**Różowy szalik**
Dwa lata minęły, odkąd Walentyna pochowała męża. Był od niej starszy o siedemnaście lat. Kiedy się poznali, miała dwadzieścia dziewięć.
Nigdy nie przyciągała uwagi chłopaków. Skromna, domowa, unikała klubów i hałaśliwych spotkań. W szkole i na studiach traktowali ją jak koleżankę – prosili o ściągi, notatki z zajęć. A randkowali z ładnymi, wesołymi dziewczynami, które nie przejmowały się konwenansami.
Z Eugeniuszem poznała się na ulicy. Był ciepły maj, kwitły bzy, młoda zieleń cieszyła oczy. Wszystko zalewało łagodne, wiosenne słońce.
Walentyna postanowiła wrócić do domu pieszo. Szła, uśmiechając się bez powodu do przechodniów, mrużąc oczy od blasku.
Wtedy go zobaczyła – wysokiego, przystojnego mężczyznę w rozpiętym czarnym płaszczu. Gdy się minęli, uśmiechnął się i powiedział:
— Piękna pogoda. Jak latem. A ja płaszcz założyłem. — Miał głos niski i przyjemny.
— To go pan zdejmie — odparła Walentyna.
Mężczyzna natychmiast zdjął płaszcz i przerzucił go przez ramię. Nie wiadomo dlaczego, ale Walentyna nie odeszła. Stała jak zahipnotyzowana.
— I rzeczywiście, lepiej. A może lody? — Nie czekając na odpowiedź, ruszył w stronę budki.
Chciała odejść, ale pomyślała, że to nietakt. Wrócił i podał jej krem-brûlée w wafelku.
— Och, moje ulubione! — zdziwiła się. — Skąd pan wiedział?
— Też je uwielbiam — odparł.
Szli razem, jedząc lody i rozmawiając o wszystkim. Do domu wróciła później niż zwykle, a na kolację nawet nie spojrzała. Najadła się lodów.
— Czemu tak się błyszczysz? — spytała matka, mrużąc oczy.
— Wcale się nie błyszczę — odparła, rumieniąc się bez powodu.
Nazajutrz Eugeniusz zadzwonił i zaprosił ją na spacer.
— Na dworze pada. Wie pan? Nie wzięłam parasolki — powiedziała rozczarowana.
— Nic nie szkodzi. Pójdziemy do kina. Gdzie pani pracuje? Mogę podjechać.
W drodze do kina dowiedziała się, że jego żona zmarła rok wcześniej. Miała wadę serca, lekarze zabronili jej rodzić.
— Kochałem ją ponad wszystko. Brak dzieci mi nie przeszkadzał. Dbałem o nią jak o skarb. Po jej śmierci ledwo przetrwałem. Myślałem, że zostanę sam do końca życia. A potem zobaczyłem panią… Rozumie, Walen…
— Walentyna — poprawiła go.
— Rozumie, przypomniała mi pani ją. Nie wyglądem. Ma pani taki sam czysty wzrok jak źródło. Nie zepsuta pani współczesnymi modami. To dziś rzadkość.
Następnego dnia, gdy wróciła z pracy, Eugeniusz pił z jej matką herbatę w kuchni. Na stole stał bukiet róż.
— Córeczko, pijemy herbatkę z Eugeniuszem — powiedziała matka słodkim tonem, rzucając córce wymowne spojrzenie: *Nie bądź głupia.*
Eugeniusz był miłym mężczyzną. Elegancko się ubierał, siwizna dodawała mu uroku. Matce też się spodobał. Do arystokratycznej aparycji dodała mieszkanie, samochód i wysokie stanowisko. Brak dzieci też uznała za zaletę — nie będzie musiała zabiegać o względy cudzego potomstwa. A córka i tak urodzi własne.
— Mamo, znam go tydzień, a ty już planujesz przyszłość! — oburzyła się Walentyna. — Owszem, sympatyczny, ale ja go nie kocham.
— Bez miłości nie ma rozczarowań. Małżeństwa z rozsądku są najtrwalsze. Z nim będziesz jak u Boga za piecem. Nie jesteś już dzieckiem, żeby marzyć o romansach. To solidny, godny mężczyzna.
Odchodząc, Eugeniusz poprosił, by go odprowadziła do samochodu.
— Jutro zapraszam panią z mamą do siebie. Zobaczycie, jak żyję. Walentyna, powiem od razu. Jeśli chcesz dzieci, zrozumiem. Ale dla mnie to już za późno. W moim wieku niezdrowo jest nie spać po nocach i martwić się niemowlęciem.
Przynajmniej był szczery. Tematu dzieci więcej nie poruszała.
Z nim czuła się bezpiecznie. Koledzy zazdrościli. Młodzi mężowie lubią pohulać, a jej mąż przywoził ją do pracy i odbierał. Matka uważała, że córka wygrała los na loterii. Wnuków by się chciało, ale trudno. Szczęście nie musi być idealne.
Żyła spokojnie, bez żalu, że wyszła za Eugeniusza. Łączył ich szacunek, zaufanie i stabilność – to też ważne w małżeństwie.
Pewnego dnia mąż wrócił z pracy, zjadł kolację i położył się odpocząć. Walentyna starała się nie hałasować, by go nie obudzić. Gdy zorientowała się, że coś jest nie tak, było już za późno.
Przeżyli razem trzy lata. Płakała po nim szczerze.
Po jego śmierci życie toczyło się ustalonym rytmem. Matczyne namowy, by coś zmienić, drażniły ją. *Urodzić dla siebie? Ale z kim, na litość boską?*
Eugeniusz nie lubił, gdy się malowała lub ubierała jaskrawo.
— Po co? Jesteś zamężna. Podobają się tylko te, które szukają uwagi.
Schowała dawne ubrania głęboko w szafie. Nosiła się skromnie, włosy zaczesywała w koczek. Wyglądała starzej niż była.
Pod koniec kwietnia zrobiło się niemal letnio. Drzewa pokryły się liśćmi, ptaki śpiewały o świcie. Słońce mogłoby stopić nawet lód w sercu.
Szykując się do pracy, zauważyła różowy szalik z dawnego życia. Skąd się wziął między szarymi sukienkami? Zawiązała go na szyi.
W godzinach szczytu autobusy są zatłoczone. Walentyna zaczęła przepychać się do wyjścia, gdy nagle szalik zaczepił się o coś i zacisnął na jej szyi. Ludzie napierali z tyłu, szarpnęła się, ale pętla tylko się zacieśniła. Zaczęła iść pod prąd, ku wyjściu. Popychali ją, przeklinali. Wtedy zobaczyła, że szalik zaczepił się o plecak jakiegoś chłopaka. Ten szarpał, próbując uwolnić zamek błyskawiczny.
— Ostrożnie, pan zerwie! — oburzyła się.
Drzwi zamknęły się, autobus odjechał.
— No i przez pana przejechałam swój przystanek — warknęła.
— A ja tu winny? W takim stroju to lepiej taksówką jeździć — odciął się chłChłopak odpiął szalik i podał go jej, a gdy ich dłonie się zetknęły, Walentyna poczuła, że może warto dać życiu jeszcze jedną szansę.
