Zranione wnuczki
Gdy Weronika wracając do domu z córkami, dziewczynki natychmiast wybuchnęły płaczem. Właśnie wracały od babci — i były przygniecione smutkiem.
— Mamo, babcia nas nie kocha… — łkały chórem. — Iksińskiemu i Magdzie pozwala na wszystko, a nam — na nic! Im prezenty, słodycze, a my tylko słyszymy: „nie ruszaj”, „nie przeszkadzaj”, „idźcie sobie do drugiego pokoju”.
Weronika zacisnęła usta. Serce ścisnęło się z bólu. Tyle razy to czuła, ale usłyszeć to od własnych dzieci było wyjątkowo ciężkie.
Teściowa, Henryka Janówna, nigdy nie okazywała szczególnej czułości do córek Weroniki. Za to dzieci jej rodzonej córki — siostrzeńców Iksińskiego i Magdy — wynosiła pod niebiosa. Dla nich wszystko, dla innych — ochłapy. Albo i mniej.
Kiedyś Weronika starała się nie zwracać uwagi. Tłumaczyła sobie, że babcia ma ciężko, że jej charakter nie jest łatwy. Z każdym rokiem stawało się jednak jasne: dla Henryki Janówny wnuki dzieliły się na „swoje” i „obce”. Nawet ta sama krew — jeśli od „nie tej” kobiety — nie liczyła się.
Dziewczynki opowiadały, jak babcia nakrzyczała na nie za głośny śmiech, a pięć minut później pozwoliła Iksińskiemu puszczać samochodziki po podłodze, choć robił więcej hałasu. Albo jak postawiła na stole tort i poczęstowała nim „gości”, a rodzone wnuczki dostały tylko herbatę.
Najgorsze stało się, gdy babcia odesłała córki Weroniki same do domu. Przez zimną drogę, pusty plac. Miały po siedem lat. Bały się psów, trzęsły z zimna. A Henryka Janówna nawet nie zadzwoniła do rodziców.
Gdy Weronika się o tym dowiedziała, nie mogła powstrzymać łez. Zadzwoniła do teściowej, ale ta tylko prychnęła:
— Trzeba być samodzielnym. W ich wieku już chodziłam na targ.
Po tej rozmowie mąż Weroniki, Marek, po raz pierwszy naprawdę pokłócił się z matką. Nie krzyczał. Tylko powiedział:
— Mamo, jeśli nie potrafisz być babcią dla wszystkich wnuków, lepiej w ogóle nią nie bądź.
Minęło kilka lat. Dziewczynki podrosły, wyrosły na mądre i dobre. Dawno już nie prosiły się do babci. A Henryka Janówna… postarzała się. Coraz częściej odwiedzali ją lekarze, tabletki zastąpiły słodycze, a telewizor — towarzystwo.
Próbowała wezwać do siebie wnuki. Zadzwoniła do Iksińskiego — był zajęty, Magda wymówiła się nauką. Wtedy przypomniała sobie o „nie swoich”.
— Niech przyjadą, posprzątają, przyniosą zakupy. Przecież ja im jestem babcią…
Weronika wysłuchała, zamilkła, a potem odpowiedziała:
— Pani im jest babcią? A one pani — kim są? Pamięta pani, jak im powiedziałaś: „Ja was nie prosiłam”? Otóż nie przyjdą. Bo zapamiętały to aż za dobrze.
Telefon zamilkł. A w domu babci znów zrobiło się cicho. Tylko teraz — naprawdę. I beznadziejnie.
