Dzisiaj znowu wróciły wspomnienia, a ja nie mogę przestać myśleć o tamtej rodzinnej burzy.
Wojciech i Anna wybrali się do Poznania, by odwiedzić córkę. Już pod klatką, gdzie mieszkała ich Kinga, Wojciech zauważył, jak bardzo żona jest spięta.
— Aniu, coś nie tak? — zapytał, wpatrując się w nią uważnie.
— Nie, po prostu dawno nie widzieliśmy Kingi i trochę mnie to przytłacza — Anna próbowała się uśmiechnąć, ale głos jej drżał.
Weszli na piętro. Wojciech zdecydowanie nacisnął dzwonek. Drzwi stały zamknięte.
— Dziwne, może jej nie ma? — mruknął, spoglądając na żonę, i znów zadzwonił.
Zamek zaskoczył, drzwi uchyliły się powoli, a Wojciech zastygł w miejscu, oszołomiony tym, co zobaczył.
***
Ojciec stał purpurowy z gniewu, twarz mu płonęła. Anna chwyciła go za rękę, błagając:
— Wojtku, uspokój się, proszę! Przecież masz nadciśnienie! Porozmawiajmy z Kingą spokojnie!
Lecz Wojciech gwałtownie wyrwał rękę, jego głos stał się niski, groźny. Kinga, stojąc w progu, poczuła, jak zimny dreszcz przeszedł jej po plecach — ojciec nigdy na nią tak nie patrzył.
— Zostaw, Aniu! Dość tego! Wcześniej powinnaś pilnować nie mnie, a naszą córkę!
— Wojtku, kochanie, błagam! — Anna wodziła wzrokiem między mężem a córką, nie wiedząc, jak załagodzić sytuację.
Pół roku temu Wojciech przeszedł zawał, lekarze surowo zakazali mu stresu. Ale wczoraj nagle oświadczył:
— Pakuj się, Aniu. Nie mogę usiedzieć. Od trzech miesięcy same wymówki, a do nas nie przyjeżdża. To nie bez powodu. Jesteś matką, dlaczego milczysz?
Anna rzeczywiście milczała. Nie dlatego, że nie wiedziała, ale dlatego, że wiedziała za dużo. Razem z Kingą ukrywały prawdę przed Wojciechem, licząc, że wszystko się ułoży. Myślały, że potem się przyznają, on się zdenerwuje, ale wszystko będzie dobrze. A teraz — co powiedzieć, co zrobić?
— Po prostu jest zmęczona, studiuje, dorabia, obiecała niedługo przyjechać, znasz ją — mamrotała Anna, ale Wojciech już wkładał płaszcz.
Schwycił portfel, klucze, telefon, zabrał żonie komórkę:
— I nawet nie myśl jej uprzedzać! Jestem ojcem czy kim? Widziałem, jak latem kręciła się przed lustrem, to bokiem stanie, to włosy rozpuści, to ucho poprawi. A o kim — milczy! Więc coś jest nie tak. Jedziemy do niej!
W pociągu Anna próbowała coś wyjaśnić, ale machnęła ręką:
— Spieszyłeś się, Kinga chciała sama wszystko opowiedzieć, gdy się ułoży. Nie chciała, byś się denerwował przez ciśnienie.
— Aniu, dość już o ciśnieniu! Jestem ojcem, chcę wiedzieć, co z moją córką! Mam złe przeczucie! — odciął się Wojciech.
— Dobrze, zadzwoń do drzwi — westchnęła Anna, ściskając jego dłoń.
Drzwi otworzyły się nie od razu. Kinga najwyraźniej spojrzała przez wizjer i wahała się. Ale w końcu otworzyła — nie zostawi przecież rodziców za progiem.
— Wiedziałem! Kinga, kto to? Czyje to dziecko? Dlaczego przed nami to ukrywałaś? — głos Wojciecha drżał z bólu i gniewu.
Wyszedł na klatkę i osunął się na schody, łapiąc się za serce.
— Tato, po co tam siedzisz? Wracaj! — Kinga, z widocznym brzuszkiem, wyglądała na zagubioną i bezradną.
Jego dziewczynka, jego duma, wyjechała na studia, dostała się na budżet, a teraz… Co teraz? Wojciech przełknął łzy. Poza nim nie miał jej kto bronić. Trzeba znaleźć tego chłopaka, porozmawiać, cokolwiek zrobić!
— Tato, chciałam powiedzieć później, gdy wszystko się ułoży. A teraz… On miał wypadek, leży w szpitalu! — Kinga rozpłakała się jak dziecko.
Wojciech wstał, otrzepał spodnie i nagle się uspokoił. No i co, dziecko? Ważne, że wszyscy żyją. Wychowają, dadzą radę, nie pierwszyzna!
Kinga urodziła się im z Anną późno, gdy już nie mieli nadziei. Do szkoły poszła najmniejsza, ale tak poważna — nie rozrabiała, na przerwach czytała, uczyła się na piątki. Dostała się na uniwersytet, dorabiała, wynajmowała mieszkanie z koleżankami. Latem przyjeżdżały do nich na wieś — wszystko było w porządku…
— Aniu, wiedziałaś? Wiedziałaś i milczałaś? — zapytał żonę, od razu żałując ostrości.
Anna spuściła wzrok:
— Wojtku, byłeś chory, kazali cię oszczędzać…
— Dobrze, rozumiem. Wejdźmy do środka, Kinga, opowiedz wszystko po kolei.
Córka wyznała, jak poznała Marka. Pracował w tej samej firmie, gdzie dorabiała. Pomagał jej, potem zaczęli się spotykać. Marek powiedział, że chce, by zawsze była przy nim, by została jego żoną. Ale wyznał: był żonaty. Pobrali się zaraz po szkole — ich matki, przyjaciółki, nalegały. Z Julią, jego eksżoną, byli jak rodzeństwo, ale tylko przyjaciółmi. Rozwiedli się, gdy Julia zakochała się w innym, ale przeciągali formalności. A potem Julia oznajmiła, że jest w ciąży i chce wszystko odzyskać. Tamten ją rzucił, więc postanowiła wrócić do Marka.
— I ty mu wierzysz? Że to nie jego dziecko? — surowo spytał Wojciech.
— Tak, tato, wierzę. Marek nie kłamie. Zawsze był przy mnie, a ona w innym mieście. Pojechał z nią rozmawiać i miał wypadek. Ale wyzdrowieje i wróci, jestem pewna!
— Dobrze, nie martw się. Powiedz jego nazwisko, miasto, numer.
— Tato, nie trzeba!
— Nic mu nie zrobię, zwłaszcza jeśli jest w szpitalu. Chcę porozmawiać. W końcu to ojciec mojego wnuka czy wnuczki? A może i przyszły zięć?
Wojciech otarł córce łzy i uśmiechnął się:
— Pamiętasz naszą piosenkę? „Cicho, Kinga, nie płacz już, tatuś twój to mocny mąż!”
— Pamiętam, tato — Kinga uśmiechnęła się przez łzy. — Masz numer Marka, weź. Dziękuję, tato!
— Ja z tobą pojadę — natych— Dobrze, ale z Markiem porozmawiam sam – odparł Wojciech, chowając numer do kieszeni.
