**Ty jesteś potworem, mamo! Takim jak ty nie wolno mieć dzieci.**
Po szkole Weronika wyjechała z małego miasteczka do Warszawy, by kontynuować naukę. Pewnego wieczoru wybrała się z koleżankami do klubu, gdzie poznała Rafała. Warszawiak, przystojny, rodzice wyjechali na roczny kontrakt za granicę. Zakochała się w nim bez pamięci i wkrótce zamieszkała z nim.
Żyli na wysokiej stopie, rodzice przysyłali pieniądze. Codziennie to kluby, to domówki. Na początku podobało się to Weronice. Zanim się obejrzała, narobiła długów i opuściła zajęcia, a zimowa sesja skończyła się dwójami. Groziło jej wyrzucenie z uczelni.
Obiecała wziąć się w garść i poprawić egzaminy. Rzeczywiście, zasiadła do książek. Gdy przychodzili znajomi Rafała, zamykała się w łazience. Sesję zdała, ale postanowiła namówić Rafała, by się ustatkował. Miał ostatni rok, wkrótce miał otrzymać dyplom.
— Daj spokój, Weronika. Żyje się tylko raz. Młodość szybko mija. Kiedy się bawić, jak nie w wieku dwudziestu lat? — odpowiadał beztrosko.
Wstyd było przyznać się matce, że mieszka z chłopakiem bez ślubu. Gdy dzwoniła do domu, kłamała, że wyszła za mąż, tylko ślub kościelny odłożą na powrót rodziców Rafała.
Pewnego dnia Weronice zrobiło się słabo na zajęciach. Kręciło jej się w głowie, mdliło ją. Nie mogła sobie przypomnieć dat i z przerażeniem zrozumiała, że jest w ciąży. Test potwierdził jej obawy.
Ciąża była jeszcze krótka, więc Rafał namawiał ją na aborcję. Pierwszy raz pokłócili się tak mocno, że on wyszedł i nie pojawiał się przez dwa dni. Weronika nie mogła znaleźć sobie miejsca, płakała i czekaGdy w końcu wrócił, przyprowadził ze sobą pijaną blondynkę, która ledwo stała na nogach, a gdy Weronika, wyczerpana niepewnością, wybuchnęła płaczem i kazała dziewczynie wyjść, Rafał uderzył ją w twarz i krzyknął: „Jak ci się nie podoba, to sama wynoś się stąd, histeryczko!”.
