– Nic mi nie zrobicie. Nie jestem winien – mamrotał Nikodem, cofając się. Trząsł się ze strachu.
Początek czerwca przyniósł upalne lato. Ludzie, stęsknieni za naturą i wypoczynkiem, uciekali z zakurzonych, dusznych miast na działki, na wieś, nad morze. Stefan z żoną i córką też wczesnym rankiem wyjechali na weekend do małej wioski, w której dorastał, gdzie mieszkała jego matka.
– No to gotowi? Nic nie zapomnieliśmy? To ruszamy, zanim słońce na dobre rozgrzeje powietrze – zakomenderował Stefan, wsiadając do samochodu.
Zośka usiadła obok ojca, a Elżbieta ulokowała się z tyłu, z dala od klimatyzacji.
Na rodzinnym zebraniu postanowiono, że ostatnie wakacje Zośka spędzi u babci. Nie miała ochoty wyjeżdżać z miasta, ale koledzy też rozjeżdżali się w różne strony, więc zostawało się tylko nudzić.
– Czego taka smutna? Zobaczysz, spodoba ci się. Są tam twoi rówieśnicy. Jeszcze nie zechcesz wracać – pocieszył córkę Stefan.
– Oj, tato, wszystko w porządku – burknęła Zośka, zapinając pas.
– No to co innego – rozchmurzył się Stefan. – Ostatnie długie wakacje. Następna klasa to już matura, egzaminy, studia, a potem dorosłość.
Miasto budziło się, zrzucając z siebie poranną ospałość. Na drogach jeszcze nie było krowodóży, więc szybko wyjechali poza miasto.
Słońce dopiero wschodziło. Jego promienie przesączały się przez liście drzew wzdłuż szosy, kłując w oczy jak igiełki. „Wszystko dobrze, tylko dlaczego serce mi tak ciężko?” – pomyślał Stefan, patrząc na szare pasmo drogi, uciekające pod kołami samochodu.
Po czterech godzinach wjechali do wsi, tonącej w zieleni i kwiatach. Babcia otworzyła drzwi, aż klasnęła w dłonie – wreszcie przyjechali – i zaczęła wszystkich ściskać po kolei.
– Ależ Zośka urosła. Już prawie panna młoda. Stefek, upiekłam twoje ulubione drożdżówki. Chodźcie do środka, czego się tłoczycie w przedpokoju? – krzątała się radośnie matka.
– Wszystko tu takie same – westchnął Stefan, rozglądając się po izbie i wdychając znajomy od dzieciństwa zapach. – Nic się nie zmieniło. Nawet wszystkie rzeczy stoją na tych samych miejscach. Mamo, i ty taka sama – objął matkę.
– Oj, daj spokój, co tam pleciesz – machnęła ręką na słowa syna. – Głodni pewno jesteście po podróży? Myjcie ręce i siadamy do stołu.
– Tylko uważaj, mamo, na tę naszą pannę młodą. Nie dawaj za dużo swobody. Żeby nie włóczyła się po nocy – powiedział Stefan, odgryzając połowę drożdżówki i mrucząc z zadowolenia.
– A ty zapomniałeś, jaki sam byłeś w jej wieku? – zaśmiała się matka, podsuwając synowi kubek z zimnym kompotem.
– Właśnie, właśnie! Babciu, opowiedz, jaki był. Bo wychodzi na to, że od urodzenia święty – podchwyciła Zośka.
Babcia krzątała się, znosząc na stół smakołyki, i mimochodem zerknęła przez okno.
– Może ktoś herbaty gorącej? – Spojrzała na wyczekiwanych gości. – Na podwórku już czekają twoi koledzy. Widzieli samochód – babcia mrugnęła porozumiewawczo do Zośki.
– Kto? – zapytała dziewczyna i podbiegła do okna.
– Najpierw zjedz – surowo powiedział Stefan. – Poczekają.
– Już się najadłam. Dzięki, babciu, pyszne drożdżówki – Zośka przestępowała z nogi na nogę.
– No to idź już, wiercipięto – machnęła ręką babcia. – Na obiad się stawianie.
I Zośka wybiegła z kuchni.
– Mamo, pilnuj jej. Z pozoru dorosła, a w głowie wciąż wiatr hula – powiedział Stefan, gdy drzwi zamknęły się za córką.
– U nas spokojnie, nie martw się.
Następnego wieczora Stefan z Elżbietą wracali do miasta. Stojąc przy samochodzie, dawał córce ostatnie wskazówki.
– Pomagaj babci. I nie wyłączaj telefonu, dobrze?
– Tato, dość, wszystko rozumiem – Zośka przewróciła oczami. – Jak się tak o mnie boisz, to może pojadę z wami?
– Stefanie, naprawdę, za bardzo ją kontrolujesz – wstawiła się Elżbieta. – Jedźmy, bo dojedziemy po nocy.
Wyjeżdżając z podwórka, Stefan spojrzał w lusterko na matkę i córkę. Zerknął na żonę. „Spokojna. A ja czemu się nakręcam? Zośka jest rozsądna, nic jej nie będzie. Trzeba się nauczyć puszczać…” – próbował uciszyć niepokój, który nagle ścisnął mu serce.
Minęły trzy tygodnie. Zośka dzwoniła codziennie, opowiadała o życiu u babci. I Stefan stopniowo się uspokoił. Ale w sobotni poranek obudził go telefon.
– Do pracy dzwonią? – przez sen zapytała Elżbieta, nie otwierając oczu.
Stefan sięgnął po komórkę. Zobaczył, że dzwoni matka, i natychmiast odebrał.
– Tak, mamo. Dlaczego tak wcześnie? – Serce już biło mu mocno, przeczuwając nieszczęście.
– Stefciu, wybacz… Nie uchroniłam Zośki – przez łzy wykrztusiła matka.
– Co się stało? – Stefan zerwał się z łóżka i sięgnął po spodnie.
– Nieszczęście, przyjeżdżajcie szybko. Zośka w szpitalu, w śpiączce… – matka zanosiła się płaczem.
– Zbieraj się, Zośka w szpitalu – rzucił Stefan do Elżbiety, rzucając telefon na łóżko i wciągając spodnie.
Elżbieta zrozumiała, że stało się coś złego, i już ściągała koszulę nocną. Westchnęła ciężko i osunęła się na łóżko.
– Co z Zośką? – wyszeptała.
– Mama płacze, nic nie rozumiem. Pojedziemy i się dowiemy.
Wczoraj po pracy nie zatankował, a teraz przy dystrybutorach stały kolejki samochodów. W weekend wielu spieszyło się, by uciec z dusznego miasta.
– I co teraz? Stracimy tyle czasu – Elżbieta bezradnie spojrzała na Stefana.
– Zaraz – wysiadł, wyjął z bagażnika kanister i podszedł do dystrybutora.
Po pięciu minutach wrócił z napełnionym kanistrem, wlał benzynę do baku i ruszyli dalej.
W szpitalnym łóżku, gdy Zośka słabym głosem opowiadała o tym, jak bardzo tęskniła, Stefan zrozumiał, że prawdziwe szczęście to po prostu być razem.
