Rodzinne nieporozumienie
Wanda rozpoczęła wielkie sprzątanie, podczas gdy jej córka Zofia gościła u babci i dziadka w małym miasteczku pod Poznaniem. Wypucowała okna do połysku, wyczyściła dywany, zdjęła kurz z każdej półki. Nagle ciszę przerwał dzwonek telefonu. Dzwoniła Zosia, a jej głos drżał od płaczu:
— Mamusiu, zabierz mnie do domu, proszę!
— Córeczko, co się stało? — zaniepokoiła się Wanda, czując, jak serce ściska się złe przeczucie.
— Zawołaj babcię!
Po chwili w słuchawce rozległ się głos Marii Stefanowej, matki Wandy.
— Mamo, co się tam dzieje? — niemal krzyknęła Wanda.
— Och, Wandziu! To wszystko przez naszą synową! Ty nawet nie wyobrażasz sobie, co ona zrobiła! — Maria, ciężko wzdychając, zaczęła opowiadać. Wanda słuchała, a z każdym słowem jej twarz stawała się coraz bardziej kamienna z oburzenia.
— Twoja córka to zwykła bezczelna! — oznajmiła Krystyna, żona brata Wandy, z jadowitym uśmieszkiem. — Zero manier! Przyjechała w gości i łazi po cudzej lodówce! Zjadła kawałek tortu i jogurty, które kupiłam moim dzieciom! Więc bądź tak dobra i odbij mi to. Wieczorem wpadnę po pieniądze.
Relacje Wandy z Krystyną nigdy nie były ciepłe. Siedem lat temu jej brat Jacek ożenił się z Krystyną, a ten wybór wywołał burzę oburzenia w rodzinie. Krystyna była dziesięć lat starsza od Jacka, do tego z trójką dzieci z poprzedniego małżeństwa.
— Synku, po co ci to? — lamentowała Maria. — Jest starsza, z trójką dzieci! Naprawdę nie możesz znaleźć rówieśnicy bez takiego bagażu?
— Nie ma cudzych dzieci, mamo — obruszał się Jacek. — Jej chłopaki są super, już się zaprzyjaźniliśmy. A Krysia to wspaniała kobieta, po prostu jej nie znasz. Jestem pewny, że ci się spodoba!
Wanda również nie rozumiała wyboru brata, ale nie wtrącała się. Jacek był dorosły, niech sam decyduje, z kim chce żyć.
Pierwsza iskra konfliktu buchnęła, gdy Jacek przyprowadził Krystynę, aby poznała rodziców. Maria i Jan starali się dla syna: zastawili stół, kupili przyszłej synowej prezent. Jednak pod koniec kolacji Krystyna zaskoczyła wszystkich pytaniem:
— A testament już spisaliście?
Maria zaniemówiła:
— Po co? Z mężem czujemy się świetnie i planujemy żyć jeszcze ze dwadzieścia lat, jeśli nie dłużej.
— Po prostu o takich rzeczach trzeba myśleć zawczasu — nie przejęła się Krystyna. — Żeby potem dzieci i wnuki nie kłóciły się o spadek. Macie świetne mieszkanie, w centrum, po remoncie. Pewnie kosztuje fortunę. Nie chcę, żeby nas pominęli, rozumiecie?
Jacek udawał, że nic nie słyszy, ale Maria natychmiast zadzwoniła do Wandy:
— Wandziu, wyobrażasz sobie? Przyszła do naszego domu i już się rozporządza! Pyta, na kogo spiszemy testament! Po co Jackowi taka żona?
— Nie mieszaj się, mamo — poradziła Wanda. — Niech sam się martwi. Każdy uczy się na własnych błędach.
Ślub był skromny, co bardzo rozczarowało Krystynę. Po weselu nie wytrzymała, wyrzucając teściowej:
— Mogliście się wysilić dla jedynego syna! To nie wesele, a stypa! Nie ma prowadzącego, nie ma porządnej restauracji — wynajęliście tanią knajpę, zaprosili trzydzieści osób i jesteście zadowoleni? Ja nawet sukni nie mogłam kupić, musiałam brać na wynos!
Maria wybuchnęła:
— A dlaczego my z ojcem mamy za to płacić? Wy z Jackiem jesteście dorośli, na wesele trzeba samemu zarobić, a nie żebrać u rodziny. Swoją drogą, dlaczego twoja matka nie pomogła?
— Moja matka jest emerytką — odcięła się Krystyna. — Skąd ona ma pieniądze? A wy oboje pracujecie, nie uwierzę, że nie macie oszczędności!
Krystyna nie kłóciła się tylko z teściową. Z Wandą również nie układało się najlepiej. Otwarcie jej zazdrościła, a każde spotkanie kończyło się uszczypliwościami:
— I jak twój mąż pozwala ci chodzić do pracy w takim stroju? — syczała Krystyna, obrzucając Wandę wzrokiem od stóp do głów. — Gdzie ty pracujesz? W salonie piękności? I co, tak obsługujesz klientów-mężczyzn?
— A co jest nie tak z moim wyglądem? — odparowała Wanda. — Nie noszę krótkich spódnic, w przeciwieństwie do ciebie. A mąż mi ufa, dlatego mnie nie pilnuje.
— No nie wiem — drwiła Krystyna. — Usta wypełnione, rzęsy przedłużone… Zamężna kobieta powinna wyglądać skromniej. Bierz przykład ze mnie — nigdy nie daję Jackowi powodu do zazdrości. Prawda, kochanie?
Krystyna słynęła z bezceremonialności, żyjąc według zasady: „Niech innym będzie gorzej, byle mnie było lepiej”. Potrafiła w środku nocy przywieźć swoich trzech synów do teściowej lub Wandy i zostawić ich:
— My z Jackiem potrzebujemy czasu we dwoje — oznajmiała. — W domu z dziećmi nie ma prywatności. Rano odbiorę.
Na początku i Wanda, i Maria zgadzały się, nie chcąc kłócić się z Jackiem. Ten reagował nerwowo na krytykę żony:
— Nie rozumiem, dlaczego Krysia wam nie pasuje? — wściekał się. — Dlaczego tak się do niej odnosicie? Naprawdę nie możecie raz pomóc i przypilnować dzieci? My też potrzebujemy odpoczynku! Mamo, to teraz twoi wnukowie! A twoi, Wandziu, siostrzeńcy. Proszę o normalne traktowanie mojej rodziny!
Maria i Jan unikali otwartych konfliktów, by nie stracić syna. Ale nie rozumieli, dlaczego mieliby zajmować się cudzymi dziećmi — synów Krystyny nie uważali za wnuków. Ona zaś była przekonana, że teściowie powinni wspierać jej dzieci.
Przed świętami zadzwoniła do rodziny z ultimatum:
— Czekamy na prezenty! I nie byle jakie, tylko porządne! Żeby w podobnej cenie. Mogę ułatwić sprawę: najstarszemu potrzebny nowy telefon, średniemu — tablet, najmłodszemu — klocki. Tylko oryginalne Lego, nie chińskie podróbki!
Krystyna ciągle pożyczała pieniądze od rodziny i nigdy ich nie oddawała. Z początku Wanda i rodzice dawali, ale kwoty rosły. Pewnego dnia Krystyna zadzwoniła do Wandy:
— Twój mąż dostał wyp— Dostał, ale nie zamierzam ci pożyczać, bo poprzednich dwóch tysięcy jeszcze nie oddałaś.
