**W złotej klatce**
Zuzanna weszła do mieszkania i cicho zaczęła się rozbierać, by nie obudzić matki. Ledwie powstrzymała jęk, gdy ściągała nowe buty, które pokaleczyły jej stopy.
— Co tak wcześnie wróciłaś? Uciekłaś? Nie podobało ci się na weselu? — z przedpokoju wyjrzała matka.
— A ty czemu nie śpisz? Czekałaś na mnie? — odcięła się Zuzanna.
Matka przygryzła usta i wróciła do pokoju. Zuzannę ukłuło sumienie. Matka nie spała, czekała, chciała usłyszeć nowiny, a ona zamiast tego była niegrzeczna. Weszła za nią, usiadła na kanapie i przytuliła się.
— Nie przymilaj się. Jeśli nie masz ochoty, nie musisz opowiadać. I tak dowiem się wszystkiego od matki Agaty.
— Mamo, przepraszam. Jestem zmęczona, nogi bolą. Restauracja była przepiękna, gości z pięćdziesiąt lub więcej. Hałaśliwie, wesoło. A Agata w białej sukni wyglądała olśniewająco. I pan młody przystojniak… — wyliczała Zuzanna.
— To czemu wyszłaś wcześniej? — przerwała jej matka.
— Mamo, wszyscy tacy wyniośli, nadęci jak indyki. Nie zwykli ludzie. A jutro muszę wcześnie wstać.
— Dokąd? Jutro niedziela — zdziwiła się matka, wpatrując się w córkę.
— Tym bardziej. Rano ci opowiem. Idę pod prysznic. — Zuzanna cmoknęła matkę w policzek i poszła do siebie przebrać się.
Z obrzydzeniem zrzuciła swoją elegancką sukienkę, która przy strojach innych gości wyglądała tanio i skromnie. Potem weszła pod prysznic, energicznie szorując plecy, gdzie dotykały jej spocone dłonie grubasa.
Zaprosił ją do tańca, ignorując wymówki. Nie mogła przecież z nim walczyć. Przyciskał ją mocno do swojego wielkiego brzucha. Czuła na plecach jego wilgotne, gorące ręce. Obcasy butów wbijały się boleśnie w skórę. Ledwie wytrzymała do końca.
Później podszedł do jej stolika i zaczął nalewać wino. Nikogo nie obchodziła. Jedyna znajoma osoba, Agata, była zajęta gośćmi i świeżo poślubionym mężem. Tylko raz czy dwa przyłapała na sobie zaciekawione spojrzenie nieznajomego mężczyzny. Ale nie zrobił nic, by uwolnić ją od natręta.
Powiedziała, że idzie do toalety, i uciekła. Wzięła taksówkę pod restauracją i pojechała do domu. Nie, nie chciałaby takiego wesela dla siebie. Wszystko było odgrywane jak w sztuce, gdzie każdy miał swoją rolę. Ona czuła się statystką.
Długo nie mogła zasnąć. Wciąż słyszała muzykę, brzęk kieliszków, toasty, śmiech… Przypomniała sobie tamtego mężczyznę. *„Lepiej, żeby to on zaprosił mnie do tańca, a nie ten tłusty wieprz. I nie ma co o nim myśleć”* — powiedziała sobie, odwróciła się na bok i w końcu zasnęła.
Ciepły wrzesień zastąpił zimny, deszczowy październik. Agata wróciła z podróży poślubnej i zaprosiła Zuzannę, by podzieliła się wrażeniami.
Zuzanna też chciała zobaczyć, jak żyją bogaci. Ale nie wypadało iść z pustymi rękami. Po zajęciach wstąpiła do cukierni i kupiła ulubione ciastka Agaty. Wychodziła, gdy w drzwiach zderzyła się z mężczyzną. Cofnął się, przepuszczając ją.
— To pani? — nagle powiedział.
Zuzanna podniosła wzrok i rozpoznała tajemniczego mężczyznę z wesela przyjaciółki. Zaskoczona, stanęła jak wryta.
— Proszę wyjść, przeszkadzamy — roześmiał się i pociągnął ją za rękę na bok.
— Uciekła pani tak niespodziewanie, jak Kopciuszek. Nie zdążyłem nawet się przedstawić. — Uśmiechnął się, pokazując równe, białe zęby.
— Ale nie zgubiłam pantofelka — odpowiedziała, też się uśmiechając.
— Wraca pani do domu? Mogę podwieźć — zaproponował.
— Nie, idę do przyjaciółki, tej panny młodej. Zmienił pan zdanie o zakupach? — uniosła zdziwioną brew.
— Tak się cieszę z naszego spotkania, że jestem gotów poświęcić wszystkie ciastka świata — powiedział, zauważając firmowe pudełko w jej rękach. — Chodźmy. — Wziął ją pod ramię i poprowadził do swojego terenowego mercedesa.
Nigdy wcześniej nie jeździła tak luksusowym autem, zresztą nawet zwykłymi rzadko. Prowadził pewnie, nie pytając o adres. Zuzanna zaczęła się niepokoić.
— Wiem, gdzie mieszka twoja przyjaciółka. Jej mąż i ja jesteśmy partnerami w biznesie — wyjaśnił, widząc jej zaniepokojony wzrok.
W drodze opowiedział o sobie: nazywa się Tomasz, jest po rozwodzie, ma labradora…
*„Bogaty, przystojny, sukces. I miły. Wszystko, co mama by chciała”* — pomyślała.
— Czemu tak późno? Już się martwiłam — zaczęła matka, gdy wróciła.
— Byłam u Agaty. Ależ ona teraz mieszka… — ku uciesze matki, Zuzanna szczegółowo opisała dom i opaloną w środku jesieni przyjaciółkę.
— A jak tam dotarłaś? Przecież teraz mieszka w „Dolinie Snobów” — tak przezywano bogate osiedle willowe.
— Podwiózł mnie znajomy — niechętnie powiedziała, żałując, że dała matce pretekst do pytań.
— Poznałaś go na weselu? Należy do „tych”, mam nadzieję? Dałaś mu swój numer?
— Tak, mamo, wręczyłam mu go natarczywie — odparła zirytowana.
— A czemu się złościsz? Porządny mężczyzna zauważył cię, a ty nawet warknąć nie umiesz — powiedziała matka.
— Nie warknęłam, numer dałam. Koniec śledztwa?
— Co z tobą? Czemu jesteś taka rozdrażniona?
— Męczą mnie twoje pytania. Tak ci zależy, by się mnie pozbyć?
— Nie mów głupot. Dbam o twoją przyszłość, żebyś wyszła za kogoś godnego, jak twoja przyjaciółka. Nie za jakiegoś biednego studenta.
— Mamo, kiedy my ledwie wiązaliśmy koniec z końcem? — zmrużyła oczy.
— No, trochę przesadziłam — przyznała się matka. — Kotku, naprawdę on ci się w ogóle nie podoba?
— Mamo, daj spokój. Nie chcę jeszcze wychodzić za mąż.
Zadzwonił telefon, ratując ją przed”Minęły lata, a Zuzanna, patrząc przez okno na śmiejącego się Szymona bawiącego się z ich synkiem, zrozumiała, że prawdziwe bogactwo to nie złota klatka, ale wolność wybranego życia.”
