Żona mojego brata uznała, że to my powinniśmy rozpieszczać jej dzieci – i tylko my.
Ożeniłem się z Kasią prawie osiem lat temu. Kobieta dobra, wrażliwa, o złotym sercu. Jest tylko jeden problem – ma siostrę. Magdę. Kobietę z nieskończoną wyobraźnią i niezwykłym talentem do przekształcania każdego zdania w zakamuflowaną prośbę… o drogi prezent.
Nigdy nie mówiła wprost. Jej słowa brzmiały zawsze jak niewinne rozważania:
— Dzieci tak marzą o tym nowym filmie, ale bilety są teraz kosztowne — mówiła z nutką tęsknoty w głosie. A mój brat, ledwie to usłyszał, natychmiast kupował bilety, sam zabierał siostrzeńców do kina i jeszcze fundował im zestawy z popcornem.
— Taka piękna pogoda — kontynuowała Magda — a wy ciągle w domu. Do wesołego miasteczka by się wybrać! — I zgadnijcie, kto jechał na karuzele z jej dziećmi? Oczywiście my. I oczywiście – na nasz koszt.
Ja nie łapię aluzji. I nie chcę. Wolę szczerość. Jeśli coś ci potrzeba – powiedz. Poproś. Wytłumacz. Nie kręć, nie wij się, udając, że sama niczego nie chciałaś.
Ale mój brat zawsze szybko reagował na jej „podpowiedzi”. Uwielbiał siostrzeńców, do szaleństwa. Tylko że sposób, w jaki ich rozpieszczał, przekraczał już wszelkie granice. Rowery, gadżety, rozrywki – to stało się normą. Magda tylko mrugnie, a on już pędzi.
Ostatnio był imieninowy dzień Kuby – syna Magdy. Wcześniej podarowaliśmy mu świetny rower, który kosztował nas niemało. Byłem pewien, że to wystarczy. Ale, jak się okazało, dla Magdy „rower” to tylko drobiazg. Jej zdaniem, dziecko bezwzględnie musi zobaczyć Europę. Oczywiście nie samo – z nią. Przecież chłopiec nie może jechać sam!
W języku Magdy brzmiało to tak:
— Kuba tak marzy o Paryżu. Oczy mu błyszczą…
Tym razem brat zamiast wycieczki przywiózł siostrzeńcowi tort i zestaw poduszek z imieniem. Tego dnia pracowałem, a on pojechał sam. I to był, jak się domyślacie, zimny prysznic dla siostry.
Ale Magda się nie poddała. Jej oczekiwania rosły z każdym rokiem. Bratu jakby to nie przeszkadzało. Nie mieliśmy swoich dzieci, więc całym sobą oddawał się siostrzeńcom. Może właśnie dlatego, że nie miał gdzie wyładować swojej ojcowskiej energii.
Aż nadeszła długo wyczekiwana wiadomość: Kasia jest w ciąży. Gdy jej o tym powiedziałem, płakał z radości, całował jej brzuch, nie mógł uwierzyć. Marzył o tym latami. A potem przyszła Magda…
I znów – z prośbą. Tym razem o wyjazd do Pragi na majówkę. Oczywiście z dziećmi. Brat odmówił – po raz pierwszy. Powiedział, że wkrótce zostanie ojcem i teraz wszystkie środki idą na rodzinę. Wtedy siostra wybuchła.
Następnego dnia zadzwoniła do Kasi. Krzyczała. Oskarżała.
— Jak śmiesz?! To wszystko twoja sprawka, żeby odebrać moim dzieciom jedynego mężczyznę, który się o nie troszczył!
Kasia bez słowa odłożyła słuchawkę.
Potem była kolejna scena. Siostrzeńcy zaczaili się na brata pod biurem. Podali mu samodzielnie zrobione kartki.
„WczBrat spojrzał na te kartki, westchnął głęboko, a potem uśmiechnął się i powiedział: „Chłopcy, teraz będziecie mieli kuzyna, z którym będziecie mogli dzielić wszystkie przygody – ale na własny koszt waszej mamy.”
