— Idźcie już, ja zaraz dołączę.
— Gdzie jesteś?
— Na działce. Mama poprosiła, żebym ją podwiózł.
Na działce. W dniu, kiedy twój syn pierwszy raz idzie do szkoły…
Nina stała przy kuchennym zlewie, ściskając w dłoniach gąbkę. Palce drżały. Nie od zimnej wody, lecz od gniewu. Na kuchence bulgotała przypalająca się owsianka, z sypialni dobiegał pomruk telewizora, a w głowie migały pytania: „Działka? Teraz? Dlaczego?”
…Mąż wyszedł wcześnie. Po cichu. Po prostu trzasnął drzwiami, a dom znów pogrążył się w ciszy. Pomyślała, że może wyszedł do samochodu lub załatwić sprawy. Syn już się obudził, przetarł oczy i w pidżamie podreptał do łazienki.
Wszystko było w porządku. Poza jednym: tata nie wrócił.
— Krzysiek, ty zupełnie zwariowałeś?! — zapytała, gdy w końcu się dodzwoniła.
— No, mama nagle poprosiła — tłumaczył się mąż. — Idźcie już, a ja zaraz dołączę.
— Tak, nagle. Akurat dzisiaj. O ósmej rano. Pierwszego września — głos Niny stał się zimniejszy niż góra lodowa, w którą uderzył Titanic.
— Słuchaj, ja rozumiem… Ale mama poprosiła. Będziemy szybko.
Nina milczała. Bo gdyby wypowiedziała choć słowo, tama jej samokontroli pękłaby. A histeria o poranku to nie coś, co powinien widzieć świeżo upieczony pierwszoklasista. Zamiast odpowiedzi po prostu przerwała połączenie.
Niech to będzie na ich sumieniu.
— Mamo, a gdzie tata? — syn stał w nowiutkiej białej koszuli i sam zapinał guziki.
Marudził, denerwował się, ale nie narzekał.
— Babcia nagle musiała pojechać na działkę. Tata ją podwiózł — powiedziała Nina bez ozdobników i sarkazmu.
— A on potem przyjedzie? — zapytał syn z nadzieją.
— Nie wiem, kotku. Chyba nie.
— A on wiedział, że mam dziś święto?
Rozmawiali o tym cały tydzień. Ale syn najwyraźniej nie mógł zrozumieć takiego postępowania ze strony ojca.
— Wiedział — cicho odpowiedziała Nina.
Chłopiec spuścił wzrok, milczał. Usiadł przy stole i wbił wzrok w telefon. W wazonie stał bukiet, który zaniesie do szkoły. Przy drzwiach — nowy plecak z samochodami. Wszystko gotowe na święto.
Poza rodziną.
Na apelu syn starał się trzymać fason. Nie uśmiechał się, nie płakał, tylko mocniej ściskał dłoń mamy, podczas gdy wokół roiło się od dzieci, babć, ojców z aparatami. Wszyscy wokół świętowali.
Nina też go fotografowała, starała się dodawać otuchy. Miała gulę w gardle, ale uśmiechała się za dwoje. Może nawet za troje. Ale to nie wystarczało.
Gdy starszy uczeń niósł na ramionach pierwszoklasistkę z dzwonkiem, przyszła pierwsza wiadomość od teściowej: „Zrób więcej zdjęć. Wyślij mi. Chcę zobaczyć.” Druga — kwadrans później: „Powiedz, żeby Kuba do mnie pomachał. Jestem z wami myślami!”
„Myślami?” — Nina zaciNina odłożyła telefon i pomyślała, że czasem najlepszą rodziną jest ta, którą sami wybieramy, a nie ta, która nas zawodzi.
