W kuchni unosił się zapach schabowych, gdy z hukiem otworzyły się drzwi wejściowe – córki Julii wróciły do domu. Były u babci i powinny być szczęśliwe. Zamiast radości na ich twarzach malowała się jednak uraza.
– Mamo, babcia nas nie kocha! – chórem oznajmiły Hania i Zosia.
Julia wyszła do przedpokoju, wycierając ręce w fartuch.
– Dlaczego tak myślicie?
Dziewczynki wymieniły się spojrzeniami, po czym jedna zaczęła opowiadać z powściągliwością. Babcia pozwalała Kacprowi i Oli – dzieciom cioci – biegać, skakać i jeść, co tylko chcieli. Im zaś i ich siostrom – ani hałasu, ani cukierków, ani słodyczy. Tamtych jeszcze odprowadzała na przystanek, a ich po prostu wyrzuciła za drzwi.
Julia zastygła. Wiedziała, że jej teściowa, Bronisława Januszowa, nie była zbyt czułą kobietą, ale nie sądziła, że sprawa zaszła tak daleko.
Ich relacje zawsze były neutralne: ani bliskie, ani wrogie. Wszystko zmieniło się, gdy siostra męża, Kinga, urodziła dzieci. Wtedy babcia dosłownie oślepła z miłości. Godzinami opowiadała wszystkim, jacy to mądralińscy, jak bardzo podobni do matki.
Gdy u Julii i jej męża, Krzysztofa, urodziły się bliźniaczki, Bronisława Januszowa tylko wzruszyła ramionami:
– Od razu dwie? No, no… Z dwoma sobie nie poradzę.
– I nie prosimy – uciął Krzysztof.
– Lepiej by Kinga pomogła… U niej przecież rok po roku…
– A u nas to nie dzieci? – nie wytrzymała Julia.
– Brat ma obowiązek pomagać siostrze – rzuciła teściowa lodowatym tonem.
Wtedy Julia zrozumiała, że nie ma co liczyć na wsparcie. Na szczęście jej mama była w pobliżu, jeździła przez całe miasto, pomagała, jak tylko mogła.
Bronisława Januszowa zaś wciąż zachwycała się Kacprem i Olą, przy każdej okazji podkreślając: „Oto jakie wnuki ma moja córka!”.
A o dzieciach syna… Jeśli już pytała, to tylko machała ręką: „Jakoś tam…”
Z czasem zauważyli to nawet znajomi. Gdy pewnego razu Bronisława Januszowa w gniewie rzuciła: „A kto wie, czy to moje wnuczki, choć i na syna zapisane…”, słowa te dotarły do Krzysztofa. Wpadł w szał. Przyjechał do matki, domagając się wyjaśnień. Ta się tłumaczyła, ale nie na długo.
Raz za razem, odwiedzając ją, Julia z mężem wyjeżdżali z ciężkim uczuciem. Ciągłe pretensje: córki hałasują, słodycze jedzą bez pytania, babci źle – ciśnienie. I natychmiast porównanie z „idealnymi” wnukami.
Gdy Kacper i Ola wyjeżdżali, babcia odprowadzała ich osobiście, wręczała prezenty, a Hanię i Zosię wysłała przez pustkowie, gdzie wałęsały się psy. Sześciolatki. Same. Bez ostrzeżenia. To było już za wiele.
Krzysztof zadzwonił do matki.
– Mamo, źle się czujesz?
– Z czego tak wnioskujesz?
– To po co wysłałaś dzieci same? Tam pustkowie, psy!
– Trzeba uczyć samodzielności od małego.
– Sześć lat mają! Dzieci Kingi same nie chodzą!
– A ty co, mnie oskarżasz?! To wszystko twoja żona…
I rzuciła słuchawkę.
Minęły lata. Dziewczynki dorosły, już w szóstej klasie. Bronisława Januszowa zachorowała. Przypomniała sobie o „zapasowych” wnuczkach. Zadzwoniła do syna:
– Niech Hania i Zosia przyjadą, posprzątają. Co to za dzieci, że babci nie pomagają.
– A ty przypomnij sobie, dlaczego one do ciebie nie jeżdżą – spokojnie odparł Krzysztof. – Masz ulubione wnuki – to do nich się zwróć.
Rozwścieczona Bronisława Januszowa wykręciła numer do Julii:
– Musisz! Ja jestem ich babcią!
– A dawno już tak o nich nie nazywałaś. Masz córkę i „właściwe” wnuki. Więc na nich licz.
Ostatnią deską ratunku była Kinga, ale Ola odmówiła: „Dużo lekcji, babciunia”. Kacper stwierdził: „Ja nie sprzątaczka”. Bronisława Januszowa została sama, w ciszy. Dopiero teraz zrozumiała, że miłości nie da się dzielić. Ale było już za późno.
