**Lekcje jazdy**
Warszawa, 12 czerwca
Dzisiaj znów się spóźniłem. Alicja zaparkowała swoją małą „Hyundaikę” pod biurowcem i ruszyła w stronę wejścia. Przed nią szły dwie dziewczyny, rozmawiając powoli. Nagle zatrzymały się tuż przed drzwiami, blokując przejście. Alicja bezceremonialnie wcisnęła się między nie, odepchnęła je na boki i szarpnęła drzwi.
— Hej, gdzie się pchasz?! — usłyszała za plecami obraźliwe słowa.
Zwykle odpowiedziałaby tym samym, ale dziś nie miała czasu. Wbiegła do środka, kierując się w stronę windy, która właśnie się zamykała. W ostatniej chwili wślizgnęła się do środka, wpychając jakiegoś mężczyznę.
— Przepraszam — mruknęła, odwracając się plecami.
Przez szczelinę drzwi dostrzegła wściekłe miny tamtych dziewczyn. Winda ruszyła w górę. „Powinnam była im pokazać język” — pomyślała z przekąsem.
Była czerwona z wysiłku, włosy rozczochrane. Gdyby nie tłok, poprawiłaby je przed lustrem na ścianie. Wyczuła czyjś sarkastyczny pomruk za sobą. Odwróciła się — to ten mężczyzna, którego przepchnęła. Patrzył na nią z wyższością, bo był znacznie wyższy. Poczula przyjemny zapach jego wody toaletowej. Przez chwilę wymienili spojrzenia. Alicja odwróciła się gwałtownie, wzburzona.
Wysiadła na swoim piętrze, czując na plecach jego wzrok.
* * *
— Podobała ci się? — zapytał Krzysztof, gdy winda ruszyła wyżej. — Widać, że się wkurzyła.
— Daj spokój. Nie zrobiły na mnie wrażenia jej rzęsy ani nogi. Taka sobie zadziorna dziewczyna. Ale jak wyjdzie za mąż, pokaże prawdziwe oblicze. „Drogi, Marta z mężem była na Malediwach, a my znowu do Turcji? Nuda. Kasia ma trzy futra, a ja tylko jedno…” — przedrzeźniał głos żony.
Śmiechy wokół.
— Po prostu pechowo trafiłeś z Iloną — stwierdził Krzysztof.
Wysiedli, skręcili w prawo.
— Tu? — zatrzymał się przed szklanymi drzwiami.
Tymczasem Alicja wysłuchiwała reprymendy od szefa.
— Gdzie ty się włóczysz?! Klient się wkurzył, zrywasz umowę! — krzyczał, aż pryskał śliną.
— Panie Marku, przysięgam, to ostatni raz. Utknęłam w korku…
— Nie interesują mnie szczegóły. Wstawaj wcześniej. Jeszcze raz się spóźnisz, a koniec litości. Bierz materiały i jazda do klienta!
Alicja wycofała się, ledwo dysząc z ulgi.
— Szukał cię Wiśniewski. Wściekał się — powiedziała koleżanka, gdy wróciła do biura.
— Już mnie znalazł. — Chwyciła teczkę i wybiegła.
Nie czekając na windę, zbiegła po schodach. Na parkingu stanęła jak wryta. Jej „Hyundaika” była uwięziona między „Kią” a ogromnym czarnym „Mercedesem”, który stał tak blisko, że prawie dotykał jej zderzaka. „Jak ja wyjadę?” — pomyślała, wściekła na siebie.
Wsiadła, ostrożnie manewrując. W nerwach cofnęła za mocno — *bam*! „Mercedes” zawył alarmem. Wyszła, sprawdzając szkody. Na błotniku drobna wgniecenia i rysa. „Może nie zauważy…” — pomyślała, odjeżdżając szybko.
Tydzień później telefon. Nieznany numer.
— Alicja Nowak? Mówi kapitan Kowalski…
Serce zamarło.
— To wasze auto?
— Tak… — odpowiedziała, choć instynkt krzyczał: „Uciekaj!”
Spotkanie na komendzie. Właściciel „Mercedesa” żądał bajońskiej sumy.
— To cena mojego auta! — krzyknęła.
— Wie pani, komu uderzyłaś?
— Co mi grozi? — Głos jej drżał.
Sąd. Obniżyli kwotę, ale dostała 48 godzin aresztu. Siedziała w korytarzu, przerażona. Najgorsze, że matka się dowie.
Wtem zobaczyła mężczyznę — tego z windy. Rozmawiał z kimś przy sali sądowej. Zrozumiała: to właściciel „Mercedesa”.
Rzuciła się do nich:
— Zadowoleni? Potężni panowie, a upokarzają dziewczynę! Moja matka jest chora, a wy…
Mężczyzna wszedł do sali. Po długiej chwili wrócił.
— Nie będzie aresztu. Wycofałem skargę.
Alicja wybiegła, nawet nie podziękowała.
* * *
Minęły tygodnie. Pewnego dnia spotkali się znowu przy windzie.
— Dzień dobry. Jak zdrowie matki? — zapytał.
— Dobrze… — zmieszała się.
— Alicja? Tu pracujesz?
— Czego jeszcze pan chce?! — warknęła.
— Miałem wtedy zły dzień. Była żona wywoziła syna za granicę…
Winda przyjechała. Wszedł za nią.
— Pracujecie w agencji reklamowej? Ja właśnie chciałem…
— Sprawdziłam pana w sieci. Ma pan ugruntowany biznes i inną agencję. — Uśmiechnęła się złośliwie.
— Złapałaś mnie. Może więc lunch? — zaproponował, czerwieniąc się.
„Najpierw areszt, teraz obiad?” — myślała. Ale jego zakłopotanie rozbroiło ją.
— Dobrze — odparła.
I nagle zrozumiałem: czasem los daje nam dziwne lekcje. Najtrudniejsze nie są błędy, ale to, co po nich robimy.
