**Drugie życie**
Halina Wojciechowska była zwyczajną babcią, ze swoimi słabościami i wadami. Ale Krzysztof kochał ją bezwarunkowo. Ojca nie pamiętał, choć babcia mawiała, że lepiej, żeby go w ogóle nie było. Na pytania chłopca odpowiadała tylko: „Dorośniesz, zrozumiesz”. I Krzysiek rósł, nie drążył tematu, próbując samodzielnie ogarnąć świat.
Gdy miał pięć lat, babcia zabrała go do siebie. Od tamtej pory mama pojawiała się w jego życiu tylko przelotnie, między kolejnymi kandydatami na mężów.
Pewnego dnia, gdy przyszła zabrać syna, babcia wysłała go do pokoju. Siedział cicho, nasłuchując kłótni w kuchni. Z początku niewiele było słychać, ale potem matka zaczęła krzyczeć, a babcia podniosła głos.
— Ile można? Chłopcu potrzebna matka, a nie wymalowana dziwka — warknęła babcia.
— Mam się zakopać żywcem? Szukam męża i ojca dla niego, na marginesie! — odkrzyknęła matka.
— Tam, gdzie szukasz, porządnych ojców nie uświadczysz. I który facet pokocha cudze dziecko? Nawet własne porzucają, a co dopiero obce!
— Ty nigdy nie zrozumiesz… Ty… — tu wykrzyczała słowa, których Krzysiek nie znał, ale czuł, że muszą być straszne.
Babcia uznała to za ostatnią kroplę i znów wyrzuciła matkę za drzwi. Weszła do pokoju zdenerwowana, pogładziła go po krótkich włosach i wyszła, trzaskając drzwiami.
Znikała na tygodnie, by wrócić wściekła lub roześmiana, w zależności od tego, czy nowy związek się udawał. Po jej wyjściu ubrania Krzysztofa jeszcze długo pachniały perfumami, a on wdychał ten zapach, przypominając sobie jej twarz.
Z czasem zaczął bać się tych wizyt. Po nich babcia łykała krople nasercowe o ostrym zapachu, tłukła garnkami i lamentowała, że wychowała nie córkę, a bezduszną kukułkę, która porzuciła własne dziecko. Zrzędziła, że już nie ma sił i następnym razem odda go matce… Krzysiek czekał w pokoju, aż burza przeminie.
Potem babcia przychodziła z talerzem ciepłych racuchów lub drożdżówek i mówiła łagodniej:
— Czemu taki cichy? Przestraszyłeś się? Nie bój, nie oddam cię. I nie gniewaj się na mnie.
Rozumiał i nie gniewał się. Gdy było mu źle, szukał u niej pociechy. Ale ona nie mogła żalić się przed ośmiolatkiem. Jak miał ją pocieszyć? Więc słuchał jej pomruków i marzył, by w domu znów zapanował spokój. I nazajutrz wracali do rutyny — aż do kolejnej wizyty matki.
Krzysiek rósł, a babcia wydawała się niezmienna. Jakby zatrzymała się w czasie. Gdy był w liceum, powtarzała:
— Ucz się dobrze. Jeśli nie zdasz na studia, pójdziesz do wojska, a ja już stara, nie wytrzymam. Więc jeśli chcesz, żebym pożyła dłużej, zdaj na uniwersytet.
Starał się więc, nie mógł jej zawieść. Poza nią nie miał nikogo. Matkę dawno odstawił. Zdał maturę i dostał się na historię — nie najmodniejszy kierunek, ale za to na budżecie. Czytał dużo i historia go pasjonowała.
Na drugim roku zakochał się w pięknej, rozrywkowej Natalii. Ona kochała imprezy, których on nie znosił. Ale dla niej chodził na akademiki i do klubów. Babcia od razu poznała po jego roztargnieniu, że się zadurzył. Wzdychała, czekała nocami. Żałował jej, starał się nie wracać nad ranem. Ale Natalii to nie pasowało.
Pewnego wieczoru postawiła ultimatum: jeśli wyjdzie, to z nim koniec. Nie chciał jej stracić, ale i babci było żal. W końcu wyszedł. Biegł do domu, jakby goniły go demony, złoszcząc się, że babcia mogłaby już spać, że jest dorosły i da sobie radę. Telefonów nie uznawała. „Za późno mi się uczyć. A ty po co?” — mawiała.
Wszedł do mieszkania i zobaczył światło pod jej drzwiami. „No czemu ona nie śpi?” — pomyślał zirytowany. Otworzył drzwi i zobaczył ją na podłodze, z zamkniętymi oczami, jedną ręką nienaturalnie podwiniętą. Obok leżała rozlana woda i szklanka.
— Babciu, co się stało? — rzucił się do niej.
Otworzyła oczy, próbowała coś powiedzieć, ale usta wykrzywiły się i nie słuchały.
— Tylko nie umieraj, zaraz… — wyciągnął komórkę.
Karetka przyjechała szybko. Lekarz powiedział, że chwila dłużej i byłoby za późno.
Winil siebie, że przez miłość nie zauważył, jak babcia ostatnio skarżyła się na zawroty głowy, szum w uszach, łykała tabletki, trzymała się mebli. Gdyby nie poszedł na tę imprezę, może nic by się nie stało.
Zabrali ją do szpitala. Po raz pierwszy został sam. Codziennie przynosił jej rosół i kompot, które gotowała Natalia. Ale szybko się znudziła i wróciła do klubów. Rozstali się.
Po trzech tygodniach babcia wróciła do domu. Chodziła ostrożnie, małymi kroczkami. Jedna ręka była bezwładna, mówiła niewyraźnie. Ale Krzysiek szybko nauczył się rozumieć jej mowę.
Teraz biegał jak wiewiórka w kołowrotku: po zajęciach do sklepu, gotowanie, karmienie babci, pranie, sprzątanie. Wszystko jej wypadało z rąk. Do tego nauka.
Wkrótce z przychodni przyszła młoda pielęgniarka, Jagoda, z grubym warkoczem. Myślał, że takie już nie istnieją. Przychodziła codziennie, sprawnie robiła zastrzyki, pokazywała ćwiczenia na rękę. Zbeształa go, że nie ćwiczy z babcią.
— Czasu brak. Sklep, gotowanie, studia… Nawet kaszę drugi raz próbuję ugotować, a wychodzi kluchowata.
Jagoda poszła do kuchni i pokazała, jak to robić.
— Pani to ma talent. A ja nie umiem, babcia zawsze gotowała.
— Nic trudnego, nauczy się pan. Jutro przyjdę, poćwiczę z babcią. — Zarumieniła się od pochwały.
Zauważył, że ręka babci zaczęła lepiej działać, a mowa stała się wyraźniejsza.
— Co ja bez pani zrobię? Babcia panią uwielbia. Ożywa, gdy panią widzi.
— A pan? — spytała nagle poważnie.
— Ja też — odparł szczerze.
— Mogę wpadać po pracy, jeśli pan chce.
— Byłoby super.
Jagoda nie tylko ćwiczyła z babcią, ale i pomagaZ czasem Jagoda stała się częścią ich życia, a Krzysztof zrozumiał, że wśród codziennych trudności odnalazł coś, co naprawdę warto było pielęgnować.
