**Szczęście pod skrzynią**
Wróciłem dziś późno z pracy, zaszedłem do sklepu. Do Sylwestra zostały już tylko cztery dni, a lodówka świeciła pustkami. Nic nie zdążyłem, nawet choinki nie przystroiłem.
Zimny wiatr ciął po twarzy. Po odwilży mokry śnieg zlodowaciał na chodnikach, zamieniając je w śliskie pułapki. A ja, jak na złość, włożyłem buty na obcasie. Teraz dreptałem ostrożnie, walcząc z równowagą. Latarnie na ulicy, jak zwykle, nie wszystkie działały, wczesny zmrok utrudniając drogę. Ciężkie torby wżerały się w dłonie, a nogi bolały od wyczerpania. *„Po co tyle naraz? Mógłbym jutro dokupić połowę”* — irytowałem się w duchu.
Dotarłem wreszcie do przystanku i postawiłem torby na wąskiej, betonowej ławce. Rozcierałem zdrętwiałe palce, siadając obok, by dać odpocząć nogom. Wepchnąłem ręce głębiej w kieszenie płaszcza, ale wiatr i tu mnie dosięgał.
Przypatrywałem się samochodom mknącym ulicą. Wyobrażałem sobie, jak przyjemnie byłoby teraz w cieple auta. Od dawna marzyłem o własnym, ale nie chciałem zaciągać kredytu. Teraz tego żałowałem.
Podjechał autobus. Drzwi otwarły się z sykiem, wysiedli ludzie i rozeszli się do domów. Nikt nawet nie spojrzał w moją stronę.
Już chciałem wstać, gdy usłyszałem jęk. Rozejrzałem się — na przystanku byłem sam. Po chwili jęk powtórzył się, tuż obok. Zerwałem się z ławki. Światła mijających aut oświetliły coś ciemnego w rogu, za skrzynią na kwiaty.
Pierwszy odruch? Uciekać. Ale pomyślałem, że do rana nikt by go nie znalazł, a w tym mrozie mógł zamarznąć, zwłaszcza jeśli pijany.
Wyciągnąłem telefon i poświeciłem latarką w głąb przystanku. Rzuciło mi się w oczy eleganckie czarne palto i lśniące buty. Bezdomni tak nie wyglądają.
Światło padło na twarz. Mężczyzna drgnął, ale nie otworzył oczu. Był młody, zadbany, dobrze ubrany. Pochyliłem się — zero zapachu alkoholu.
— Hej, wszystko w porządku? Wstawaj, zamarz— Wstań, pomogę ci — powiedziałem, wyciągając rękę, a gdy jego palce splotły się z moimi, poczułem, że właśnie znalazłem coś, czego nawet nie szukałem.
