Rozpadem złudzeń
Anna i Krzysztof pobrali się dziesięć lat temu w Krakowie. Ich rodzina wydawała się wzorem szczęścia: dwoje dzieci, przytulny dom, plany na przyszłość. Oszczędzali na większe mieszkanie, a ich rodzice, którzy stali się bliskimi przyjaciółmi, wspierali ich w każdej sytuacji. Pewnego dnia jednak, jak grom z jasnego nieba, życie pękło: Krzysztof poważnie zachorował. Po kilku dniach lekarze postawili niepokojącą diagnozę, dodając:
— To wstępne. Nie traćcie nadziei, czekamy na wyniki.
Ale Krzysztof nie czekał. Tego samego wieczoru nie wrócił do domu. Anna, oszalała z niepokoju, obdzwoniła wszystkich znajomych i szpitale. Gdy nad ranem zaskoczył zamek w drzwiach, rzuciła się w stronę męża. Na jego widok zastygła, nie wierząc własnym oczom.
Anna zawsze uważała swoją rodzinę za idealną. Miłość, zrozumienie, wspólne marzenia – wszystko wydawało się niezniszczalne. Jednak jedna noc przewróciła jej świat do góry nogami.
Wyszła za Krzysztofa z wielkiej miłości. Jej rodzice, choć zaskoczeni wyborem córki, nie sprzeciwili się. W dniu ślubu podarowali młodej parze klucze do dwupokojowego mieszkania z nowym remontem. Radość Anny i Krzysztofa nie miała granic – własne lokum rozwiązało wszystkie problemy, oszczędzając im szukania wynajmu i ciągłych przeprowadzek.
Ich uczucie było najcenniejszym skarbem. Anna, dziewczyna z zamożnej rodziny, i Krzysztof, syn zwykłych robotników, byli tak różni, a jednak miłość wygładzała wszelkie różnice. Rodzice Krzysztofa podarowali na wesele skromną wolnowarówkę, co dla nich było niemal heroicznym wyczynem – z kredytem na mieszkanie i dwójką młodszego rodzeństwa ledwo wiązali koniec z końcem. Rodzice Anny, rozumiejąc sytuację, wzięli na siebie koszty wesela, uspokajając swatów:
— Nie martwcie się, wszystko będzie na najwyższym poziomie. Anna to nasza jedyna córka!
— Cudowni ludzie – pomyśleli rodzice Krzysztofa i napięcie opadło.
Swaci szybko znaleźli wspólny język. Rodzice Anny często pomagali: to oddawali „stary” trzyletni telewizor, to przywozili niemal nową lodówkę albo ubrania, czasem nawet z metkami. Dla rodziców Krzysztofa było to prawdziwym darem losu. Wspólne święta, wyjazdy na działkę rodziców Anny stały się tradycją. Swacy stali się niemal rodziną.
Annie i Krzysztofowi również wszystko się układało. Dogadywali się, wspierali, wychowywali syna i córkę. Krzysztof, zainspirowany żoną, zdobył wyższe wykształcenie zaocznie. Anna pracowała w prężnej firmie ojca, zarabiając więcej od męża, ale po jego dyplomie Krzysztof znalazł perspektywiczną pracę i ich dochody się wyrównały.
Marzyli o przestronnym mieszkaniu, gdzie każde z dzieci miałoby swój pokój.
— Wyobraź sobie – marzyła Anna – dzieci będą bawić się w swoich pokojach, a my odpoczywać w salonie!
— Nie bardzo sobie wyobrażam – śmiał się Krzysztof. – Przywykłem do naszego ścisku.
— Jak wyjeżdżałeś na sesje, było przestronniej – drażniła się Anna. – Ale bez ciebie było pusto. Dobrze, że to już za nami.
— Teraz już zawsze będziemy razem – czule odparł Krzysztof, obejmując żonę.
Dwa lata minęły w harmonii. Pieniądze na nowe mieszkanie rosły, swacy utrzymywali przyjaźń, dzieci dorastały. Nagle jednak wszystko runęło: Krzysztof poczuł się źle. Lekarz wystawił zwolnienie i skierował na badania. Po kilku dniach padło złowieszcze przypuszczenie:
— To nie jest ostateczne – powiedział doktor. – Czekamy na potwierdzenie.
Krzysztof nie czekał. Tamtego wieczoru nie wrócił do domu. Anna, znając jego stan, obdzwoniła każdego, kogo mogła. Bezsenną noc przeżyła jak wieczność. Gdy o świcie otworzyły się drzwi, rzuciła się ku mężowi, lecz zastygła: Krzysztof był pijany, z zaczerwienionymi oczami, ubranie przesiąknięte dymem.
— Co się z tobą dzieje? – wydusiła Anna, powstrzymując przerażenie.
— Czego się gapisz? Nie podoba ci się? – warknął ze złością, która była w nim nowa.
— Nie podoba – cicho odpowiedziała, czując, jak ściska się jej serce.
— No i co? – Krzysztof sapnął, patrząc na nią wyzywająco.
— Nic. Połóż się spać, ja muszę iść do pracy – Anna starała się mówić spokojnie, ale w środku wrzało.
Wyszła na ulicę, usiłując znaleźć dla męża usprawiedliwienie:
„Jest przerażony, dlatego się załamał. Prześpi się, porozmawiamy, wszystko wróci do normy. Jest silny, damy radę”. Ale obraz pijanego Krzysztofa, jego ostry ton nie dawały spokoju.
Cały dzień Anna była jak na szpilkach. W myślach układała rozmowę, by wesprzeć męża, podtrzymać nadzieję. Dzieci były u jej rodziców i poprosiła, by zostały tam jeszcze parę dni:
— Mamo, zaległości w pracy, nie dam rady – skłamała, by nie niepokoić matki.
— Bez obaw, niech zostaną – ucieszyła się mama.
Anna odetchnęła z ulgą. Do końca dnia pracy brakowało trzech godzin, ale nie wytrzymała i pojechała do domu.
To, co zobaczyła, wstrząsnęło nią. Krzysztof siedział w kuchni w samych spodenkach, metodycznie opróżniając butelkę za butelką. Mieszkanie przesiąkło dymem – palił w środku, czego nigdy nie robił. Na jej pojawienie się nie zareagował.
— Co ty wyprawiasz? – głos Anny drżał z gniewu. – Przecież niedługo masz badania!
Krzysztof powoli podniósł na nią mętne spojrzenie.
— A, przyszłaś – ochryple rzucił. – No to zaczynaj pieprzyć.
— Co zaczynać? – zaskoczyła się.
— Wymądrzać się – leniwie wycedził. – Już pewnie ułożyłaś sobie kazanie.
— Krzysiu, proszę, nie strasz mnie – Anna usiadła obok, próbując do niego dotrzeć. – Nie jesteś sam. To nie jest ostateczna diagnoza. Jeśli coś poważnego, damy radę. Pieniądze są, mieszkanie może poczekać. Jestem z tobą.
Próbowała go objąć, lecz Krzysztof gwałtownie ją odtrącił.
— Nie przywieraj do mnie – zimno powiedział. – Nie potrzebujęAnna odwróciła się i wyszła, wiedząc, że pewne rzeczy nigdy nie wrócą.
