**Idealna Rodzina**
— Ojej, boję się — Jagoda zatrzymała się przed klatką.
— Czego? Moich rodziców? — zapytał Marek i ujął przyjaciółkę za rękę.
— Że im się nie spodobam — przyznała Jagoda, spoglądając na niego z wyrzutem i lękiem.
— Nie bój się. Zobaczysz, wszystko będzie dobrze. Przecież cię kocham. I to ja będę twoim mężem, nie rodzice. Chodź — Marek pociągnął dziewczynę w stronę drzwi.
— Mamę nazywa się Barbara Henryka. Zapamiętałaś? — instruował ją.
Jagoda powoli powtórzyła.
— Ze strachu na pewno zapomnę albo pomylę — szczerze przyznała.
— A ojca…
— Jan Stanisław — wypaliła Jagoda z uśmiechem. — Dobrze, że twój tata ma proste imię. Skąd twoja mama ma takie oryginalne nazwisko? Twój dziadek był obcokrajowcem?
— Skąd ci to przyszło do głowy?
Weszli do klatki i Marek przywołał windę.
— Ojciec tak ją nazwał na cześć swojej żony. Mówił, że była niezwykle światłą osobą. Aktorką. Szkoda, że nie zdążyłem jej poznać, bo zmarła młodo. Miał korzenie angielskie.
Winda zatrzymała się i przyjaznym dźwiękiem otworzyła drzwi. Młodzi weszli do środka.
— Nie stresuj się. Jestem przy tobie — powiedział Marek i przytulił dziewczynę.
Drzwi otworzyła niska, szczupła kobieta z krótką fryzurą. Jagodzie wydała się zbyt młoda, by być matką Marka. Uśmiechnęła się serdecznie i zaprosiła ich do środka.
Miała na sobie szerokie, beżowe spodnie z jedwabiu i białą bluzkę. W jasnym świetle przedpokoju Jagoda dostrzegła delikatne zmarszczki, które zdradzały jej wiek.
— Dzień dobry — powiedziała Jagoda i spojrzała na Marka prosząco, lecz ten milczał. Niepewna, czy wypowiedzieć imię matki chłopaka, spuściła wzrok.
— Proszę wejść, Jagódko. Nie przejmuj się. Nikt za pierwszym razem nie wymawia poprawnie mojego imienia, wszyscy się mylą — powiedziała z wyrozumiałością, a Jagoda odwdzięczyła się uśmiechem.
— Nie, butów nie trzeba ściągać. Wejdźcie. Janku, gdzie się chowasz? — zawołała Barbara Henryka w stronę męża.
Po chwili do pokoju wszedł przystojny mężczyzna o szerokich ramionach. Jagodzie przypominał nieco młodego Zbigniewa Cybulskiego, choć podobieństwo było raczej w charyzmie niż wyglądzie. Barbara przy nim wyglądała jak krucha nastolatka.
— Jan Stanisław — przedstawił się, podając Jagodzie rękę.
Jej dłoń zniknęła w jego szerokiej dłoni. Uścisk był krótki, lecz ciepły i pewny.
— Proszę do stołu, jedzenie wystygnie — zakomenderowała Barbara.
— Marku, zaopiekuj się Jagodą — rzekł Jan, nalewając wino.
Barbara wypytywała dziewczynę delikatnie, unikając zbyt osobistych pytań, jednocześnie opowiadając o ich rodzinie. Dzięki spokojnej atmosferze Jagoda poczuła, jak napięcie ustępuje.
— Niech twoi rodzice się nie martwią. Ze ślubem sobie poradzimy — powiedziała na koniec Barbara z życzliwym uśmiechem.
Rodzina Marka wydała się Jagodzie idealna. Jej własni rodzice byli zupełnie inni. Matka wciąż narzucała wszystkim jedzenie, a ojciec pił, przerywając rozmowy i pouczając innych, nawet gdy nikt nie słuchał.
Zawsze wstydziła się ojca. Wolałaby nie zapraszać rodziców na ślub, ale byliby obrażeni. Gdyby tylko miała takich rodziców jak Marek… Dlaczego w ogóle się z nim związała? Byli z innych światów.
— Co powiedziałeś? — oderwała się od myśli.
— Że im się spodobałaś.
— Masz wspaniałych rodziców. Chciałabym, żebyśmy byli tacy jak oni. Widać, że się kochają. I ciebie też. A moi… Wyobrażam sobie, jak wypadną na ślubie.
— Nie martw się. Zobaczysz, nie zawiodą. U nas też bywają kłótnie, choć nie tak częste jak u ciebie. Swoją drogą, wybrałaś już suknię? Chcę, byś była najpiękniejszą panną młodą — Marek zatrzymał się i pocałował ją.
Jagoda nie chciała iść do salonu sama, a Marek nie mógł zobaczyć sukni przed ślubem. Z matką też nie chciała — była praktyczna i oszczędna. Została tylko przyjaciółka, Kasia. Po powrocie do domu zadzwoniła do niej.
Kasia zaraz zaczęła paplać o swoich sprawach, ledwie dając Jagodzie dojść do słowa. W końcu zapytała:
— A ty po co dzwonisz?
— Chciałam cię prosić, żebyś poszła ze mną wybrać suknię ślubną.
— Wychodzisz za mąż? Super! No jasne, że pomogę! — Kasia znów zaczęła opowiadać o czyimś weselu, ale Jagodę to nie interesowało.
— To umawiamy się jutro? — przerwała.
Nazajutrz Jagoda czekała w kawiarni. Nagle zauważyła Jana Stanisława przy stoliku z młodą blondynką. Trzymał jej dłoń i patrzył czule. Potem pocałował ją.
Kasia wpadła z hałasem, zwracając uwagę całej kawiarni. Jagoda szybko wyszła, tłumacząc się bólem głowy.
Później wybrała suknię z Barbarą. W kawiarni Jagoda spytała:
— Jak pani wytrzymała tyle lat z takim przystojniakiem?
— Po prostu go kocham. Na początku też byłam zazdrosna, ale przywykłam. On bez**”Prawdziwa miłość nie polega na ślepym poświęceniu, ale na wyborze, by być razem mimo niedoskonałości,”** pomyślała Jagoda, patrząc na Barbarę i czując, że w końcu zrozumiała, co tak naprawdę znaczy rodzina.
