„Dzwońcie po Ludmiłę, proszę…
Od rana Krystynę prześladowało przeczucie, że coś się wydarzy. Ale przecież wszystko, co miało się wydarzyć, już się wydarzyło. Miała miłość, rodzinę, a teraz była sama. Mąż, z którym przeżyła trzydzieści sześć lat, odszedł dwa lata temu. Syn miał swoją rodzinę, dwoje dzieci – wszyscy zdrowi i szczęśliwi. Więc może to po prostu przeczucie święta? Jutro przecież Dzień Kobiet.
I nagle przyszła myśl o mężu. Nie ma komu dać jej kwiatów – mimozy czy tulipanów. Ale zaraz – a syn? Paweł na pewno wpadnie i ją pozdrowi.
Kiedyś mieli działkę. Mały domek na typowych sześciuset metrach. Kupili go po kryzysach lat dziewięćdziesiątych. Dopóki pracowała, przyjeżdżała tam tylko na weekendy i urlop. A kiedy Krystyna przeszła na emeryturę, spędzała tam całe lato, wracając do miasta tylko po zakupy i żeby się wykąpać.
Tamtego lata było sucho i gorąco. Codziennie musiała podlewać grządki. Mąż przyjechał jak zwykle w piątek po pracy. Od razu zauważyła, że jest blady.
– Wszystko w porządku, tylko duszno – machnął ręką na jej uwagę.
– Odpocznij, ja skończę podlewanie. Posiedź sobie w cieniu – powiedziała Krystyna.
Usiadł, oparł się o nagrzaną słońcem ścianę domu i patrzył, jak podlewa ogród. Kiedy skończyła i podeszła do niego, od razu zrozumiała, że coś jest nie tak. Wyglądał, jakby drzemał. Ale gdy dotknęła go za ramię, przewrócił się na bok. Odszedł we śnie, siedząc na tej ławce.
Jesienią sprzedała działkę. Nie mogła tam już jeździć. Wciąż wydawało jej się, że widzi go tam, jak siedzi i patrzy. Syn ją zrozumiał.
– Dawno powinnaś się jej pozbyć. Po co się męczyć, skoro wszystko można kupić w sklepie przez cały rok?
On sam z żoną i dziećmi jeździł na wczasy nad morze. Pieniądze z działki oddała synowi. On ma dwoje dzieci, jemu się bardziej przydadzą. A jej emerytury wystarczy. Chciała wrócić do pracy, ale syn odwiódł ją od tego.
– Zarobisz grosze, a nerwów stracisz za trzy złote – powiedział.
Tak zawsze mówił jej mąż.
– Żeby teraz uczyć w szkole, trzeba mieć nerwy ze stali. Jeśli tęsknisz za lekcjami, zajmij się wnukami. Masz mnie. Zawsze pomogę.
I tak żyła sama. Owszem, brakowało męskiej ręki w domu. Ale syn wzywał fachowców, gdy coś się zepsuło albo kapiący kran.
W ostatnich latach żyli z mężem w zgodzie. Ale za młodu bywało różnie. Kłócili się tak, że prawie doszło do rozwodu. Mąż ostrożnie sobie „podróżował”, ale kobiety zawsze wyczuwają takie rzeczy. Pewnego dnia straciła cierpliwość, wysypała wszystko i wskazała mu drzwi. Jeszcze jakąś chorobę do domu przyniesie.
Spakował walizkę, przysiadł na kanapie, żeby „przycupnąć przed drogą”. I wtedy Paweł wrócił ze szkoły. Miał wtedy trzynaście lat. Zobaczył ojca z walizką i wszystko zrozumiał. Był duży, wszystko słyszał i widział. Awantury rodziców też już go męczyły.
– Będziesz mnie nienawidził? – spytał go ojciec.
– Będę – odpowiedział syn i wyszedł, trzasnąwszy drzwiami.
– Nie mogę tak! Nie mogę! – mąż uderzył dłońmi w kolana, wstał i odsunął walizkę za kanapę. – Nakarmisz mnie kolacją? – spytał, nie patrząc na Krystynę.
Była zmęczona kłótniami. Jaka różnica, czy wyjdzie dziś, czy jutro? Może nawet lepiej. Niech wyjdzie, gdy ona i syn będą w szkole. Nakryła do stołu, zawołała Pawła. Jedli w ciszy, nie mówiąc ani słowa.
Następnego dnia Krystyna nie spieszyła się z pracy. Jak tylko wróciła, pobiegła do pokoju i zajrzała za kanapę. Walizka zniknęła. Zrobiło się jej niedobrze. Powoli rozbierała się w przedpokoju, aż w końcu podniosła wzrok i zobaczyła walizkę na półce pod sufitem. Wpadła do sypialni – w szafie wisiały jego koszule i spodnie. Od razu lżej na sercu.
Ale gdy wrócił z pracy, sarkastycznie rzuciła, że szkoda, że rozpakował walizkę, bo może jeszcze będzie musiał ją spakować.
Mąż milczał, ale już nie zostawał po godzinach, a jeśli tak, to dzwonił. Od tamtej pory kłócili się rzadziej. A w ostatnich latach żyli w całkowitej zgodzie. Szkoda, że nie od razu tak.
Krystyna starała się wspominać tylko dobre chwile. Po co pamiętać złe? Wszystkie urazy odeszły razem z mężem. Czasem ogarniała ją melancholia, ale szybko mijała.
Samotność miała też swoje plusy. Rzadziej sprzątała – komu tu miałoby się bałaganić? Gotowała proste rzeczy. Za to więcej czytała, oglądała seriale. Mąż ich nie cierpiał. Siedział na kanapie, oglądał mecze i wiadomości. A ona na twardym taborecie w kuchni wpatrywała się w mały telewizor na lodówce, aż kark ją bolał. Kuchnia była mała, nie było gdzie go postawić.
A teraz leżała na kanapie jak królowa i oglądała, co chciała. Myślała o wzięciu kota, ale futro wszędzie, a zwierzęta nigdy nie były jej pasją.
Jutro Dzień Kobiet. Może kupić tort? Ale kto go będzie jadł? Syn na pewno wpadnie. Upiekła więc sama coś słodkiego – muffinki z czekoladą i pomarańczami. Wnuki je uwielbiają. Przekaże je przez syna. Zmęczona usiadła przed telewizorem. Szł”Nazajutrz, gdy słońce zalśniło w wazonie z tulipanami, Krystyna sięgnęła po kartkę z adresem Andrzeja i uśmiechnęła się do siebie, postanawiając, że tym razem to życie samo przyniosło jej niespodziankę – i może warto jej się przynajmniej przyjrzeć.”
