Pury, kurczak i rozwód, który się nie zdarzył
Warszawa. Jesienny wieczór. Wiatr, który przenika do kości, zmęczone oczy i jeszcze bardziej zmęczone serce. Kinga wróciła do domu po dziesięciu godzinach spędzonych w supermarkecie. W głowie kręciła się tylko jedna myśl:
— Żeby choć Tomek ziemniaków usmażył…
Mieszkanie powitało ją zapachem czegoś smacznego. Kinga zdjęła kurtkę, zrzuciła buty, weszła do kuchni – na stole stały talerze z parującym purée i pieczonym kurczakiem. Obok – łyżki, sól, chleb, czajnik. Tomek milcząco skinął na krzesło:
— Siadaj.
— Oho, dzisiaj jakaś okazja? – Kinga wymusiła uśmiech. – Coś nowego?
— Zwykłe codzienne danie – wzruszył ramionami. – Ale musimy porozmawiać.
Jedli w ciszy. Kurczak – delikatny, purée – w sam raz słone. Kinga nastawiła czajnik, zaparzyła lipową herbatę. Usiadła naprzeciw męża.
— No, mów. Widzę, że coś cię gryzie.
Tomek długo patrzył w okno. Potem przeniósł wzrok na żonę.
— Dziadek z babcią mają w sobotę złote gody. Zaprosili nas.
— A, ci, co dali nam pięć tysięcy złotych na ślub? No i jak pojedziemy? Przecież mieliśmy się rozwieść.
— No to pojedźmy tak, ot, po prostu. Starszy ludzie, ucieszą się. Oficjalnie wciąż jesteśmy małżeństwem.
Kinga spojrzała na niego z niedowierzaniem. Nie miała siły. Ani na kłótnie, ani na zgody.
— No dobrze, jedźmy. Może ostatni raz razem w gości.
Jechali samochodem ojca Tomka. On z ojcem – z przodu. Kinga – z jego matką na tylnym siedzeniu. Cisza.
— Coś się pokłóciliście? – szepnęła teściowa.
— Nie – odpowiedziała Kinga z wymuszonym uśmiechem.
— Patrz, jakie pierścionki im kupiliśmy na rocznicę. Złote, piękne.
— Piękne – przytaknęła.
— Żyjcie w zgodzie. Za pięćdziesiąt lat wasze dzieci też wam takie podarują.
Kinga spuściła wzrok. Pięćdziesiąt lat? Toż to cała wieczność…
Na jubileuszu było wesoło: młodzież, dorośli, starzy. Stoły uginały się od jedzenia, śmiech, toasty. Ale Kinga trzymała się z dala od męża. Kobiety z rodziny Tomka od razu wciągnęły ją w organizację zabawy. Miały po trzydziestce, tak jak ona. Sprzeczały się, przekomarzały z mężami, ale… widać było, że ich kochają.
Kinga zadawała sobie pytania:
— A ja go kocham? A on – mnie?
Może kiedyś kochała. Ale teraz… Dom – nieprzytulny. Pieniędzy – wiecznie brak. Nowej kurtki nie może sobie kupić od trzech lat. Dzieci? Nawet o nich nie wspomina. Pracy nie może znaleźć. A przecież kiedyś był jej marzeniem…
Impreza skończyła się późno. Gości rozwieziono do domów. Babcia Hanka podeszła do młodych:
— Zostańcie u nas. Przenocujecie. I pomożecie trochę posprzątać.
Kinga i Tomek w milczeniu zaczęli zbierać ze stołów. Pracowali zgodnie, bez słów. Po dwóch godzinach w domu znowu było czysto.
Babcia postawiła herbatę.
— No, Józek, pięćdziesiąt lat razem – uśmiechnęła się do dziadka.
— A ile razy o mało nie rozwód – burknął. – Już pod Urząd szliśmy.
— Ale wróciliśmy.
— Pamiętasz, jak bez roboty byłem, grosza przy duszy?
— A ty zapomniałeś, jak się za mną oglądali? Księżniczką mnie nazywali. A ty świeciłeś jak lampa.
— No tak… Księżniczka – prychnął, ale w jego oczach było ciepło.
Kinga patrzyła na nich – i coś ścisnęło ją w środku. Sprzeczali się, przerywali sobie, ale… kochali. Naprawdę.
— Byliśmy tacy sami – pomyślała. – Młodzi, zapalczywi, urażeni. Pewni, że mamy rację. A teraz oni śmieją się z tego, przez co prawie się rozstali.
Babcia Hanka wyjęła z kieszeni kopertę:
— Macie, kupcie sobie coś. Na jesień. I nie sprzeciwiajcie się. Z dziadkiem nie zbiedniejemy.
Kinga chciała odmówić, ale Tomek wziął.
— Dzięki, babciu.
— No to idźcie spać. Pokój gotowy.
Pokój był znajomy – tu Tomek spędził dzieciństwo. Tylko teraz w łóżku było dwoje. Położyli się. Milczeli.
— Kinga… – szepnął.
Przytuliła się do niego. Ciepłe, znajome ramię. Nie bogactwo. Nie futro. Po prostu – on.
Tomek zasnął. A Kinga wpatrywała się w sufit.
— Dobrze, że się nie rozwiedliśmy. Jutro kupię sobie płaszcz. A potem, może… I dziecko. A za czterdzieści dziewięć lat… złote obrączki. Takie same.
Uśmiechnęła się. Pierwszy raz od dawna. I zasnęła. Spokojnie. Obok niego.
