„Dziękuję ci, Wojtuś! Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła” – wiadomość wyświetliła się na ekranie smartfona.
Telefon męża zadrżał jej w dłoni. Alicja mimowolnie rzuciła okiem na ekran. Nadawcą była jakaś Marysia. Wiadomość zakończona serduszkiem.
Alicja szeroko otworzyła oczy. Marysia? Wojtuś? Można by pomyśleć, że to daleka krewna albo koleżanka z pracy, gdyby nie jedno „ale” – mąż nigdy nie wspominał o żadnej Marysi wśród znajomych. Chyba że jednak coś ukrywał?
— Kto to Marysia? – Alicja starała się, by jej głos nie zadrżał.
Wojciech, który w tej chwili spokojnie popijał kawę, nawet nie zrozumiał od razu, o co chodzi.
— Co?
— Marysia – powtórzyła przez zaciśnięte zęby, pokazując mu telefon. – Kto to jest?
Mąż spojrzał na ekran, w jego oczach błysnęło napięcie. Odwrócił wzrok i wzruszył ramionami.
— To… Marina.
Alicja zamarła.
— Jaka znowu Marina?
— No… Moja była. Nic między nami już nie ma.
Powoli odłożyła jego telefon na stół i skrzyżowała ręce na piersi.
— Była dziewczyna nazywa cię „Wojtusiem” i dziękuje ci z serduszkiem? Ty serio?
Wojciech znów wzruszył ramionami, jakby to była kompletnie bez znaczenia sprawa.
— No tak. Trochę jej pomogłem. Poprosiła o pożyczkę, dałem.
Alicję zalała fala wściekłości.
— Dałeś pieniądze swojej byłej?!
— No dałem, co w tym złego?
— Co w tym złego?! – przedrzeźniła go. – Naprawdę? Uważasz, że to normalne? Brać z naszego wspólnego budżetu i przekazywać je jakimś Marysiom?
W końcu spojrzał jej w oczy.
— Alicja, robisz z igły widły. Znamy się od lat. Dlaczego nie mogłem jej pomóc?
Roześmiała się, ale w tym śmiechu nie było radości.
— Jesteś żonaty, Wojtek. Żonaty! Ze mną. A pomagasz kobiecie, z którą byłeś przede mną.
Westchnął zirytowany, jakby tłumaczył coś oczywistego upartemu dziecku.
— No ale nie rozstaliśmy się w gniewie. To nie jest dla mnie obca osoba.
— A ja jestem obca?
Wojciech milczał. Alicja pokręciła głową i ciężko westchnęła.
— Jak długo to już trwa?
— Co konkretnie?
— Wasza urocza przyjaźń.
Znów odwrócił wzrok.
— Zawsze się kontaktowaliśmy. Jeszcze przed tobą. Tylko wcześniej o tym nie mówiłem. Nie chciałem cię denerwować.
Alicja poczuła, jak w środku robi się jej zimno.
— Czyli przez dwa lata to ukrywałeś?
— Nie ukrywałem! Po prostu nie widziałem sensu mówić. Przecież cię nie zdradzam. Nie masz powodu do nerwów.
Głęboko odetchnęła, walcząc z pokusą, by nie krzyczeć.
— I często jej pomagasz?
— No, czasami. Głównie drobiazgi. Złożyć szafkę, naprawić komputer.
— Czyli ty, mój mąż, biegasz pomagać innej kobiecie jak jakiś złota rączka?
— O co ci chodzi?! – warknął. – No pomogłem, no dałem pieniądze! To przestępstwo?! Tobie też bym pomógł!
Alicja spojrzała na niego z zimną determinacją.
— Jeśli nie widzisz w tym nic dziwnego, to znaczy, że mamy zupełnie różne podejście do związku.
Odwróciła się i wyszła z kuchni. Nie chciała teraz patrzeć na jego twarz.
Minęły tygodnie, zanim wszystko stało się jasne. Wojciech nie ukrywał już kontaktu z Marysią, ale zachowywał się, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie.
— Wieczorem wpadnę do Marysi – rzucił przy kolacji. – Ma przeciekającą pralkę.
Alicja podniosła wzrok.
— A innych hydraulików w Krakowie nie ma?
— No co ty, żebym nie mógł pomóc?
— Tobie – łatwo. Mnie trudno to znosić.
— Znowu zaczynasz? Znowu ta sama śpiewka?
— Oczywiście, że znowu – odparła zimno. – Bo twoja była za często wpada w „tarapaty”. Dobrze jeszcze, że nie macie wspólnych dzieci.
Wojciech pokręcił głową i wrócił do jedzenia.
— Gdyby to była sąsiadka albo moja matka, też byś zabraniała pomagać?
— Różnica jest taka, że „ktoś inny” nie wzywałby cię co drugi dzień.
— Alicja – Wojciech odłożył widelec. – Mówisz tak, jakbym cię zdradzał.
— Nie wiem, czy zdradzasz, ale zachowujesz się podejrzanie. I to mnie wkurza – odcięła się.
Skrzywił się.
— Nie ufasz mi.
— A mam powody, żeby ufać?
Zapadła cisza.
Po trzech dniach Marysia znowu dała o sobie znać.
— Dzwoniła Marysia – oznajmił spokojnie. – Chce kupić lodówkę, ale nie ma czym przewieźć.
Alicja powoli się odwróciła.
— Chcesz mi powiedzieć, że rzucisz wszystko, weźmiesz samochód i pojedziesz jej wozić lodówkę?
— No, a co w tym złego?
— Wojtek, naprawdę nie widzisz problemu?
— Widzę, że robisz z tego dramat.
— Nie, to ty robisz cyrk, a ja nie chcę w nim uczestniczyć. Dzwoni twoja była – i lecisz na pierwsze wezwanie! Jeśli tak bardzo chcesz się nią opiekować, możesz od razu się do niej wprowadzić. Zaoszczędzisz na pieniądzach.
— Mówisz poważnie?
— Absolutnie.
— Czyli mnie wyrzucasz, tak?
— Nie, Wojtek. Daję ci wybór. Albo jesteś w tym związku, albo poza nim. Nie chcę cię więcej widzieć.
Wyszła z pokoju. Nie zamierzała dłużej uczestniczyć w jego manipPrzez następne dni Alicja nie odbierała telefonu, ale w końcu, gdy przeglądała Facebooka, zobaczyła nowe zdjęcie Wojtka i Marysi – w tle ich dawna ulubiona kawiarnia, a na stole dwa kubki z serduszkami.
