Wanda nakryła do stołu, postawiła na kuchni zielony żur, przypiekała pierogi z ziemniakami i kapustą – od dziecka wierzyła, że droga do serca mężczyzny wiedzie przez żołądek. Starała się, miała nadzieję, wierzyła. Pięć lat małżeństwa – bez efektu. Ani śladu dziecięcych kroków, ani nocnego płaczu maleństwa. Lekarze kiwali głowami: „Nadzieja jest” – a mąż tylko machał ręką na badania. Krzysztof oddalał się coraz bardziej, stawał się nerwowy, zimny, wybuchowy. A teściowa nie omieszkała obwiniać Wandy.
— Nie dasz mi wnuków, bo nie możesz — wrzeszczała Bożena. — Mój syn jest zdrowy, to ty się w młodości bawiłaś!
Wanda płakała nocami. Obeszła dziesiątki lekarzy, przeszła zabiegi, oddała krew na badania. Wszystko na nic bez udziału Krzysztofa. A on nie uważał za potrzebne ją wspierać – wychodził, trzaskając drzwiami, krzyczał, że nic ich nie łączy poza kredytem na mieszkanie.
A jednak nadal wierzyła.
…Tamtego wieczoru, jak zwykle, czekała na niego z pracy. W powietrzu unosił się zapach domowego jedzenia, ale zamiast powitania usłyszała:
— Co to za syf w kuchni? — burknął Krzysztof, patrząc na brudne naczynia.
— Gotowałam… — zaczęła Wanda, ale ją przerwał.
— Nieważne. Usiądź. Muszę ci coś powiedzieć.
Serce Wandy zabiło szybciej.
— To wszystko… — machnął ręką po kuchni. — Wszystko, co między nami… nie ma sensu. Mam inną. Kochamy się. Rozwodzę się.
Zesztywniała. Przed chwilą na stole parowały pierogi, a teraz jej życie się waliło.
— A nasze plany? Marzenia? — szepnęła Wanda.
— Mam teraz inne plany. Nadal chcę dziecka. Tylko z inną kobietą.
Wyszedł. Na zawsze.
Potem było jak w koszmarze: sądy, podział majątku, wyrzuty, upokorzenia. Bożena żądała mieszkania – w końcu jej „złoty synuś” nie doczekał się potomka. Nikt nie żałował Wandy. Nawet matka nie umiała jej pocieszyć.
— Jeszcze jesteś młoda — powtarzała jej Jadwiga. — To dopiero początek.
— Ja już nie chcę ani miłości, ani mężczyzn — szlochała Wanda. — Jestem złamana.
Ale Jadwiga się nie poddawała. Wodziła córkę po lekarzach, wyciągała z depresji, raz za razem przekonywała, by nie skreślała własnego życia.
Wanda ustąpiła – tylko dla mamy. Znów badania, zabiegi, praca, rzadkie spotkania z przyjaciółkami. Starała się nie myśleć o przeszłości, żyła, jak potrafiła. I sądziła, że jej serce na zawsze zamknięte jest dla miłości.
Aż pojawił się Marek.
— Nie pytam o przeszłość — powiedział. — Chcę z tobą budować— A teraz jesteśmy razem, i to jedyne, co się liczy.
