Podróż nad morze
W wieku lat pięćdziesięciu dziewięciu Janusz Kowalski został wdowcem. Córka od razu po pogrzebie matki zaproponowała ojcu, by zamieszkał z nią.
— Tato, pojedź z nami. Jak ty tu sam będziesz? To ciężkie. Chociaż na pierwszy czas przyjedź. Otrząśniesz się…
— Dziękuję, córeczko, ale nie pojadę. Nie martw się o mnie. Nie jestem bezradnym starcem, potrafię o siebie zadbać. Co ja tam u was będę robił? Lepiej ty zostań u mnie dłużej — Janusz spojrzał na córkę z nadzieją.
— Tato, tam Kuba i Marek sami są. Kuba ma trudny okres dorastania, Marek pracę… Muszę jechać — powiedziała z wyrzutem Anna i przytuliła ojca.
— Rozumiem — Janusz poklepał córkę po dłoni.
— Tato, jeśli czegoś będziesz potrzebował, od razu dzwoń. Obiecujesz?
— Co ja sam będę potrzebował? Obiad ugotuję, pranie zrobi pralka, podłogę umyję. Jak Hania chorowała, wszystkiego się nauczyczyłem. Ona tylko podpowiadała. Albo mam brudno? — W głosie Janusza zabrzmiała uraza.
— Ależ nie, tato, jest bardzo czysto. Nie gniewaj się, po prostu się o ciebie martwię — Anna przytuliła się do ramienia ojca.
— Nie zacznę pić z rozpaczy. Za młodu wódką się nie bawiłem, a teraz już za późno zaczynać. Nie martw się, jedź.
Tak zdecydowali. Janusz spakował córce jedzenie w drogę. Anna uniosła ciężką torbę.
— Tato, po co tak dużo? My tam wszystko mamy.
— Spróbowałabyś odmówić matce. Bierz, nie zaszkodzi. Pociąg zawiezie, a tam Marek cię odbierze — burknął łagodnie.
Na dworzec przyjechali na kilka minut przed odjazdem pociągu. Konductor sprawdził bilet i poprosił o wejście do wagonu, pociąg ruszał za chwilę.
Anna ostatni raz przytuliła ojca, pocałowała w szorstki policzek. Szybko wzięła torbę z jego dłoni, ukrywając łzy. Weszła do wagonu. Gdy konductor zamykał drzwi, machała ojcu i uśmiechała się przez łzy.
Janusz długo patrzył, jak pociąg, nabierając prędkości, zmieniał się w punkt, aż zniknął z pola widzenia. Serce ściskał ból i tęsknota. Właśnie został sam. Dopóki córka była przy nim, udawał silnego, teraz pozwolił sobie na łzy. Wokół słychać było głosy, śmiech, ludzie się spieszyli, a on szedł do przystanku autobusu, jakby przez pustynię, nie widząc nic wokół.
„Ach, Haniu, jak ja mam bez ciebie żyć? Może źle zrobiłem, że nie pojechałem z Anią?” Gdy dotarł do przystanku, postanowił wrócić do domu pieszo, opóźniając moment powrotu do pustego mieszkania.
Wolnym krokiem szedł przez zakurzoną ulicę, przypominając sobie, jak poznał Hanię…
***
Od szkoły Janek był zakochany w młodziutcej Joli, szczupłej dziewczynie z mnóstwem złocistych piegów i волосами koloru miedzi. Piegi nie znikały nawet zimą, tylko bladły nieco. Janek nazywał ją słoneczkiem.
W klasie maturalnej ojciec Joli zachorzywał na gruźlicę płuc. Lekarze radzili przeprowadzkę w cieplejszy klimat, z wilgotnej środkowej Polski. Rodzice Joli szybko sprzedali mieszkanie i wyjechali na południe, nad Bałtyk. Tam kupili dom.
Z początku on i Jola często pisali do siebie. Gdy matka weszła do pokoju, Janek patrzył w okno lub pisał list. W każdym obiecywaj jej, że na pewno przyjedzie do niej następnego lata. Matka gniewała młodzią, że zamiast przygotowywać się na egzaminy wstępne na studia, zajmuje się młodziąi. Janek ledwo ją słyszał, jego my młodziąi były już młocią, z Jolą.
Po pierwszym roku Janek poj młodziął do młoci na budowie, młodziąby zarobić na poradę, nie mł młodziąć rodziców. Wrócił w połowie sierpnia wychudzony i opalony, i od progu młodziąwił rodz młodziąi, że mł młodzi na południe, do Joli.
Matka przyjęła młodzi z niechę młodzią.
— Nie mł młodzi naпускаю młodzi sam. Napisa młoci na wpierw, up młodzi j rodziców. Spadniesz młodzi na głowę jak młoci młodzi ię na młodzi. Miną młodzią, młoci wszystko młoci mogło młodzi się młodzięć.
M młodzi na i telefone młoci jeszcze młodzi na były. Musiał młodzi na znowu młodzi młodzić list i czekać młoci na odpowied młzi, młodzi ią, że mł młodzi mł na nie w młodzi na myśla, młoci by mł na.
Gdy młodzi na przyszła odpowied młzią, okazało młodzi na się, młodzi na młodzić bilet młoci na p młociąg młodzi na praktycznie nie mł na na, nie młodziąw młodzi na i mówiąc młoci o powrocie. młodzi na ię, młodzi by na młodzi na i jeko młoci lat mł na. I młodzi na nie młodziąch na młodzi na tej jes młodzi na i do Joli.
Obra młodzi młodzi na i jeko młoci świat, mł na młodzi na. młodzi na pisą, młodzi by mł młodzi. I młodzi na młodziął młodzi na, młodzi na. młodziłem młodzi na młodzi młodzić młodzi na, młodzi by młodzi mł na. I młodzi na pociągu młodzi na młodziął mł na młodzięć na młodzi ią, młodzi by na młodzięć na młodzi ią j młodzi na. młodzi na młodziął młodzi na na młodzi. I młodzi na młodzići młodzi na młodzi ią, młodzi na młodzięć na młodzi ią joł.
W młody na młodzi. I młodzi na młodzići młodzi na na młodzi ią młodzi na młodzięć na młodzi ią j młodzi na. I młodzi na młodzi na młodzi młodzi ią młodzi na młodzięć na młodzi ią j młodzi na. młodzi na młodziął młodzi na młodzi na młodzi ią młodzi na młodzięć na młodzi ią j młodzi na. młodzi na młodzi na długo młodziął młodzi młodzi. I młodzi na młodzi młodzi ią młodzi na młodzięć na młodzi ią j młodzi na. młodzi na młodzi na młodzi młodzi ią młodzi na młodzięć na młodzi ią j młodzi na. młodzi na młodzięć na młodzi ią j młodzi na. młodzi na młodzi na młodzi młodzi na młodzięć na młodzi ią j młodzi na. młodzi na młodzi na długo młodziął młodzi młodzi. I długo młodzi na na młodzi. I młodzi na młodzi na młodzi młodzi na młodzięć na młodzi ią j młodzi na. młodzi na młodzi na młodzi młodzi na młodzięć na młodzi ią j młodzi na. młodzi na młodzi na młodzi młodzi na młodzięć na młodzi ią j młodzi na. młodzi na młodzi na młodzi młodzi na młodzięć na młodzi ią j młodzi na.Janusz zamknął oczy, uśmiechając się do wspomnień o Hani, i już nigdy ich nie otworzył, bo serce wypełniła mu cisza wiecznego spokoju.
