— Jestem mężem, a nie szafką nocną…
— Znowu kupiłeś nie ten chleb. Prosiłam cię, żeby bez pestek — powiedziała Weronika, kładąc bochenek na stole, nawet nie patrząc na Krzysztofa.
— To był ostatni — odparł spokojnie. — Dlaczego się denerwujesz? Zwykły chleb.
— Potem Bartek ma ból brzucha. Tobie łatwo mówić, nie ty podajesz mu leki w nocy i siedzisz przy nim.
Krzysztof na sekundę zamknął oczy i powoli wypuścił powietrze. Postawił torbę z zakupami dalej, przy oknie, i sam usiadł na stołku. Jakby starał się trzymać z daleka od rodziny. Chciał być bliżej, ale nie potrafił.
W drzwiach zadzwoniła Agnieszka. Wniosła ze sobą upominki i uśmiech. W domu siostry zawsze towarzyszyło jej uczucie, jakby czas się zatrzymał. Te same troski, ale rodzinne, ciepłe. Ciągnęło ją do tego ciepła.
— Cześć, rodzino. Jak wam się wiedzie? Cisza, spokój i przytulność?
— Gdyby. Ale już prawie wolne. Teraz tylko lekcje, obiad, kąpiel. I jeszcze prasowanie ubrań na jutro — odpowiedziała Weronika, rozpakowując torby. — Od rana na nogach, nawet nie usiadłam.
— Kolana jeszcze nie trzeszczą? — uśmiechnęła się Agnieszka, zdejmując kurtkę.
Krzysztof tylko skinął jej głową na powitanie i poszedł do sypialni. Od dawna nie próbował wtrącać się do kobiecej rozmowy.
— Wszystko jak zwykle? — cicho zapytała Agnieszka, patrząc na siostrę.
— Co masz na myśli?
— No, znowu jesteś tu sama. A Krzysztof w drugim pokoju, cichszy niż myszka pod miotłą.
Weronika machnęła ręką, zirytowana, przewracając oczami.
— Nie zaczynaj. To tylko… podział obowiązków. Ja w domu i z dziećmi, on pracuje. Tak jak wszędzie.
— Nie o to mi chodzi. Jest w domu od półtorej godziny. Rozmawiałaś z nim choć raz przez ten czas?
— Wybacz, nie muszę urządzać mu romantycznych kolacji co wieczór. Mamy dzieci.
Kuchnia była mała. Wąski stół, krzesła z podniszczonymi poduszkami na sznurkach, wytarta deska do krojenia. Na ścianie – lista kółek i harmonogram zajęć. Wszystko spisane starannym pismem siostry.
— Dla ciebie dzieci to koniec życia osobistego? — zapytała Agnieszka.
Weronika wzruszyła ramionami.
— Po prostu nie chcę, żeby mieli tak jak my. Pamiętasz, jak mama zostawiała nas samych po pół dnia? I jak ojciec pił, gdy ona harowała? Nie mówiąc o tym, jaki był ciągły bałagan. Bałam się wejść do łazienki, zanim sama nie zaczęłam sprzątać.
— Pamiętam — potwierdziła Agnieszka i westchnęła. — A pamiętasz też, jak wylegiwałyśmy się na podłodze i oglądałyśmy bajki? Kiedy ostatnio coś razem z chłopcami obejrzałaś?
Weronika zawstydzona odwróciła wzrok. Odpowiedź była oczywista.
— Oni potrzebują angielskiego, matematyki i basenu, nie bajek.
— A Krzysztofowi też nic nie jest potrzebne?
Weronika rzuciła okiem w stronę korytarza, marszcząc brwi.
— To dorosły człowiek. Nie dziecko. Wytrzyma dla rodziny.
Agnieszka zamilkła. Tylko spojrzała na siostrę, pod której oczami były fioletowe cienie, a włosy spięte w niedbały warkocz. Jej ręce przypominały wieczny silnik: otwierać, zamykać, mieszać, sprzątać.
— Kochasz go? — nagle zapytała Agnieszka.
— Oszalałaś?! Oczywiście, że kocham! Po prostu teraz nie czas na to.
— Od ponad dziesięciu lat nie jest czas. Od kiedy urodził się Tomek.
Do pokoju wszedł Bartek. W piżamie, rozczochrany i nastroszony jak wróbelek.
— Mamo, Tomek podarł książkę. Mówi, że to ja. Ale ja nie dotykałem!
— Zaraz się tym zajmę.
Weronika natychmiast wstała i wyszła. Agnieszka została sama w kuchni, ale nie na długo. Po kilku minutach pojawił się Krzysztof. Jakby czekał, aż żona wyjdzie, żeby nalać sobie wody.
— Zmęczony? — łagodnie zapytała Agnieszka.
— Nic wielkiego. Czasem tylko myślę, że gdybym zniknął, nawet by nie zauważyła — cicho powiedział Krzysztof.
— Zauważy. Może jednak za późno.
Wzruszył ramionami, westchnął i odwrócił się.
— Kocham ich. Ale tutaj czuję się jak mebel. Przyniosę pieniądze – i wolny.
Agnieszka nie wiedziała, co powiedzieć, a Krzysztof nie oczekiwał odpowiedzi. Po prostu wstał i wrócił do sypialni.
Weronika nie wróciła. Utknęła gdzieś między zniszczoną książką, zakurzonymi parapetami i nieładnie poskładanym praniem w szafie.
Następny poranek zaczynał się nie od kawy, ale od kłótni przy szafie. Weronika, jak zwykle, próbowała wszystkich dogrzewać.
— Tomek, załóż tę kurtkę, z kapturem.
— Mamo, będzie mi za gorąco. Jedziemy do galerii, tam jest ciepło.
— A na dworze? Kto później będzie ci wycierać nos?
Bartek, młodszy, wiercił się przy drzwiach, wkładając skarpetki na buty, żeby „mniej ślizgało”. Weronika warknęła, a on drgnął i zaczął przebierać się naprawdę. Krzysztof tymczasem siedział w samochodzie. Kilka razy oferował pomoc, ale odpowiedź była ta sama: „Dam sobie radę, nie przeszkadzaj”.
W aucie w końcu zapytał:
— Słuchaj, może jutro gdzieś razem? Tylko we dwoje. Do kina, na kawę. Pamiętasz, jak kiedyś chodziliśmy?
— Jutro? A dzieci z kim zostaną? — w głosie Weroniki zdziwienie szybko zmieniło się w irytację. — Nie możemy ich tak zostawić! Są jeszcze mali.
— Mają dwanaście i pięć lat. Tomek da radę zrobić kanapki.
— Tak, a przy okazji spali kuchnię. Krzysztof, serio? Nie potrafią nawet butów dobrze założyć.
W galerii dzieci próbowały przeciągnąć rodziców do food courtu. Weronika zablokowała im drogę ręką jak szlabanem.
— W domu czeka zupa. Od burgerów będzie wam się gotować.
— Mamo, ale to weekend — westchnął Tomek. — Nie codziennie jemy na mieście.
— Powiedziałam. Bez dyskusji. To nie jest demokracja.
Po dwudziestu minutach Bartek zacPo latach ciężkiej pracy nad sobą i swoim związkiem Weronika i Krzysztof w końcu znaleźli równowagę – dzieci dorosły, a oni nauczyli się znów cieszyć swoją obecnością, jak dawno temu, gdy wszystko dopiero się zaczynało.
