— Wszystko u Kacpra w porządku. Wypisuję go do przedszkola. — Lekarka podała Agnieszce zaświadczenie. — Nie choruj więcej, Kacper.
Chłopiec skinął głową i spojrzał na mamę.
— Idziemy. — Agnieszka wzięła syna za rękę, a przy drzwiach odwróciła się. — Do widzenia.
— Do widzenia — powtórzył za nią Kacper.
W korytarzu Agnieszka posadziła syna na krześle i poszła do szatni po kurtki. Kacper radośnie przebierał nogami i z ciekawością przyglądał się innym dzieciom. Gdy się ubrali, Agnieszka zawiązała mu szalik.
— Jutro do przedszkola. Stęskniłeś się? — spytała.
— Oczywiście! — ucieszył się Kacper.
Wyszli z przychodni dziecięcej i ruszyli przez zaśnieżone ulice do przystanku.
— Mamo! Mamo… — Kacper szarpnął Agnieszkę, która zamyśliła się, myśląc o jutrzejszym powrocie do pracy i o tym, że życie wreszcie wróci na swoje tory.
— Co? — oderwała się od myśli.
Chłopiec wskazał na kobietę z otwartym wózkiem. W środku siedział chłopiec w wieku Kacpra, z otwartymi ustami, z których sączyła się ślina, i pustym wzrokiem.
Agnieszka szybko odwróciła oczy.
— Mamo, dlaczego ten chłopiec siedzi w wózku? Jest już duży — szepnął Kacper.
— Jest chory — odpowiedziała.
— Ale mnie w wózku nie woziłaś, kiedy chorowałem? — nie dawał za wygraną.
— Chodźmy już. On jest inaczej chory. — Agnieszka popatrzyła jeszcze raz na oddalającą się kobietę i pociągnęła syna na przystanek.
Po urodzeniu Kacpra nie mogła patrzeć na chore dzieci — mimowolnie wyobrażała sobie tę sytuację na swoim miejscu. Żal ściskał jej serce. Na matki takich dzieci patrzyła z współczuciem. Często zostawały same — mężowie nie wytrzymywali, odchodzili. Dobrze, jeśli miały przy sobie rodzinę.
A ona? Czy dałaby radę? Wzięłaby na siebie ten ciężar? Czy może zostawiłaby dziecko w szpitalu? Swego Kacpra? Nigdy. Nawet myśleć o takim wyborze było straszne.
Jechali autobusem, a Agnieszka przypomniała sobie…
***
Była sympatyczna i wesoła. Spotykała się z chłopakami, ale nie spieszyła się do ślubu, a o dzieciach nawet nie myślała. Ale czas płynął, koleżanki wszystkie wyszły za mąż, niektóre nawet nie raz, niektóre miały dzieci w szkole. Rodzina i znajomi pytali, czy już nie wyszła za mąż, i dziwili się, słysząc odpowiedź.
Z czasem i ona zapragnęła rodziny, dzieci. Zrozumiała, że jest gotowa prać i gotować dla ukochanego męża, bawić się z maluchem, spacerować z wózkiem wśród innych mam. Ale ci mężczyźni, którzy jej się podobali, byli żonaci lub, mając za sobą nieudane małżeństwo, nie garnęli się do nowych związków. A ci, którzy ją lubili — nie przypadli jej do gustu. Wieczna historia niedopasowania.
Aż pewnego dnia poznała go. Nie pasował do wizerunku mężczyzny, o którym marzyła — nie jej typ. Ale koleżanki i mama mówiły jednym głosem, że już pora, że jeśli teraz nie wyjdzie za mąż, to nigdy. Czas ucieka, trzeba rodzić, a ona wciąż wybrzydza. A ona nie wybrzydzała. Po prostu nie układało się.
Przyszły mąż mówił o miłości, dzieciach, planach na życie, zrobił piękne oświadczyny. I Agnieszka się zgodziła. Po hucznym wesniu niemal od razu zaszła w ciążę. Po co czekać? Trzydzieści trzy lata — już najwyższy czas.
Chodziła z uśmiechem, patrzyła na inne dzieci, w sklepach zaglądała do działów dziecięcych, oglądając malutkie sukienki i buciki. Nieświadomie kładła rękę na brzuchu, jakby chroniąc życie w środku. Już je kochała — swoją córeczkę. Bardzo chciała dziewczynkę.
Gdy minął okres mdłości, zaczęły się koszmary. Śniło jej się, że gubi dziecko na ulicy albo znajduje pusty wózek. Było — i już go nie ma. Krzyczy, płacze, ale nie może go odnaleźć. Czasem budziła się i odkrywała, że nie ma już brzucha, ale i dziecka też nie ma. Przecież było…
Budziła się z łomotem serca, dotykała wypukłego brzucha, ale długo nie mogła się uspokoić. Bała się zasypiać, często budziła się w nocy, przerażona snami.
— To normalne. Lęki w ciąży są naturalne — uspokajała ją lekarz w przychodni.
Pewnego dnia zauważyła, że dziecko od dłuższego czasu nie kopie. Cały wieczór i noc nasłuchiwała, a rano poszła do szpitala. Skierowano ją na USG.
— Dlaczego pani milczy? — spytała, ledwie powstrzymując łzy, widząc skupiony wzrok lekarza na ekranie. — Co z dzieckiem?
— Niech się pani nie martwi, mam serduszko. Proszę posłuchać. — Lekarka włączyła dźwięk, i Agnieszka usłyszała szybkie, rytmiczne uderzenia serca. — Po prostu mocno śpi. Nie mogę go dobudzić.
— On? Chłopiec? — zdziwiła się.
— Tak. Pani nie wiedziała?
Gdy w końcu poczuła słabe kopnięcie, odetchnęła z ulgą.
— Żyje! Obudził się! — zaśmiała się cicho.
Im bliżej porodu, tym było straszniej. Agnieszka chodziła powoli, z ciężkim brzuchem. Bolący kręgosłup nie dawał spokoju.
— Duży płód. Urodzi się bohater — uspokajali lekarze.
— A ja dam radę? — zaniepokoiła się.
— A gdzie pani pójdzie? — uśmiechnęła się ginekolog na kolejnym badaniu.
— Ale przy pierwszych porodach jestem już „stara pierworódka”. Tak to się u was mówi? — nie dawała za wygraną.
— Kobiety rodzą i w czterdziestce, i później. Niech pani się nie martwi.
— A można zrobić cesarkę? — spytała ostrożnie.
— Po co? Nie ma żadnych wskazań. Pani da radę.
— Ale śnią mi się straszne sny. Boję się… Może brzmi to głupio, ale mam złe przeczucie, że…
— Niech pani siebie nie nakręca. Wszyscy się boją. Wszystko będzie dobrze.
— Mimo to… — naciskała na cesarskie cięcie.
— Proszę wybrać szpital.
— Mogę wybrać szpital, ale nie sposób porodu? — W środku rosła irytacja. Czuła, że wygląda na histeryczkę, ale nie potrafiła się powstrzymać.
— Należy pani do drugiego szpitala. Niech pani porozmawiaAgnieszka mocniej ścisnęła dłoń Kacpra, patrząc przez okno autobusu na mijaną ulicę, i pomyślała, że największym szczęściem jest po prostu zdrowie tego małego człowieka trzymającego ją teraz za rękę.
