Kasia od dawna czuła, że jej związek z Jackiem wisi na włosku. Miłość zamieniła się w rutynę, rozmowy ucichły, a pretensje rosły. Czuć było w powietrzu to dziwne napięcie, jak przed burzą – wiecie, takie, gdy kot nagle zastyga w bezruchu, a potem znika pod łóżkiem.
Starała się udawać, że wszystko gra. Pracowała, sprzątała, pilnowała, by córka Magda wracała z imprez przed północą i odrabiała lekcje. A Jacek? Jacek przynosił pensję do domu i uważał, że jego rola się na tym kończy. Ostatnio przykleił się do telefonu jak nastolatek na TikToku.
Pewnego dnia Kasia rozchorowała się na dobre – gorączka, łamanie w kościach, cały zestaw. Poprosiła Jacka, żeby zrobił kolację. Magda, jak zwykle, gdzieś się zawieruszyła z koleżankami.
– Oj, dasz radę przeżyć na kanapkach i herbacie – odparł, nie odrywając wzroku od ekranu.
Kasi było za słabo, by dyskutować. Dwa dni później, gdy wstała z łóżka, zobaczyła w kuchni stertę brudnych naczyń, przepełniony śmietnik pudełkami po pizzy, a w przedpokoju – piasek pod butami. Wzięła się do roboty, a wieczorem padła bez sił.
– Dość. Nie jestem twoją sprzątaczką. Pracuję tak samo jak ty, a potem jeszcze haruję w domu. Nawet talerza po sobie nie umyjesz? – wybuchnęła.
– I tak byś to zrobiła – wzruszył ramionami.
– Wyrzuć śmieci rano. Worek będzie przy drzwiach.
– Dobra.
– Nie „dobra”, tylko „nie zapomnij” – westchnęła. – Słyszysz mnie w ogóle? Odłóż ten telefon!
– A? Przecież wszystko robię.
– Co „wszystko”?
– No jak to co? Zarabiam. A ty jesteś kobietą, to twój obowiązek. W domu dwie baby, a ja mam zmywać?
– „Babą” nazywasz własną córkę? – warknęła Kasia.
– Gdzie ona w ogóle jest? Twoje wychowanie. Przez jakąś tam brudną zastawę się czepiasz.
– Nie chodzi o talerz, tylko o to, że jesteś egoistą!
– Dość! Mam dość tego marudzenia! – Jacek wyszedł, trzaskając drzwiami.
Wtedy na stole zaświecił się ekran jego telefonu. Kasia zdążyła zobaczyć nadawcę SMS-a, zanim ekran zgasł.
– „Zosia” to… Zuzia? Zofia? – spytała, gdy wrócił, starając się brzmieć obojętnie.
Jacek zamarł, potem odwrócił się gwałtownie.
– Grzebałaś w moim telefonie?
– Jest zabezpieczony. Masz coś do ukrycia? – pomyślała: „Tylko mnie okłam, jak zwykle…”
– A jeśli tak? – Spojrzał jej prosto w oczy. – Tak, mam inną. Rozstańmy się jak dorośli ludzie.
– Jak to „jak dorośli”? – Łzy same napłynęły jej do oczu.
– No właśnie, zaczyna się – prychnął. – Lubisz grać ofiarę? To zostań.
I tak runął jej świat. Jak gdyby nagle trzasnął piorun i zaczął się ulewny deszcz, który nigdy nie ustanie.
– No co stoisz? Pakuj się.
– Jak to? Gdzie?
– Bo to moje mieszkanie. Rodzice mi je dali. Nie zamierzam się wyprowadzać.
– A my z Magdą gdzie pójdziemy? Żartujesz?
– Nie, mówię poważnie. Jedź do rodziców.
– Ja nigdzie nie idę – odezwał się nagle głos Magdy za jego plecami.
– Długo już podsłuchujesz?
– Krzyczeliście tak, że chyba całe Osiedle Przyjaźni słyszało. Rozwód? Zostaję z tatą.
– No widzisz – Jacek wskazał na córkę. – Kto tu jest złym człowiekiem? – Wyszedł, pewnie już pisał do swojej Zosi, że mieszkanie wkrótce wolne.
– Nie możesz z nim zostać. On ma… – Kasia zawiesiła głos. – Będzie z kimś innym.
– No i co? Mam swój pokój. Do dziadków nie jadę, tam wieś zapadła. Tu mam szkołę, znajomych. I w ogóle, muszę lekcje odrabiać – Magda zniknęła w swoim pokoju.
Kasię ogarnęła panika. Co teraz? Była rodzina, dom, a teraz ją wyrzucają. Jakby tornado porwało ją i wypluło gdzieś daleko, bez tchu.
Nie, to niemożliwe. Nawet córka ją zdradziła. Musi się uspokoić. Nastolatki nie myślą logicznie. Schowała się w łazience i rozpłakała. Gdy weszła do sypialni, na wąskiej kanapie leżała poduszka i koc. Mąż znów pisał do kochanki.
– Co to ma znaczyć?
– Nie domyślasz się?
Całą noc Kasia przewracała się na ciasnej kanapie. Była dobrą żoną i matką, a teraz okazało się, że nie była ani jedną, ani drugą. Prosić go o drugą szansę? Nigdy. Walczyć o mieszkanie? Przegra. Zostaje tylko Magda. Musi wymyślić, co dalej.
Rano wyszła, gdy oboje spali. W pracy koleżanka od razu zauważyła jej stan.
– Nie mam domu, rodziny, dokąd iść… Jestem bezdomna.
– U mnie jest mieszkanie po tacie. Małe i zaniedbane, ale możesz tam zostać.
Mieszkanie było maleńkie, z meblami z czasów PRL-u. Kasia do późna szorowała podłogi i ścieraPo roku kupiła własne mieszkanie na kredyt, ale Magda nigdy do niej nie wróciła – dopiero gdy sama została matką i zrozumiała, że macierzyństwo to nie tylko wygody, ale też trudne wybory, zadzwoniła z płaczem, prosząc o pomoc, a Kasia, choć wiedziała, że córka znów odejdzie, gdy tylko przestanie być potrzebna, i tak otworzyła drzwi szeroko.
