Zawsze byłem zamkniętą w sobie osobą, wolącą samotność od hałaśliwego towarzystwa. Po ślubie zrozumiałem, że w żonie znalazłem całe to ciepło, zrozumienie i wsparcie, których być może brakowało mi wcześniej. Czułem się dobrze w tym przytulnym kokonie we dwoje. Przyjaźnie — nieliczne, ale mocne: z dwoma kolegami mieszkaliśmy w różnych miastach, czasem dzwoniliśmy, pisaliśmy. Mieliśmy to coś: rzadkie, ale szczere. I to mi w pełni wystarczało.
Ale była jeszcze jedna. Kinga.
Jak pojawiła się w moim życiu — nie potrafię wyjaśnić. Spotkaliśmy się przypadkiem, pogadaliśmy, wymieniliśmy numery. Na początku wszystko wydawało się niewinne: życzenia na święta, niespodziewane uprzejmości, troska. Kinga jakby wplotła się w moje życie, ale rozplątać ten supeł było niemożliwe — wszystko wydawało się takie miłe. A potem zrozumiałem: nie jesteśmy z jednej parafii. Była osobą z innego kręgu, a w towarzystwie moich znajomych i współpracowników jej poufałość momentami wprawiała mnie w zakłopotanie. Po jej „żartach” zapadała martwa cisza, którą musiałem szybko wypełniać śmiechem lub słowami. Za każdym razem tłumaczyłem się tym samym zdaniem: „Kinga to ciepła kobieta. Nie oceniajcie człowieka po zachowaniu”.
Jakby wyczuwała, kiedy mam gości, i pojawiała się właśnie wtedy. Bez zaproszenia. Z nieodłączną butelką prosecco. Nawet jeśli w domu byli ludzie, dla których taki trunek był nie do przyjęcia. I za każdym razem — toast. Długi, uroczysty, w którym przedstawiałem się niemalże jako bóstwo w ludzkiej skórze: „…ja i Marek, choć nie urodzeni z jednej matki, to jak ciastka z jednej foremki…”. Wstyd, niezręczność, dyskomfort.
Żona jej nie znosiła. Uważała, że daję sobą manipulować z powodu słabego charakteru. Odpowiadała na jej tyrady równie przesadzonymi komplementami, po czym wychodziła, zostawiając mnie sam na sam z tym „teatrem absurdu”. Często kłóciliśmy się przez Kingę. Oskarżałem ją o snobizm, a ona mnie o ślepotę.
Ale przejdźmy do sedna. Kinga była obecna w moim życiu przez 12 lat. I wydawałoby się, że przez te lata nie zdarzyło się nic strasznego. A potem wszystko się zaczęło.
Na jedne z urodzin podarowała mi elegancką bieliznę z nylonu. Po pierwszym dniu noszenia moje ciało pokryła wysypka. Diagnoza — alergia na syntetyki. Od tamtej pory tylko bawełna. Wtedy jeszcze nie łączyłem tego z Kingą.
Po kilku miesiącach moje lekko falowane włosy stały się kręcone jak u Mulatki. Zbijały się w kołtuny, wypadały garściami. Męczyłem się, aż w końcu wyrzuciłem grzebień — też prezent od Kingi. Włosy zaczęły wracać do normy.
Później — zniknięcie sporej sumy z portfela. Tego samego, który podarowała mi na Dzień Kobiet. Żona wtedy pierwszy raz rzuciła: „No kto inny mógłby wybrać taki paskudny kształt portfela?”.
Moja córka Ola źle się czuła po każdej wizycie Kingi. Nudności, gorączka, wymioty. Żona żartowała: „Olę od Kingi kręci”. Śmiałem się. Na próżno.
Nasz kot, Puszek, żył z nami 7 lat — łagodny, wykastrowany, flegmatyczny. Pewnego razu nie było nas w domu dwa dni. Kinga, oferując się zaopiekować nim, zabrała go do siebie. Po powrocie kot niespodziewanie rzucił się na mnie — rozdarł mi ramię do krwi. Od tamtej pory stał się agresywny. I za każdym razem, gdy zachowywał się dziwnie, w powietrzu wisiało zdanie: „…po tym, jak był u Kingi…”.
Wciąż niczego nie rozumiałem. Aż wydarzyło się TO.
Odprowadzając Kingę, odruchowo wziąłem pilot i włączyłem podgląd z kamery w klatce schodowej. Kamera była ukryta — nikt poza rodziną o niej nie wiedział.
Na ekranie zobaczyłem: Kinga kuca przed naszymi drzwiami i… czyści wycieraczkę. Potem wyjmuje coś z torby, staje na palcach i wkłada to nad framugę. Wychodzi.
Gdy, sparaliżowany, podszedłem i powiodłem ręką po górze futryny — ukłułem się. Sterczały tam trzy zardzewiałe igły. A pod wycieraczką — ziarna ułożone w dziwny wzór. Nigdy bym ich nie zobaczył — sprzątaczka regularnie myje podłogę, nawet pod wycieraczką.
Zawinąłem igły i ziarna w papier i odłożyłem do wieczora.
Żona wysłuchała mnie i pierwszy raz od 15 lat małżeństwa nazwała mnie durniem. Nie było mi przykro — słusznie. Spakowała wszystkie prezenty od Kingi, od kartek po broszki, i wywiozła za miasto. Wrzuciła do bagna. „Żeby nikomu nie wpadły w ręce”.
Zadzwoniłem do Kingi i powiedziałem tylko jedno:
— Wiesz o czym mówię. Zrób tak, żebyśmy się nigdy nie spotkali. To w twoim interesie.
Potem — kościół. Poświęciłem mieszkanie. I koniec. Zniknęła.
Z jej odejściem zniknęły też dziwne zdarzenia: Oli już nie mdliło, kot znów stał się spokojny. Tylko bielizny z syntetyków nadal nie mogę nosić. Jakby znak: „Strzeżcie się Danajów, niosących dary”.
Nie wierzyłem w uroki. Ale teraz… teraz nie jestem pewien.
