Samotna kobieta z bagażem
Danuta wychowywała syna sama. Mąż odszedł od niej ponad dziesięć lat temu. Przez cały ten czas sumiennie płacił alimenty, był – jak sam mówił – krystalicznie czysty przed prawem i sumieniem.
Odszedł, zabierając swoje rzeczy i samochód, zostawiając Danutę z niespłaconą hipoteką na mieszkanie i synem. Przez te wszystkie lata ani razu nie zajrzał, nie złożył życzeń, nie kupił prezentu na urodziny.
— Pewnie już kolejną naiwnicę uszczęśliwił, tak jak ciebie. Będzie uciekał od odpowiedzialności, aż straci męską siłę. I oby szybciej. Mówiłam, żebyś nie brała kredytu. Nie posłuchałaś. Teraz całe życie zapracujesz na te ściany — wzdychała matka Danuty. Choć to właśnie ona i ojciec nalegali, by wzięła kredyt i wpisała mieszkanie na siebie.
Tak mijały dni — od wypłaty do zaliczki, od jednej pracy do drugiej, między wychowaniem dziecka a spłatą długów. Na szczęście Tomek nie sprawiał większych kłopotów.
Po drugiej zmianie, zmęczona do granic wytrzymałości, wstępowała do sklepu i wlokła się do domu, marząc tylko, by pozbyć się ciężkiej torby, zrzucić buty, usiąść i zamknąć oczy. Czuła się jak koń z wesołego miasteczka — taki, co wozi dzieci w kółko, a wieczorem stoi przy żłobie.
Zaprzęgają go w kolorową uprząż, zdobią pióropuszem, a on drepta po wydeptanej ścieżce, z obojętnym wzrokiem, dźwigając na grzbiecie kolejne rozradowane dziecko. Tak właśnie czuła się Danuta. Codzienność w kółko: praca–sklep–dom.
Noszenie wygodnych, ciemnych ubrań z taniego sklepu „Taniocha”. Nowe rzeczy kupowała rzadko i chowała na specjalne okazje, których w jej życiu było niewiele. I tak stawały się przestarzałe.
Idąc, myślała, co ugotować na kolację, czy Tomek wrócił… Torba zwisała przez ramię. Jedną ręką przytrzymywała ją, by nie zsunęła się, w drugiej niosła zakupy. Jeśli syn był w domu, odpoczywała pięć minut i szła gotować parówki z makaronem.
A jaka kiedyś była! Gęste włosy, błysk w oku. Figura nadal — niczego sobie. Jak każda dziewczyna marzyła o miłości. I przyszła ona wraz z Robertem. Jak się nie zakochać w przystojnym chłopaku? Obiecywał miłość do grobowej deski, mówił, że kupią sobie auto — koniecznie luksusowego BMW albo przynajmniej Audi. Że będą mieli dwoje dzieci.
Samochód kupił — i na nim odjechał w swoją świetlaną przyszłość, zostawiając Danutę z mieszkaniem pod hipoteką i synem.
Patrzyła przed siebie na chodnik. Wystarczy chwila nieuwagi, by wdepnąć w kałużę albo skręcić kostkę. Polskie drogi pozostawiają wiele do życzenia. Trzeba jeszcze uważać, by jakiś pirat drogowy nie ochlapał błotem, wjeżdżając w kałużę przy krawężniku.
— Danuta! — Przed nią stanęła elegancka kobieta w modnym płaszczu.
Ledwo rozpoznała Kasię, koleżankę ze szkoły. Nigdy nie była pięknością, a teraz wyglądała jak z okładki „Vivy”. Danuta przy niej poczuła się jak szara myszka.
— Ależ miło cię spotkać! Przyjechałam do mamy, a starych znajomych już nie ma. Rozjechali się po świecie. Danka, jak się masz?
„Czyż nie widać po mnie?” — pomyślała Danuta, ale powiedziała tylko:
— Normalnie, jak wszyscy.
— Zamężna?
— Rozwiedziona. Mieszkam z synem. A ty?
— A ja… — Kasia przymrużyła oczy, jakby olśniło ją słońce. — Wyszłam za Włocha, mieszkam w Rzymie. Wpadłam tylko na tydzień do mamy. Słuchaj, nie puszczę cię tak łatwo. Chodźmy gdzieś. Albo zaproś mnie do siebie. Gdzie mieszkasz?
— Tu, niedaleko. Chodź, tylko u mnie bałagan. Nawieczornych naczyń nie pozmywałam.
— Nic nie szkodzi. Jestem twarda, przecież jestem Polką.
Danuta otworzyła drzwi do mieszkania i zawołała w stronę pokoju:
— Tomek, jesteś? Mamy gości.
W drzwiach stanął przystojny nastolatek.
— Wow! To twój syn? Przegap — zachwyciła się Kasia. — Do której klasy chodzisz? Gdzie chcesz iść na studia?
— Jeszcze nie wiem. Mamo, naczynia pozmywane, muszę się uczyć — odparł i zniknął w swoim pokoju.
— Jaki samodzielny — w głosie Kasi zadźwięczała nuta zazdrości.
— A ty masz dzieci? — Danuta napawała się dumą.
— Nie. Mąż jest dużo starszy. Ma już dorosłe dzieci, nie chce się bawić w pieluszki i butelki.
Danuta szybko przygotowała kolację, a Kasia opowiadała o życiu we Włoszech.
— A dlaczego się rozwiodłaś? Mąż pił? — spytała w końcu.
— Nie, nie pił. Dopóki nie urodził się Tomek, było dobrze. Potem… mały źle spał, był nerwowy. Ja nie pracowałam, byłam na macierzyńskim, a mieliśmy kredyt na mieszkanie i auto. W końcu stwierdził, że ma dość, i odszedł — a raczej odjechał swoim samochodem.
— Co za cham! — oburzyła się Kasia. — Zostawił cię z dzieckiem i długami!
Danuta nie wdawała się w szczegóły, jak ciężko było naprawdę. I tak Kasia by nie zrozumiała. Rodzice pomagali — inaczej nie dałaby rady albo straciłaby mieszkanie.
— Nie martw się, twoja czarna passa się kończy. U nas jest mnóstwo samotnych facetów. Niekoniecznie młodych, ale w pełni sił, szukających żony. Uwielbiają Polki. Wiesz, jakie jesteśmy — i w ogniu, i w wodzie, dziecko wychowamy, dom postawimy. Mamy z mężem dużo znajomych. Jak wrócę do Rzymu, znajdę ci porządnego kandydata.
— Gdzie mnie takiej. Jestem z „bagażem”. SBR.
— Co to znaczy? Jakaś subkultura?
— Tak mężczyźni nazywają samotne matki — Samotna Babska z Bagażem. Jak się dowiedzą, że jest dziecko, nawet nie spojrzą.
— Co za bzdury! Lepiej być SBR niż SZM.
— A to co? — Danuta uniosła brwi.
— Samolubny Zgniły Mężczyzna. Takim powinno się wypalać piętno na czole.
— A we Włoszech faceci nie rzucają dzieci?
— Są tacy. Facet to facet, czy Polak, czy Włoch. Ale twój syn jest prawie dorosły. Jesteś idealna. Jak wrócę, zabiorę się za twoją sprawę. Masz Skype’aDanuta uśmiechnęła się do siebie, myśląc, że prawdziwe szczęście nie przychodzi z zagranicznych ofert, ale z nieoczekiwanych spotkań na rodzimych chodnikach.
