Czy zdarzyło ci się kiedyś zobaczyć kogoś w twoim wieku i pomyśleć: „Nieee, ja na pewno nie wyglądam tak staro… prawda?” 😅
Posłuchaj, co się przytrafiło mojej koleżance:
— Mam na imię Kinga. Czekałam na przystanku na autobus, a kiedy w końcu wsiadłam, zauważyłam identyfikator kierowcy. Było na nim jego pełne nazwisko — i coś mi zaświtało.
Nagle przypomniałam sobie wysokiego, przystojnego chłopaka z czarnymi włosami, w którym byłam zakochana po uszy w liceum… jakieś 35 lat temu.
Przez ułamek sekundy pomyślałam: „Czy to możliwe, że to on? Ten chłopak, o którym marzyłam?”
Ale kiedy przyjrzałam się kierowcy, od razu odrzuciłam tę myśl. Był łysy, siwiejący, pomarszczony, z małym brzuszkiem — wyglądał na dużo starszego!
Mimo to nie wytrzymałam i zapytałam:
— Przepraszam, czy chodził pan do Liceum nr 5?
— Tak, jestem absolwentem! — uśmiechnął się.
— A w którym roku pan skończył?
— W 1982… A dlaczego pani pyta?
Więc wydukałam:
— No bo… byliśmy w jednej klasie!
Przez chwilę wpatrywał się we mnie uważnie…
A potem…
TEN MĘNEZNIK…
ŁYSY,
SIWY,
ZMARSZCZKONY,
Z LECIUTKIM BRZUCHIEM,
ZAPADNIĘTYMI OCZAMI I POWOLNYM CHODEM…
SPOJRZAŁ NA MNIE I ZAPYTAŁ:
— A pani nas uczyła którego przedmiotu?
😑
Od tamtego dnia nigdy nie oceniam nikogo po wyglądzie.
Ale przyznam… następnym razem przyłożyłam się bardziej do stroju, wychodząc z domu! 😉
No powiedz, czy to nie jest trochę bolesne? 😆
