**Dziedzictwo**
W starej, przestronnej warszawskiej kamienicy panował niezwykły ruch. Raz po raz rozlegał się dzwonek do drzwi, a do środka wchodził kolejny członek rodziny. Tym razem pojawił się korpulentny mężczyzna w drogim garniturze, którego marynarka napinała się na wydatnym brzuchu.
Blada, niepozorna kobieta skrzywiła się w wymuszonym uśmiechu, a on poderwał się z kanapy i ruszył na powitanie.
— **Stanisław! Myślałem, że nie przyjedziesz.** — Mężczyźni uścisnęli dłonie. — Siadaj, opowiadaj, co u ciebie.
Kobieta z niezadowoleniem odsunęła się na drugi koniec sofy, ustępując miejsca braciom.
*„Czy to naprawdę żona Jana? Tyle kobiet miał, a ożenił się z taką…”* — Stanisław nie znalazł słów.
Znowu rozbrzmiał dzwonek. Wszyscy trzej spojrzeli w stronę wejścia. Czekali już tylko na jedną osobę. W drzwiach stanął wysoki mężczyzna w czarnych spodniach i granatowym swetrze, pod którym bielił się koszulowy kołnierzyk.
**Bolesław** przywitał się oschle, rozejrzał po pokoju i usiadł w wytartym fotelu w przeciwległym kącie.
*„Ależ się wystroił”* — pomyślał Stanisław.
Poznał go od razu, choć nie widzieli się od trzydziestu lat. Oto trzej bracia, trzej spadkobiercy. Zlecieli się jak kruki na ścierwo. Stanisław liczył, że nikt poza nim nie przyjedzie, zwłaszcza nie Bolesław.
Dostali zaproszenie, by pożegnać się z **Anną Kowalską**. Tak właśnie napisano: *„aby się pożegnać”*. Dla pewności podano adres — na wypadek, gdyby zapomnieli.
Stanisław od lat mieszkał w Krakowie z rodziną. Dobra posada, mieszkanie, samochód, dwie córki — jedna już dała mu wnuka. W sumie nie potrzebował ciotczynego. Przyjechał tylko z ciekawości.
Kiedyś ten apartament wydawał mu się ogromny. Bał się mrocznych kątów, wysokich zegarów i ciężkiej meblościanki.
Gdy ojciec spadł z rusztowania na budowie i zginął, matka pogrążyła się w żałobie. Jak sama miała wychować trzech chłopców? Najmłodszy, Jan, nie miał nawet pięciu lat. Żyli w biedzie i smutku. Pewnego dnia zjawił się starszy brat matki, o którym dotąd nikt nie słyszał, i zaproponował, by zabrać chłopców — przynajmniej dwóch starszych.
On i jego żona nie mieli dzieci. *„Matka się pozbiera, zabierze ich potem”*. Dał jej trochę złotówek i zabrał chłopców. Matka zapadła w rozpacz, zaczęła pić i wkrótce umarła.
Ciotka Anna okazała się surowa i chłodna. Karmiła, ubierała, próbowała ich pokochać. Stanisław szybko zrozumiał, że to szansa na lepsze życie. Starał się przypodobać wujowi i jego żonie.
Bolesław natomiast był zamknięty w sobie. Nie chciał budować relacji z nową rodziną. Po szkole nie poszedł na studia, w przeciwieństwie do Stanisława. Wrócił do rodzinnego miasta, do mieszkania rodziców. Znalazł pracę, uczył się zaocznie. Wuj początkowo przesyłał mu pieniądze, ale Bolesław odsyłał je z dopiskiem: *„Nie potrzebuję”*.
Stanisław ożenił się na ostatnim roku i wyjechał do rodziców żony, do Gdańska. Najmłodszy, Jan, wyrósł na hulakę. *„W każdej rodzinie znajdzie się czarna owca”*.
*„Mieszkanie wymaga remontu. Potem będzie można je drogo sprzedać. A te meble to już antyki — solidne, ciężkie. W witrynie kryształowe szkło. Pewnie są też oszczędności na kontach, choć mogły przepaść w latach 90.”* — Stanisław otrząsnął się z marzeń.
Co chwilę zerkał na Bolesława. Ten siedział obojętnie, z nogą założoną na nogę. Jan szeptał z żoną, także obserwując braci. *„Bolesław zawsze był odludkiem, nie lubili go. Jan przepuści swoją część…* Stanisław uważał, że to on najbardziej zasługuje na spadek.
Drzwi otworzyła przystojna dziewczyna. Pewnie opiekunka ciotki. Gdy tylko pomyślał o niej, do pokoju wtoczył się wózek inwalidzki, na którym siedziała staruszka. Głowa opadła jej na piersi, nogi przykrywał gruby koc.
Dziewczyna ustawiła wózek tak, by Anna wszystkich widziała. Na jej tle wydawała się jeszcze ładniejsza. Dla braci widok żywej ciotki był zaskoczeniem.
Stanisław próbował obliczyć, ile mogła mieć lat. Pewnie ponad osiemdziesiąt. Dlaczego myślał, że nie żyje? W telegramie napisano tylko: *„prosimy przyjechać, by pożegnać się z Anną Kowalską”*. Więc założył, że umarła.
Przyglądał się jej z ciekawością i lękiem — pomarszczona twarz w brązowych plamach, siwe włosy sterczące w nieładzie. Zniekształcone artretyzmem ręce z nabrzmiałymi żyłami spoczywały na poręczach wózka. Nie mógł się otrząsnąć. Czy to ta sama dumna, wysoka kobieta, którą pamiętał?
— Anna Kowalska jest szczęśliwa, że was widzi — dziewczyna mówiła energicznie.
— Na jej prośbę odnalazłam was i zaprosiłam. Przepraszam, jeśli telegram był niejasny. Chciała rozstrzygnąć sprawę spadku, by uniknąć sporów.
— Czyli uwzględnią nasze życzenia? — Stanisław ożywił się.
— Niezupełnie. Może herbaty? Pomóżcie? — zwróciła się do żony Jana.
— A pani kim jest? — przerwał jej Stanisław.
— To Weronika, moja wnuczka — zabrzmiał nagle chrapliwy głos staruszki.
Stanisław spojrzał na nią, potem na Bolesława. Ten siedział spokojnie. Za to Jan wiercił się na kanapie.
*„Córka Jana? Kolejna spadkobierczyni. To nie w porę. Trzeba będzie udowodnić pokrewństwo”* — pomyślał, patrząc na plecy Weroniki.
Gdy zostali sami, ciotka odezwała się:
— Dziękuję, że przyjechaliście. Myśleliście, że umarłam, prawda? Nie dla mnie, dla spadku. Każdy dostanie to, na co zasłużył. Tylko proszę, nie kłóćcie się nad moim grobem, jeśli testament wam nie pasuje.
— Czy w ogóle jest o co? — spytał Stanisław.
— Zmieniłeś się. Bolesławie, cieszę się, że cię widzę, choć mnie nie lubiłeś. A Janek został takim samym urwisem.Weronika spojrzała na nich z cichym smutkiem, wiedząc, że choć stara Anna próbowała połączyć rodzinę, ich serca pozostały zimne jak grudniowy wiatr w Warszawie.
