No już, Antonina Grzegorzówna, podreperowaliśmy pani zdrowie, daliśmy wskazówki. Teraz najważniejsze – żeby się pani oszczędzała – lekarz się uśmiechnął, poklepał ją po ramieniu i z galanterią uchylił drzwi, żeby mogła wyjść z torbami.
Antonina czuła, jak w gardle ściska ją gul. Choć trafiła do szpitala z nieprzyjemnego powodu, to jednak trochę tu odpoczęła. A to dlatego, że ostatnie lata wyciskała z siebie siódme poty. Harowała jak wół, bała się nawet poprosić o wolne. Wysokie ciśnienie, zawroty głowy, słabość – wszystko ignorowała. W końcu wylądowała w szpitalu z nerwicą i sercem. Miesiąc leżała, matka o mało nie padła obok ze zmartwienia.
A Gosia, jej mąż? Jakby nigdy nic. Jakby nawet nie zauważył, że żona zniknęła. Albo może faktycznie nie zauważył – ledwie Antonina wyjechała, do ich domu od razu wprowadziła się teściowa. Z garnkami, szmatkami i pouczeniami.
— Antośka, no zrozum, nasz Gosiek to jak dziecko. Kto się nim zaopiekuje, jak nie ja? Ty masz swoją matkę, a ja posiedzę z moim synulem – gderała teściowa przez telefon.
Antonina zgrzytała zębami. Wszystko, czego latami uczyła męża – poszło na marne. Samodzielność, pomoc w domu – rozpłynęło się jak sól w zupie. Znów była złą wiedźmą, a jego mamusia – dobrą wróżką, która „ratuje” synka od tyranii żony. Chociaż kto tu kogo tyranizował – to jeszcze pytanie.
Wspomnienia pierwszych lat małżeństwa były nieprzyjemne. Wtedy teściowa w ogóle nie dawała im żyć. Nawet do sypialni dzwoniła: — Śpicie? A może u was coś nie tak, jak powinno być? — Koszmar.
A poznali się całkiem zabawnie. Antonina wtedy wyszła z domu po kłótni z „przyjaciółką”, która okazała się fałszywa. Szła ulicą, myślała, jak życie jest niesprawiedliwe – i nagle o mało nie spadł na nią mężczyzna z drzewa. A właściwie gałąź. Podniosła wzrok – a tam Grzesiek, utknął.
— Co pan, oszalał? Chce pan się zabić? — oburzyła się.
— Kota ratowałem! — burknął urażony.
Kota oczywiście nie było. Mruczek dawno uciekł, ale Grzesiek został. Antonina przyniosła drabinę i sznur, pomogła mu zejść. Tak się poznali. Tak zaczęła się ich historia – piękna, ale z przegniłym środkiem.
Po ślubie Antonina szybko zrozumiała, że mąż to nie tylko niezaradny. To dziecko. Ani talerza nie umyje, ani śmieci nie wyniesie. Wszystko z marudzeniem. A ona ciągnęła wszystko: kredyt, praca, chora matka. On zaś biegł z płaczem do swojej mamy, a ta – do niej. W końcu Antonina wzięła się za wychowanie męża na poważnie. I, trzeba przyznać, odnosiła sukcesy.
Grzesiek się zmieniał. Uczył się gotować, sprzątać, nawet przejmował inicjatywę. Teściowa odpuściła – choć czasem płakała za rogiem, żaląc się nad synkiem. Ale wszystko było pod kontrolą. Aż do tej hospitalizacji.
Teraz zaczynało się od nowa. Antonina zadzwoniła do męża – cisza. Dziwne. W poniedziałek miał wolne, zwykle o tej porze już jadł śniadanie. Spróbowała u teściowej – też nie odbiera. Serce jej zamarło. Wsiadła w taksówkę i pojechała do domu. Na dusze była ciężko.
Weszła, włożyła klucz do zamka – i w tej chwili drzwi się otworzyły. Na progu stała obca kobieta.
— A ty kto? — spytała Antonina lodowato.
— Ja jestem Marzena. Ukochana Grzegorza. A ty, kochanie, już tu nie mieszkasz. Więc bądź tak miła i znikaj z naszego życia.
Antonina zastygła. Zanim zdążyła ogarnąć, co usłyszała, drzwi się zatrzasnęły.
— Zaraz przyniosę twoje rzeczy — dobiegło z środka.
Po chwili kolejne torby „wychodziły” za próg. Lekko przydeptując stopą tę nową, Antonina usiadła na swojej kratkowanej torbie i zadzwoniła na policję. Nie po to harowała, żeby teraz wszystko oddać zdrajcy.
Gdy przyjechali policjanci, wyrzuciła oboje – i męża, i tę „Piękną Helenę”. Grzesiek milczał, ale jego nowa próbowała się bronić.
— To też jego mieszkanie! Nie możesz nas wyrzucić!
— Mogę — spokojnie powiedziała Antonina. — Wszystko jest na mnie. Idźcie do mamusi, poskarżcie się.
Gdy drzwi zatrzasnęły się za nimi, po raz pierwszy od dawna odetchnęła pełną piersią. Przewietrzyła pokój, wyrzuciła pościel z łóżka i złożyła pozew o rozwód. Najpierw bolało. Ale potem… poczuła wolność.
Minął miesiąc. W jedną z niedziel, leżąc w łóżku, rozkoszowała się zasłużonym urlopem. Zadzwonił telefon.
— Grzesio — pomyślała. I odebrała.
— Antoś, kochanie… Tęsknię. Tu nikt mnie nie kocha. To wszystko przez mamę. Wybacz mi. Weź mnie z powrotem…
Antonina słuchała w ciszy. W końcu parsknęła śmiechem.
— Serio? Wrócić? Po tym wszystkim?
On dalej bełkotał jak smarkacz. A ona wyłączyła telefon, opadła na poduszkę i uśmiechnęła się pod nosem.
— No i proszę — powiedziała do siebie. — A ja się bałam, że życie się skończyło. Dopiero się zaczęło.
