Pragnienie powrotu

**Dziennik, 15 maja 2024**

Zawsze budziłam się przed budzikiem, jakbym miała w sobie wbudowany zegar. Wstawałam, myłam się i przygotowywałam śniadanie. Gdy mąż wchodził do kuchni, ogolony, pachnący wodą toaletową, na stole czekały na niego jajecznica lub jajka na miękko, plastry chleba, sera i kiełbasy, a obok filiżanka mocnej kawy. Ja zadowalałam się tylko kawą i kawałkami sera bez chleba.

Żyliśmy razem trzydzieści lat. Nauczyliśmy się siebie tak dobrze, że prawie nie rozmawialiśmy, zwłaszcza rano. „Do wieczora”, „Dzisiaj się spóźnię”, „Dzięki…” Z wzroku, z kroków, nawet z milczenia potrafiliśmy odczytać nastrój drugiej osoby. Po co zbędne słowa?

— Dzięki — powiedział Marek, dopił kawę i wstał od stołu.

Kiedy zaczynaliśmy wspólną drogę, zawsze całował mnie w policzek przed wyjściem do pracy. Teraz tego nie robił, tylko dziękował i wychodził. Pracował jako inżynier w fabryce wagonów, wychodził wcześnie, bo miał przed sobą korki na drugi koniec miasta.

Sprzątnęłam ze stołu, umyłam naczynia i poszłam się ubierać. Wykładałam na uniwersytecie, który był oddalony o dwa przystanki od naszego mieszkania. Zawsze chodziłam tam pieszo, bez względu na pogodę — nawet gdy wiał silny wiatr i lało. Wysoka, szczupła, sportowa. Sukienki zakładałam tylko latem. Na uczelnię zawsze ubierałam się w garsonki, zazwyczaj szare, w cienką kratkę. Pod marynarką nosiłam bluzki w pastelowych kolorach.

Kiedyś ciemne włosy, teraz przesiane siwizną. Nie farbowałam ich, zaplatałam w cienki warkocz i układałam w ślimaka na karku. Żadnego makijażu, żadnej biżuterii poza obrączką.

Jako wykładowca musiałam dużo mówić podczas zajęć i wykładów. W domu wolałam milczeć. Markowi to pasowało. Lubił ciszę. Dla wielu byliśmy idealną parą. Nie kłóciliśmy się, nie sprzeczaliśmy.

Marek był starszy o dwa lata, ale wciąż był przystojnym mężczyzną. Przywykłam, że kobiety zwracały na niego uwagę. Kiedyś się denerwowałam, ale z wiekiem zaczęłam na to patrzeć filozoficznie. „Gdzie on pójdzie? Nikt nie ugotuje mu tak jak ja” — powtarzałam sobie. Gotowałam naprawdę wyśmienicie.

Mieliśmy córkę, która po studiach wyszła za mąż za wojskowego i wyjechała z nim.

Studenci mnie się trochę bali. Rzadko się uśmiechałam, zawsze byłam powściągliwa i spokojna. Ale nie byłam też złośliwa. Na egzaminie można było ze mną dogadać. Jeśli student szczerze przyznał, że nie zna odpowiedzi na pytanie, ale się uczył, pomagałam mu, często wyciągając na czwórkę. Za ściąganie bezlitośnie wyrzucałam z egzaminu, a za oszustwo stawiałam pałę. Byli i tacy, którzy w ogóle nie uczyli się na sesję, licząc, że błagalnym spojrzeniem wyproszą trójkę. Ale oszustwo nigdy nie przechodziło. Wyczuwałam kłamstwo i nie wybaczałam.

Nie przyjaźniłam się z nikim z katedry, nie brałam udziału w plotkach.

Pewnego razu w stołówce usłyszałam rozmowę dwóch pierwszorocznic. Siedziałam do nich plecami, więc mnie nie zauważyły.

— Podoba ci się ta chemiczka? Stara panna. Gdyby nie obrączka, myślałabym, że nigdy nie wyszła za mąż — powiedziała jedna.

— Ma męża, przy okazji całkiem przystojnego. I córkę, już zamężną — odparła druga.

— I co on w niej widział, skoro jest taki przystojny? Skąd w ogóle wiesz?

— Mieszkamy w jednym bloku. Moim zdaniem jest w porządku.

— No pewnie, w porządku. Ubiera się jak facet. Wątpię, żeby w ogóle miała biust.

Skończyłam obiad, wstałam i spojrzałam na studentki.

— Przepraszamy — zaskrzeczały i poczerwieniały.

„Stara panna. No tak, właśnie tak o mnie myślą”. W pokoju nauczycielskim spojrzałam w lustro. „No cóż. Co Marek we mnie widział?” Rozległ się dzwonek, wyszłam na zajęcia.

W domu od razu zabrałam się za gotowanie kolacji. Postanowiłam upiec mięso w doniczkach, akurat zdążyłoby się na jego powrót. Wszystko było gotowe. Podeszłam do okna. Marek zawsze parkował pod naszymi oknami. Tym razem samochodu nie było. Nagle za moimi plecami zaskoczył zamek w drzwiach.

— Nie przyjechałeś autem? Zepsuło się? — zapytałam.

— Nie, zaparkowałem gdzie indziej.

Nie dopytywałam, dlaczego. Wróciłam do kuchni, żeby wyjąć mięso z piekarnika. Marek wszedł za mną, usiadł przy stole.

— Danuto, usiądź proszę.

Zdjęłam rękawicę kuchenną i usiadłam naprzeciwko, splatając dłonie. Od razu wiedziałam, że coś się stało. Marek patrzył w bok, unikając mojego wzroku. Od dawna mieliśmy powściągliwe relacje, ale teraz wydawał się obcy, zdystansowany i spięty.

— Tak w skrócie… Zakochałem się w innej kobiecie. Wychodzę — powiedział i otarł spocone czoło.

Ścisnęłam palce, aż zabolało.

— Przepraszam. Pójdę się spakować. — Wstał i wyszedł z kuchni.

Zostałam sama przy stole. „Idź, zatrzymaj go, porozmawiaj…” — nalegał wewnętrzny głos. Ale nie ruszyłam się. Słyszałam, jak otwiera szafę, jak brzęczały puste wieszaki. Potem szufladę — pewnie brał dokumenty. W końcu rozległ się dźwięk zamykanego zamka w walizce. Przez chwilę w pokoju panowała cisza. Potem głuche turkoczenie kółek po dywanie, głośniejsze po kafelkach w przedpokoju.

Marek wiecznie się guzdrzał, zakładając płaszcz i buty. „Zaraz wróci i powie, że się rozmyślił, że kocha tylko mnie…” — łudziłam się. Ale drzwi się zamknęły, zaskoczył zamek. Jeszcze długo siedziałam, wpatrzona w jeden punkt. W końcu rozplotłam dłonie, schowałam twarz w dłoniach i rozpłakałam się.

Właśnie dlatego nie zaparkował pod oknami. Żeby sąsiedzi nie widzieli. A może tam, w samochodzie, czekała ta druga? Wstałam i opłukałam twarz pod kranem. „Mięso…” — przypomniałam sobie.

Pierwszym odruchem było wyrzucić je do śmieci, razem z ceram**Dziennik, 15 maja 2024**