Pewnego pochmurnego wieczoru, przeglądając stare rzeczy w rodzinnym domu, Kinga natknęła się na rozmowę, która przewrócila jej życie do góry nogami. Siedziała w swoim pokoju, gdy z kuchni dobiegł ją pełen niepokoju głos matki:
— Kinga, może jednak wrócisz do niego? No co ty, rzucilas wszystko i wyjechałaś?
— Mamo, mówiłam, że to tymczasowe — odparła zmęczona Kinga. — Najemcy wkrótce wyprowadzą się z dziadkowej kawalerki w Poznaniu, to się wtedy wprowadzę. Nie chcę wam zawadzać.
— Jakie zawadzanie, Kinga? — głos matki drżał. — Żyliście z Piotrem, wszystko było dobrze. Nie pił, nie uganiał się za dziewczynami. Czego ci więcej trzeba? Nauczcie się dogadać, to przecież nie pierwszy rok razem!
Kinga gorzko się uśmiechnęła, patrząc przez okno na padający deszcz. Czuła, jak w środku rośnie burza. Jak wytłumaczyć matce, że jej małżeństwo było jak życie pod lupem całej ulicy?
— Mamo, ty nie wiesz, jak ja żyłam przez te wszystkie lata — zaczęła, a jej głos zadrżał od tłumionych emocji. — Zasłaniasz zasłony na noc? A w sypialni jesteście z tatą sami, czy jeszcze pół osiedla? A jeśli chcecie czegoś intymnego, to zaraz wszyscy o tym wiedzą? Nie? A u nas właśnie tak było! Jakbym żyła w akwarium, gdzie każdy mój krok, każde westchnienie było na widoku. Nie zdziwiłabym się, gdyby cała dzielnica wiedziała, jaki kolor ma moja bielizna, albo… — zawahała się — czym zajmowaliśmy się z Piotrem nocą. I uważasz, że to normalne?
Matka milczała, zszokowana. Kinga mówiła dalej, nie mogąc się powstrzymać:
— A wiesz, kto opowiadał o tym całemu światu? Mój mąż! Ten sam, od którego odeszłam i do którego nie wrócę. On nie umie trzymać języka za zębami! Proszę: „Piotrek, to tylko między nami”, a godzinę późem wszyscy już wiedzą. Tłumaczy się: „No przecież mówiłem po cichu, co w tym złego?” — Kinga zacisnęła pięści. — Ostatnio urządził scenę, krzyczał, że tak ma w zwyczaju, że jego mama nie ze złości, tylko się martwi. A po co, powiedz, jego mamie miało być wiadomo, kiedy planujemy dziecko?!
Matka zakryła usta dłonią.
— Tak, mamo, właśnie tak było! — Kinga prawie krzyczała. — Dzwoni do mnie jego matka i pyta, jak poszło, martwi się o wnuki. Nawet chodziła do jakichś znachorek, podrzucała zioła przez Piotra, żeby mi je dosypywał do herbaty! To była ostatnia kropla. Nie dam rady tak żyć! Idę ulicą, a ludzie się uśmiechają, jakby wiedzieli, co robiliśmy wczoraj. Mam już paranoję! Jego matka dzwoni i czule pyta, czy stoję na głowie po… no, wiesz. Nie mam już siły!
Kinga zamilkła, ciężko oddychając. Matka patrzyła na nią z przerażeniem, nie wiedząc, co powiedzieć.
— A niespodzianki? — Kinga kontynuowała ciszej. — Zrobić niespodziankę? Niemożliwe. On wszystko rozniesie! Kupi mi prezent, a ja już od miesiąca wiem od sąsiadki, co wybrał. Fajny chłop, tak, nie pije, nie pali, pracowity. Ale ten jego język… Nie wytrzymam, mamo.
Ojciec, zazwyczaj cichy, nagle się odezwał:
— Daj spokój, matka, nie dręcz dziewczyna! — powiedział stanowczo. — Powiedziała, że nie może, to nie może. Kto ją wesprze, jak nie my? Mieszkaj, córuś, ile trzeba.
Zwrócił się do Kingi, łagodniejąc:
— Znałem takich jak twój Piotrek. U nas w brygadzie był jeden, przezywaliśmy go Gadatliwy. Żadnej tajemnicy mu nie powierzyłeś — zaraz cały zakład wiedział. Mówił, że cała jego rodzina taka, po ojcu odziedziczył. Może i kłamał, kto go tam wie. Ale żyć z takim to męka.
Kinga skinęła ojcu z wdzięcznością i wyszła do swojego pokoju. Kochała swoje przytulne mieszkanie, urządzone z ciepłem i starannością. Ale żyć z Piotrem, którego gadatliwość niszczyła wszelką prywatność, było ponad jej siły.
Zapukano do drzwi. Matka weszła, nerwowo gładząc fartuch.
— Kinga, naprawdę się rozwód bierzesz?
— Mamo, daj mi pomyśleć — westchnęła. — Ale chyba tak. On się nie zmieni.
— A może jednak się opamięta? — z nadzieją spytała matka.
— Nie opamięta — uc— Nie opamięta — odparła Kinga, patrząc na deszcz za oknem i myśląc, że tak jak krople spływające po szybie, niektóre rzeczy po prostu trzeba puścić.
