Nie wiedziałem o jej istnieniu do dzisiejszego dnia. Przecież nie odda się jej do domu dziecka. To moja córka – powiedział mężczyzna.
Kasia przygotowywała kolację i nuciła pod nosem. W końcu uraduje Wojtka. Mieszkali razem dziesięć lat. Na początku nie chcieli się śpieszyć z dzieckiem, dobrze im było we dwoje. Kasia chciała najpierw popracować, zdobyć doświadczenie.
Marzyła o posadzie w prestiżowej firmie i obiecała, że w najbliższym czasie nie planuje dzieci. Praca była dobra, z perspektywami. Kasia świetnie sobie radziła, była bliska awansu. Pensja przyzwoita, macierzyńskie też niezłe – teraz mogli pomyśleć o dziecku. Ale nie było tak łatwo. Badania wykazały, że wszystko u niej w porządku, u Wojtka też.
– Proszę uzbroić się w cierpliwość – powiedziała lekarz. – Tak bywa. Osiągnęła pani wiele w pracy, poświęciła mnóstwo sił i nerwów. Niech się pani odpręży, nie skupiać się tylko na dziecku. Po prostu żyć, więcej odpoczywać – uśmiechnęła się i przepisała Kasi witaminy.
W końcu zaszła w ciążę. Najpierw nie uwierzyła, myślała, że to pomyłka. Kupiła jeszcze dwa różne testy, ale na wszystkich pojawiły się dwie kreski. Wytrzymała jeszcze tydzień, więcej nie dała rady, poszła do szpitala na badania. Z Wojtkiem będzie mieli dziecko! Teraz go uraduje, urządzą małe święto.
Kasia smażyła mięso i wsłuchiwała się w siebie. Wiedziała, że to za wcześnie, by coś poczuć, ale wydawało jej się, że czuje, jak w niej rośnie nowe życie. Kilka razy podeszła do lustra i wgapiała się w swój brzuch, podwijając bluzkę. Ale na jej rozczarowanie – był zupełnie płaski.
Gaz pod patelnią dawno był wyłączony, woda w czajniku ostygła, a Wojtka wciąż nie było. Nie odbierał telefonów. W końcu zaskrzypiał zamek w drzwiach. Po odgłosie kroków Kasia zrozumiała, że mąż nie wrócił sam. Zrobiło jej się smutno – będzie musiała odłożyć niespodziankę. Wiadomość o ciąży to sprawa między nimi dwojgiem.
Kasia westchnęła i wyszła do przedpokoju. Jakież było jej zdziwienie, gdy zobaczyła dziesięcioletnią dziewczynkę z upartym i nieufnym wzrokiem. Spojrzała na męża stojącego za jej plecami.
– Przepraszam, że się spóźniłem, zajechałem po Zosię – Wojtek opuścił wzrok na potylicę dziewczynki.
– Kto to? Dlaczego ją przyprowadziłeś? Dlaczego nie zadzwoniłeś? – pytania same cisnęły się na usta Kasi.
– Chodźmy do pokoju. Wszystko wyjaśnię – powiedział Wojtek i delikatnie popchnął Zosię.
Kasia została w miejscu, patrząc na plecy dziewczynki i męża. Gdy weszła do pokoju, siedzieli już obok siebie na kanapie. Usiadła na krześle, by widzieć ich twarze. Zosia obojętnie na nią spojrzała i odwróciła wzrok w stronę okna.
– To Zosia, moja córka – oznajmił Wojtek. Wyglądał na zmieszanego, winnego, ale i zdeterminowanego.
– Twoja córka? Nic nie rozumiem.
– Sam dopiero dziś się o niej dowiedziałem. Zadzwoniła jej babcia i poprosiła, żebym ją zabrał. Musi iść do szpitala – tłumaczył mąż.
– A skąd pewność, że to twoje dziecko? – spytała Kasia niedowierzająco.
Wojtek zawahał się na sekundę.
– Wszystko się zgadza. Można zrobić test DNA, ale jestem pewien, że Zosia to moja córka. W każdym razie, póki jej babcia jest w szpitalu, zostanie z nami. Dziewczynka nie ma innych krewnych, jej mama zginęła pół roku temu w wypadku. Kasiu, zjedzmy kolację, potem wszystko dokładnie wyjaśnię. – Spojrzał naZosia nieśmiało spojrzała na Kasię i nagle, ku zaskoczeniu wszystkich, wyciągnęła do niej rękę, a w jej oczach pojawiła się nadzieja – i wtedy Kasia zrozumiała, że ta niespodziewana rodzina to dar, który muszą wspólnie pielęgnować.
