Wykopany dziadek: jak wnuczek przywrócił babci chęć do życia
Lilka i Przemek pojechali z synem Witkiem na wieś, aby odwiedzić matkę Lilki i zostawić chłopca u babci na wakacje. Po drodze zaopatrzyli się w produkty: kiełbasę, ulubiony torcik mamy — wszystko, co lubi. Ale Teodora Bronisławówna powitała ich bez szczególnej radości. Przy stole — tylko herbata bez poczęstunku. Choć lodówkę zapchali po brzegi, prawie niczego nie tknęła. Wyglądała na zmęczoną — od razu położyła się na kanapie.
Na zewnątrz kapało — śnieg topniał w słońcu. Wiosna. Lilka stała przy oknie i mrużyła oczy od jaskrawego światła. „Jak pięknie!” — pomyślała, przypominając sobie ojca, którego zabrakło parę lat temu. Zawsze witał wiosnę z radością: „No i zimę przeżyliśmy!” Jego energia, żarty, uściski… A mama — surowa, ale pełna życia, potrafiła się uśmiechać przez narzekanie. Kochali się naprawdę. Teraz Teodora jakby zgasła. Po śmierci męża — jakby się zgubiła.
Zadzwoniła siostra Halina. Głos zdenerwowany:
— Lilka, mamie zupełnie źle. Mówi, że zmęczyło ją życie. Wszystko ją teraz drażni — chce do ojca…
— Przyjedziemy z Przemkiem w weekend, na pewno — obiecała Lilka. Ale serce się ścisnęło. Może lepiej zabrać mamę do siebie? Nie daje sobie rady sama…
W domu też nie brakowało problemów. Starsza córka Jadwiga — uparta, kłóci się z ojcem, oznajmiła, że jak tylko skończy 18 lat, to się wyprowadzi. Ma dość „nacisków”. A młodszy Witek — godzinami wpatruje się w telefon.
— Pojedziemy do mamy i zabierzemy Witka. Niech odpocznie od ekranu — zaproponował Przemek.
Witek przewrócił oczami:
— A co ja tam będę robił?!
— Odpoczniesz! — warknęła Jadwiga. — I my od ciebie też…
W weekend, z torbami pełnymi jedzenia, wyruszyli na wieś. Matka znowu wyszła ich powitać, ale wyglądała wyblakle. Przemek mrugnął do Lilki — „udaje”. Mimo to wydawała się wyczerpana, od jedzenia odmówiła, tylko herbatę. Gdy Lilka spytała, czy mogą zostawić Witka, Teodora machnęła ręką: „Zostawiaj”.
Witek, z nadąsaną miną, został. Babcia poszła do pokoju i… rozpłakała się. A potem przypomniała sobie, jak poznała swojego Wacława. Jak on, nieporadny i nieśmiały, nieśmiało podchodził. Jak ciotka ich zeswatała… Wszystko to było wiosną. I teraz — też wiosna. A jego nie ma…
Nagle — krzyk. Babcia poderwała się. Witek! Przytrzasnął palec. Stał, zły i urażony.
— Dlaczego taki zły, Witkuś? Głód ci dokucza? — zapytała łagodnie.
— Od ich jedzenia brzuch mnie boli… Nie będę — mruknął. — Lepiej zrób tę swoją mleczną zupę. No wiesz, słodką, z masłem…
Babcię ścisnęło w piersi. Wacław też lubił tę zupę. Prosił, gdy było mu smutno. I babcia, wzdychając, wstała.
— Tylko jedz ze mną, dobrze? Nudno mi — dodał Witek.
I tak zamieszkali we dwoje. Lilka dzwoniła codziennie. Najpierw babcia odpowiadała oschle. Potem zaczęła narzekać:
— Ani rusz nie mogę go nauczyć wycierać butów! Wciąż mówi — brzuch go boli. Więc go leczę: nie daję cukierków — od razu mu przechodzi. I przestał wnosić błoto do domu. Mądrzeje!
Przemek się śmiał:
— No i dobrze! Ma teraz na kim warknąć — życie wróciło!
Po tygodniu rodzice przyjechali po syna. A on — nie chce wracać! Babcia ledwo powstrzymuje łzy.
— Zupełnie jak Wacław… I uparty, i czuły, i cwaniak!
— Nie płacz, babciu. Wkrótce przyjadę — poważnie obiecał Witek.
— Czekam na ciebie, Witkuś. Mamy tyle roboty — i ogródek, i furtka, i wszystko co tylko jest. Wszystko mi obiecałeś pomóc zrobić!
— Wszystko zrobię, babciu. Obiecuję!
Teodora uśmiechnęła się przez łzy.
— Będzie do mnie dzwonił, więc oddajcie mu telefon! — stanowczo powiedziała rodzicom.
— No i jakim cudem to wymyśliłeś, żeby ich ze sobą zgrać! — już w domu roześmiała się Lilka do męża.
— Klin klinem! Nasz Witek — każdego ruszy. Nawet mamę z kanapy podniósł. A ona już się pakowała na tamten świat…
Teraz znowu ma po co żyć. Bo Witek — żywy obraz dziadka. A babcia potrafi wychować. Patrz, jaką żonę mi wychowała! — dodał Przemek.
I rozśmiali się. Życie, zdaje się, znowu zaczyna się układać.
