10 marca
„Droga w jedną stronę”
— Może jeszcze mu majtki będziesz prała? Podkoszulki też? Przecież to dorosły facet, do cholery! Niech sam sobie radzi — rzucił Marek, gdy Kasia wkładała kurtkę.
Mówił niby bez oskarżeń, ale z takim chłodem w głosie, że żena na chwilę zamarła. Spuściła głowę, schowała ręce w kieszenie i bez słowa zapięła suwak.
— Może po prostu się zamkniesz? — odparła cicho.
Usłyszał kroki. Marek westchnął i wyszedł do salonu. Znowu wieczór. Znowu sam. A ona gna do tego swojego ojca…
Przed blokiem leżał śnieg. Nie ten biały, puszysty, który cieszy przed świętami. Ten już poddawał się marcowemu słońcu — nie topniał, tylko zamieniał się w chlupiącą breję pod butami.
Kasia wsiadła do samochodu i na moment oparła czoło o kierownicę. Chciało jej się płakać. Chciała, żeby ktoś zrozumiał. Ale nikogo nie było. Spojrzała na siatkę z zakupami.
Pieczone jabłka… Kiedyś ojciec je uwielbiał. Sam je przyrządzał, a teraz pewnie nawet nie pamięta, jak włączyć piekarnik.
Marek nie zawsze był taki zrzędliwy. Gdy się pobrali, był pełen energii, troskliwy, opiekuńczy. Kasię rozczulało, jak krzątał się przy niej i dzieciach.
Ale po narodzinach drugiego dziecka i rosnących wydatkach w nim coś się zmieniło. Dzielił świat na swoich i obcych. Dla „stada” był gotów na wszystko, ale każdą ingerencję z zewnątrz traktował jak atak. Pomaganie obcym uważał za słabość.
Najpierw Kasia znajdowała to nawet urocze. Potem przekonywała siebie, że to jego „język miłości”. A teraz, gdy „obcym” okazał się jej ojciec… Nie wiedziała, co robić.
— Wyprowadziłam się. Wynajęłam kawalerkę koło metra. Złożyłam pozew — powiedziała któregoś dnia Kasi matka.
Mówiła tak lekko, jakby chodziło o wybór zasłon do łazienki. Dla Kasi to był szok, choć wszystko wisiało w powietrzu od lat.
— No niby facet jak facet. Ale między nami już nic nie ma — żaliła się matka przyjaciółce.
— Przesadzasz. Nie pije, nie bije — to już coś — machnęła ręką tamta.
— I to wszystko, czego potrzeba do szczęścia? Nie, Maryś. Potrzebna jest jeszcze bliskość. A u nas jaka bliskość? On wieczorem przy komputerze, ja obok dziergam, żeby choć być blisko. Siedzimy w ciszy. Ani go wyciągnąć, ani zagadać.
Po rozwodzie matka jakby odżyła. Zaczęła chodzić na tańce, ogarnęła komputer (który wcześniej nienawidziła), zapisała się na wycieczki z nową koleżanką Basią.
Czasem Kasia łapała się na zazdrości. Choć nie było powodu. Po prostu matka zaczęła nowe życie, w którym nie było miejsca ani dla niej, ani dla ojca.
A ojciec… Jego życie się skończyło. Po podziale mieszkania wynajął ciemną kawalerkę na przedmieściu. Wszystko tam wyglądało jakby nasiąknięte jego smutkiem.
Kasia starała się wpadać raz w tydzień. Sprzątała, gotowała. Czasem po prostu siedziała. Na początku niechętnie przyjmował jej pomoc. Potem zaczął pić. Nie na umór, ale na tyle, by oczy mu szkliły, a słowa plątały się w ustach.
— Wyrzuciła mnie jak stary sweter — mamrotał. — A ty chcesz, żebym się cieszył?
— Tato, przestań. Nikt cię nie wyrzucał. Po prostu… zmęczyliście się sobą.
— Zmęczyła? Na Facebooku aż się ugina od zdjęć. A ja… Nic mi już nie trzeba.
Kasi pękało serce. Nie wiedziała, jak pomóc, ale zostawić go nie mogła.
— Wiesz — powiedział Marek pewnego wieczoru, gdy wróciła późno i przygnębiona. — Masz syndrom wybawcy. Zawsze musisz kogoś ciągnąć. Najpierw babcia, potem koleżanka. Dzieci odrobinę podrosły, teraz tańczysz wokół ojca.
— Nie ma nikogo. Tylko ja.
— Ma pięćdziesiąt cztery lata! Nie pierwszy i nie ostatni po rozwodzie. Zdrowy facet. Niech żyje, jak chce!
— Nie przywykł do samotności. Tonie w niej.
— A ty? Będziesz jego poduszką do płakania? Utopisz się z nim. A ja z tobą, jeśli na to pozwolę. Przestań go odwiedzać!
Kasia spojrzała na niego ostro, ale milczała. I tak będzie przyjeżdżać. Jawnie lub po kryjomu.
W mieszkaniu ojca, jak zawsze, duszno. Smród tytoniu, wczorajszej wódki i czegoś kwaśnego. Sam ojciec stał w drzwiach w przybrudzonej podkoszulce, z krzywym uśmiechem i dwudniowym zarostem. W kącie — dwa worki śmieci i kilka butelek.
— No to wchodź, skoro już jesteś — zachrypiał.
Kasia przeszła do kuchni. W zlewie kilka naczyń — niewiele, ale wyglądały na odłogiem leżące od dni. Na stole telefon rzęził jakimiś wiadomościami. Andrzej (bo tak miał na imię) zapalił papierosa. Kasia widziała, jak drżą mu dłonie, gdy krzesał ogień.
— Znowu piłeś? — spytała cicho, choć znała odpowiedź.
— A masz lepszy pomysł? — burknął, zaciągając się. — Słuchaj, po co ty w ogóle przychodzisz? Kazania czytać?
Kasia westchnęła, próbując przełknąć gulę w gardle. Przywykła już do jego zgryźliwości, nawet do tej dziwnej dumnej niewdzięczności. Ale nie mogła przywyknąć, jak powoli sam się niszczy.
— Przychodzę, bo jesteś mi ważny. Jestem twoją córką, pamiętasz?
— Och, daj spokój. Zaspokajasz tylko poczucie winy. Myślisz, że jak ugotujesz zupę i odkurzysz półki, to wróci jak było?
— Chcę chociaż nie stracić tego, co zostało.
Podniósł wzrok. Oczy mętne, ale na sekundę jakby oprzytomniał. Poruszył wargami. Chciał coś powiedzieć, ale słowa utknęły.
Nagle przed oczami Kasi stanął obraz z dzieciństwa. Lato. Miała osiem lat, spadła z roweru prosto na żwir. Kolana we krwi, ręce podrapane. Płakała, łkając, a ojciec w milczeniu wziął ją na ręce i zaniósł do domu.
Potem przemywał jej rany czymś piekącym i smarował jodyną. Tymi samymi dłońmi. Tylko że wtedy nie drżały od alkoholu. Wtedy szeptał, że wszystkoI wtedy właśnie zrozumiała, że czasami najtrudniej jest uratować kogoś, kto nie chce być uratowany.
