**Losowy wpis w pamiętniku**
Chłodnym grudniowym porankiem Jadwiga wraz z mężem Bartłomiejem wyruszyli do małego miasteczka Zakrzewo, by odwiedzić rodziców Jadwigi. Śnieg skrzypiał pod butami, a zachmurzone niebo wróżyło burzę. Droga przed nimi była długa i niepewna. Rodzice już czekali, a gdy samochód zatrzymał się przed znajomym domem, powitali ich serdecznymi uściskami i radosnymi okrzykami. Wszyscy weszli do przytulnego wnętrza, gdzie na stole czekały gorące potrawy. W powietrzu unosił się zapach świeżo upieczonego ciasta, a w piecu trzeszczało drewno, tworząc atmosferę spokoju.
Ojciec Jadwigi, Stanisław, zabrał Bartłomieja do salonu, by porozmawiać o „męskich sprawach” – polityce, samochodach i wędkowaniu. Tymczasem Jadwiga z matką, Bronisławą, schroniły się w kuchni, gdzie przy herbacie zaczęły zwierzać się z najskrytszych myśli. Matka nie mogła ukryć niepokoju – dlaczego młodzi wciąż nie myślą o dzieciach? Jadwiga, uśmiechając się, uspokajała ją:
— Wszystko w swoim czasie, mamo. Jeszcze rok, a na pewno się zdecydujemy.
Lecz w jej głosie czaiła się niepewność, a w sercu – nieokreślony lęk. Noc otuliła dom, a za oknem zawył wiatr, zwiastując nadchodzącą zamieć. Jadwiga przytuliła się do Bartłomieja, a jego ramiona były tak czułe jak w pierwszych latach ich miłości. Zasypiała, czując się bezpieczna, lecz gdzieś w głębi duszy rosło przeczucie, że coś się wydarzy.
Rankiem obudził ich aromat świeżo parzonej kawy i rumianych racuchów. Jadwiga obmyła twarz lodowatą wodą, otrząsając resztki snu, i podeszła do męża. Bartłomiej, pocierając ramię, nagle syknął z bólu. Jego twarz wykrzywiła się, a Jadwiga zastygła, ogarnięta strachem – coś było nie tak.
— To znowu to ramię – mruknął, próbując się uśmiechnąć. – Minie, jak zawsze.
Bronisława, usłyszawszy rozmowę, przyniosła domową maść i ciepły szalik. Zręcznie opatrzyła zięcia, zapewniając, że wszystko będzie dobrze. Lecz Jadwiga widziała, jak mąż grymas z bólu, i serce ścisnęło się jej z niepokoju.
— Jadziu, chyba ty będziesz musiała prowadzić – cicho powiedział Bartłomiej, gdy zostali sami.
Skinęła, choć w środku wszystko się buntowało. Droga powrotna zapowiadała się ciężka, a po nocnej zamieci wydawała się jeszcze straszniejsza. Ale nie było wyjścia.
Ten rok okazał się dla nich próbą. Nie mogli spędzić świąt z rodzicami, bo Bartłomiej nalegał, by wziąć udział w ważnym spotkaniu z partnerami biznesowymi, którzy mogli otworzyć nowe możliwości. Jadwiga, choć rozumiała konieczność, nie potrafiła pozbyć się wyrzutów sumienia. Postanowili więc odwiedzić rodziców na dwa tygodnie przed świętami, przywożąc prezenty – nowy telefon dla ojca i ciepłe buty dla matki – oraz owoce, wino i słodycze. Tak zawsze bywało w ich rodzinie.
Lecz radość zakłóciła smutna wiadomość. W przeddzień wyjazdu Jadwiga dowiedziała się, że zmarła jej koleżanka z pracy, Danuta, z którą przepracowała ponad dziesięć lat. Łzy płynęły po policzkach, a serce pękało z bólu. Bartłomiej przytulił żonę, starając się pocieszyć, lecz ona wiedziała jedno – życie jest kruche, ta myśl nie dawała jej spokoju.
Noc przed podróżą była niespokojna. Jadwidze śniły się koszmary, choć rano nie pamiętała żadnego. Pozostał tylko ciężar w piersi. Nie powiedziała mężowi, by go nie niepokoić, i wyjechali o świcie.
Ku ich zaskoczeniu, ranek był pogodny. Lekki mróz i nikłe promienie słońca przebijały się przez chmury. W mieście jechali ostrożnie, ale na autostradzie odetchnęli z ulgą – asfalt był czysty. Jednak po stu kilometrach wszystko się zmieniło. Niebo pociemniało, zaczął padać śnieg. Samochód powoli przedzierał się przez zamieć, a Jadwiga kurczowo ściskała kierownicę, walcząc z paniką.
Gdy wreszcie dotarli do Zakrzewa, rodzice już czekali przy bramie. Uściski, śmiech, ciepło domu – na chwilę odpędziło niepokój. Przy kolacji Jadwiga znów poczuła się jak dziecko – znajome zapachy, matczyne dowcipy, opowieści ojca. Lecz rozmowa o dzieciach znów wywołała w niej poczucie winy. Matka patrzyła z nadzieją, więc Jadwiga, by ją uspokoić, obiecała, że wkrótce wszystko się zmieni.
Nocą wiatr szalał na dobre, wyjąc jak gdyby opłakiwał czyjeś niespełnione marzenia. Jadwiga otuliła się kołdrą i przytuliła do Bartłomieja. Jego pieszczoty były tak delikatne, że na moment zapomniała o wszystkim. Lecz myśl o jutrzejszej drodze nie dawała spokoju.
Rankiem, po sytym śniadaniu, Bartłomiej przyznał, że wciąż boli go ramię. Jadwiga, zebrawszy się w sobie, usiadła za kierownicą. Rodzice żegnali ich z uśmiechami, lecz w oczach matki dostrzegła niepokój. Gdy samochód ruszał, Bronisława szepnęła:
— Anioł Stróż niech was prowadzi…
Droga była koszmarem. Nieodśnieżone odcinki, śliska nawierzchnia, mijające ich ciężarówki – wszystko sprawiało, że Jadwiga była na krawędzi wytrzymałości. Bartłomiej milczał, tylko czasem wskazywał, gdzie jest najbliższa stacja benzynowa. Obiecał, że ją zmieni, ale widziała, jak grymas bólu wykrzywia jego twarz.
I nagle – katastrofa. Samochód z naprzeciwka wjechał na ichJadwiga gwałtownie skręciła w lewo, ale lód na drodze sprawił, że samochód wyrzuciło w przydrożny rów, gdzie zatrzymali się tuż przed drzewem, i wtedy zrozumieli, że anioł stróż naprawdę czuwa nad nimi.
