Jabłka losu: powrót do domu
Maria Kowalska stała w swoim ogrodzie w Jabłonowie, patrząc na jabłonie uginające się pod ciężarem owoców. Tegoroczny plon był wyjątkowy. Jabłka – czerwone, żółte, z rumieńcami – spadały na ziemię, wypełniając powietrze słodkim aromatem. Nawet nie próbowała ich zbierać – nie miał ich kto jeść.
We wsi prawie nie zostało mieszkańców. Młodzi wyjechali do miasta w poszukiwaniu lepszego życia, a starszych można było policzyć na palcach. Zimą w Jabłonowie świeciły się okna zaledwie kilku domów.
– O czym tak dumasz, Kowalska? – rozległ się głos za jej plecami. – Nie zmieniłaś zdania o wyjeździe?
Helena, sąsiadka, przyszła z wózkiem po jabłka.
– To ty, Helenko? – westchnęła Maria. – Bierz, bierz jabłka. Chociaż twojej kozie się przydadzą. Zabieraj tyle, ile udźwigniesz… Zmienić zdanie? Chciałabym, ale syn już umówił sprzedaż domu, nawet zadatek wziął.
– Szkoda cię stracić – pokiwała głową Helena. – Kto tu teraz zamieszka? Nie wiadomo, jacy ludzie przyjdą. I pewnie nie na stałe, tylko letnicy.
Helena zamilkła i zaczęła zbierać jabłka. Maria, patrząc na nią, cicho powiedziała:
– Taki urodzaj! Nie pamiętam podobnego. Właśnie chciałam wyjechać, a mój sad, moja ziemia, jakby mnie trzymały… Boże, jak ciężko było podjąć tę decyzję. I do dziś nie rozumiem, po co to robię.
– Synowi będzie wygodniej – odparła Helena. – Nie będzie musiał tu jeździć, wszystko pod ręką: sklepy, lekarze. I pracy mniej – ani drewna rąbać, ani ogrodu doglądać.
– Prawda – zgodziła się Maria, ale głos jej drżał. – Tylko moja dusza tu zostanie. Rozumem wiem, co trzeba, ale serce nie puszcza. Helenko, zostawiam ci kota Mruczka i psa Bruna. Dopilnuj, aż się rozejrzę. Mruczka może zabiorę do miasta, ale Brun stary jest, w bloku mu nie miejsce. Ot, bieda…
– Nie martw się, Mario – skinęła Helena. – Jutro Bruna do siebie zabiorę, a Mruczek sam przybiegnie, spryciarz z niego. Tylko nie spóźnij się na autobus. Może jeszcze się zobaczymy. A może wrócisz… I przyjeżdżaj w gości, czekam.
– Tak, tak… – mruknęła Maria. – Torbę spakowałam, resztę syn zabierze w weekend.
Obejrzała dom po raz ostatni, zatrzymała się przy kuchennym piecu. Łzy zasłaniały oczy, ale czas naglił. Maria wyszła na drogę i usiadła na starym pniu przy poboczu.
Wkrótce podjechał mały autobus, skrzypiąc i pobrzękując. Maria, przywitawszy się z kierowcą, zajęła miejsce przy oknie. Była jedynym pasażerem – Jabłonowo było krańcowym przystankiem.
Droga, jak zwykle, była wyboista. Po deszczach dziury wypełniły się wodą, i autobus wlókł się powoli. Nagle na jednym z wybójów rozległ się głuchy zgrzyt, i pojazd stanął. Kierowca, mrucząc coś pod nosem, wysiadł z kabiny.
– Co się stało? – zawołała Maria, wychylając się przez okno.
Kierowca, przykucnąwszy przy kole, pokręcił głową:
– Kiepsko, trzeba wezwać pomoc, inaczej nocować będziemy tu.
Zaczął dzwonić, a Maria, ku własnemu zdziwieniu, poczuła ulgę. Wysiadła i powiedziała:
– Nie odjechaliśmy daleko, wrócę do domu. Jak pomoc nie przyjedzie, prześpij się we wsi. Już późno.
– Za godzinę, półtorej będą – odparł kierowca. – Może poczekasz? Choć naprawa chwilę potrwa.
– Nie, nie będę czekać – odcięła Maria. – Do domu dwa kilometry, przejdę.
– Dasz radę? – zwątpił kierowca.
– Oj, dawne czasy! – uśmiechnęła się. – Gorsze drogi przemierzałam – to po grzyby, to do sąsiedniej wsi po chleb.
Maria żwawo ruszyła z powrotem do Jabłonowa. Torba w ręku wydawała się lżejsza, a serce śpiewało z radości. Helena, odwożąc wózek, zauważyła ją na drodze.
– O rety! – zawołała. – Co to znaczy?
– A to, że dom mnie nie wypuścił – zaśmiała się Maria. – Zaraz do syna zadzwonię, żeby nie czekał. Autobus zepsuł się za wsią, coś z kołem. Nasze dziury znasz.
– No to świetnie! – ucieszyła się Helena. – Chodź na kolację. U ciebie pusto, a u mnie gorące. Pogadamy, posiedzimy.
Brun, zobaczywszy gospodynię, radośnie zaszczekał i merdał ogonem. Mruczek wślizgnął się do domu, prosto do swojej miski.
Maria postawiła torbę i głośno oznajmiła:
– Boże, wybacz mi! Co ja wyprawiam? Nigdzie nie jadę, i koniec.
Mruczek odpowiedział cichym miauknięciem.
– Za Boga odpowiadasz, Mruczku? – uśmiechnęła się Maria. – Czy moją decyzję popierasz?
Kot otarł się o jej nogi i wskoczył na kolana.
– Czekaj, muszę zadzwonić do Jacka, żeby się nie martwił – powiedziała Maria, wybierając numer syna.
– Jacek, słuchaj, autobus się zepsuł… Tak, zaraz za wsią. Widocznie nie mam jechać. Już jestem w domu. Nie czekaj, nie przyjadę. Nie, nie kłamię, z kołem coś nie tak. Jechałam sama. I wiesz co? Zostaję. Wybacz, synku. Odmów kupującym, przeproś.
– Mamo, na pewno? – spytał Jacek. – Właśnie chciałem ci powiedzieć: kupujący dziś się wycofali. Wyobraź sobie? I zadatku nie zabrali, zostawili parę tysięcy jako odszkodowanie.
– No to dobrze! – zaśmiała się Maria. – Znaczy, nie sprzedam domu. Teraz już wiem na pewno.
– Dobrze, później się tym zajmiemy – westchnął Jacek.
– A co tu się zajmować? Gdzie korzenie, tam i dom – odparła Maria. – Wybacz, synu.
– No cóż, trudno – uśmiechnął się Jacek. – Za te pieniądze drewna na dwie zimy kupimy. Jutro zamówię.
– No to świetnie! – ucieszyła się Maria. – Czekam na ciebie z drewnem. Pójdę powiedzieć Helenie, że zostaję.
Helena z mężem Wojtkiem szykowali kolację. Usłyszawszy nowinę, cieszyli się równie mocno”Najważniejsze, że serce wie, gdzie jest jego dom.”
