Żaden Winny, czyli Tak gwiazdy się zbiegły
Mateusz przytrzymał drzwi restauracji, przepuszczając żonę przodem. Za nimi drzwi cicho się zamknęły, tłumiąc rytm muzyki i gwar pijanych głosów. W oddali migotała nierówna smuga świateł miasta, a przez ciemność wiła się kręta nitka latarni.
— Jesteś blady… Może jednak weźmiemy taksówkę? — zapytała Kinga.
— Nie trzeba, dojedziemy sami. Po prostu gorąco było w środku. Odfruwam i pojedziemy. — Mateusz objął żonę.
— Ale piłeś… — nie ustępowała Kinga.
— Ledwie kropelkę, i to na samym początku. Już wywietrzało. Poza tym nocą ruch mały. Nie martw się — uspokoił ją Mateusz.
— Mama dzwoniła. Maks nie chce zasnąć bez nas, czeka — westchnęła Kinga. — Jestem zmęczona.
— To może w drogę? Pół godziny i będziemy w domu. — Mateusz wyjął z kieszeni marynarki kluczyki, nacisnął przycisk pilota.
Głęboko na parkingu ich Skoda odpowiedziała sygnałem i mrugnęła światłami.
Mateusz wyjechał z parkingu eleganckiej restauracji za miastem i pewnie skierował auto w stronę miasta. Na sąsiednim fotelu Kinga wyciągnęła zmęczone nogi, oparła głowę o zagłówek — już nie musiała dbać o fryzurę.
— Fajne wesele miał Kuba, prawda? Ale nasze było lepsze — powiedział Mateusz, spoglądając w lusterko na oddalające się światła restauracji.
— Szczerze? Pamiętam je mgliście — odparła Kinga, przymykając zmęczone oczy.
— Ja też — przyznał się Mateusz.
— Własnego wesela nikt nie pamięta. Może dlatego wydaje się lepsze od innych — dodała Kinga.
— Masz rację — uśmiechnął się Mateusz.
— Myślę, że mama powinna zostać u nas na noc. Zanim dojedziemy, zanim zawieziesz ją do domu… — Kinga ziewnęła.
— Oczywiście, niech zostanie. Też ledwo zipię.
— Mówiłam, żeby wziąć taksówkę. Nigdy mnie nie słuchasz — powiedziała Kinga słabym głosem.
— Za późno, już jedziemy. Nie chcę jutro wracać po samochód.
Kinga nie odpowiedziała. Siedziała z zamkniętymi oczami, marząc, by już być w domu, przebrać się, zrzucić ciasne buty, które obtarły jej stopy, włożyć miękkie kapcie, wziąć prysznic…
Gdyby otworzyła oczy, zauważyłaby, jak Mateusz kurczowo ściska kierownicę, wytężając wzrok w pędzącą ku nim jezdnię. Jego blade czoło pokryło się potem, a oddech stał się nierówny. Kinga tego nie widziała.
Mateusz nie przyznał się, ale już żałował, że usiadł za kierownicą. Czuł, jak serce zaciska się boleśnie, przepychając krew przez żyły. Z każdym uderzeniem ból narastał, oddech stawał się cięższy. Zatrzymać się? Nie, lepiej szybko dojechać do domu i położyć się…
Wzdłuż drogi ciemniała ściana drzew, a miasto drażniło, nie zbliżało się, jakby uciekało. Mateusz dodał gazu, ale w tej chwili ból rozdarł mu pierś, w oczach pociemniało. Huk wstrząsnął obrzeżami śpiącego miasta, ale Mateusz tego już nie usłyszał.
Kierowca ciężarówki wyskoczył z kabiny i podbiegł do zgniecionej przez przednie koła fury. Od razu wiedział, że kierowca nie żyje. Obok siedziała kobieta. Spróbował otworzyć drzwi — zablokowane. Wsunął rękę przez rozbite okno, próbując wyczuć puls na jej szyi. Bezskutecznie. Palce drżały mu zbyt mocno.
Zadzwonił po karetkę i czekał.
Uniewinniono go. We krwi zmarłego kierowcy Skody znaleziono alkohol, a sekcja wykazała, że zmarł na rozległy zawał jeszcze przed zderzeniem z ciężarówką, wysyłając auto na przeciwległy pas…
Kierowca ciężarówki przyszedł do szpitala, by spytać o tę kobietę. Przeszła dwie operacje, ale potrzebna była kolejna, by wymienić zmiażdżony staw biodrowy na sztuczny. Inaczej nie będzie chodzić, zostanie inwalidką. Ale na sztuczny staw potrzebne były pieniądze.
***
— Bartek, nareszcie jesteś. Znalazłam świetne mieszkanie. Wszystko, jak marzyliśmy: piąte piętro, winda towarowa, dom w centrum, układ idealny. Remont potrzebny, ale mocno zbiłam cenę. Jutro jedziemy oglądać. Ile mamy na koncie? Jeśli nie brałeś, to powinno starczyć — szczebiotała radośnie Olga, gdy Bartek się rozbierał i mył ręce w łazience.
Stała mu na drodze, szukając jego wzroku.
— Poczekaj, Olgo — Bartek odsunął ją na bok i wyszedł z łazienki.
— Na co czekać? Takie mieszkanie szybko zniknie. Namówiłam właściciela, żeby nikomu więcej go nie pokazywał. Nie mogłam się do ciebie dodzwonić — wyłączyłeś telefon — Olga nie odstępowała męża na krok.
— Jak prowadzę, nie odbieram, wiesz o tym — Bartek usiadł przy kuchennym stole. — Lepiej daj jeść — powiedział zmęczonym głosem, unikając jej spojrzenia.
Olga wyjęła talerz znad zlewu, odkryła patelnię i znieruchomiała z łyżką w ręce.
— Zmieniłeś zdanie o kupnie mieszkania? — Odwróciła się gwałtownie. — Może masz nowe plany? Rzuciłeś dobrze płatną pracę, jeździsz taksówką za grosze… Masz inną? Czemu milczysz?
— Nie mów głupot. Nikogo nie mam. Pieniędzy też nie — dodał cicho Bartek.
— Jak? — Olga usiadła na krześle z pustym talerzem i łyżką, wpatrując się w męża. — Kupiłeś komuś mieszkanie?
— Przestań! — Bartek podniósł na nią głos. — Oddałem je tej kobiecie, a właściwie szpitalowi, żeby zrobić jej operację.
— Tej, której mąż zginął w wypadku? Ale ty coś z tym masz? Uniewinnili cię. Nie rozumiem.
— Ja nie winny. On nie winny. Po prostu znaleźliśmy się nie tam, gdzie trzeba. Mąż zginął, ona została inwalidką, a ma syna…
— Żal ci jej. A mnie nie? Nas nie? Całe życie odkładaliśmy, nie wychodziłeś z tras. W kawalerce żyjemy. Ja mieszkanie szukałam, meble oglądałam. Taki… Nie, oszalałeś. — Olga zerwała się z krzesła, rzuciła talerz na stół z brzękiem i wybiegła z kuchni.
Bartek westchnąBartek spojrzał przez okno na zapadający zmierzch i zrozumiał, że czasem najlepsze rozwiązania przychodzą niespodziewanie, jak gwiazdy, które wbrew pozorom zawsze świecą tam, gdzie ich w danej chwili nie widać.
