Stare lustro, czyli jak pogodzili się zięć z teściową
Karolina wróciła do domu późnym wieczorem. W mieszkaniu panowała podejrzana cisza. Ani głosu męża, ani zwykłego mruczenia matki.
— Mamo? Tomek? — zawołała, zaglądając do pokoi. Pusto.
„Pewnie znów siedzi w warsztacie w garażu — pomyślała. — Ale mama?… Czyżby się obraziła i wyjechała?”
Narzuciła kurtkę i wyszła na podwórze. Żółtawe światło sączyło się przez uchylone drzwi garażu, dobiegały stamtąd podniesione głosy. Gdy weszła do środka, zamarła w miejscu.
Tomek i jej matka, Wanda Kazimierzówna, pochłonięci byli pracą nad antycznym lustrem. Mąż malował ramę, a teściowa, zawiązawszy chustkę na głowie i narzuciwszy stary fartuch, coś żywo wyjaśniała.
— No popatrz tylko, jak zagrało drewno! — zachwycała się Wanda. — Twoja robota to prawdziwa sztuka, Tomek!
— Niech pani nie przesadza… To tylko takie moje majsterkowanie.
— Majsterkowanie, mówi! — prychnęła teściowa. — To arcydzieło!
Karolina osunęła się na stołek, nie wierząc własnym oczom. Jeszcze rano byli gotowi się pozabijać…
Wszystko zaczęło się, gdy Wanda Kazimierzówna wprowadziła się do nich „tymczasowo” po zamknięciu sanatorium, gdzie mieszkała przez ostatnie dwa lata.
— Mamo, to tylko na kilka tygodni — zapewniała Karolina męża. — Dopóki nie znajdą dla niej miejsca.
— Kilka tygodni — mruknął ponuro Tomek. — A znosić ją muszę ja.
Chodził po kuchni, zaciskając pięści, aż w końcu westchnął:
— Może wynajmiemy jej pokój? Akurat powinna przyjść premia…
— Oszalałeś?! — oburzyła się Karolina. — Żeby potem całe życie słuchać, jak własna córka wyrzuciła matkę na bruk?
Dzwonek do drzwi przeciął ciszę. Wanda, jak zwykle, przyjechała godzinę wcześniej, „by ocenić sytuację”.
Od progu zaczęła inspekcję:
— Karolciu, kochanie, tapety wam całkiem blakną… A ta wieszarka? Tomek, przynajmniej śruby dokręć!
Tomek wyszedł do łazienki bez słowa.
W pierwszym tygodniu teściowa przemeblowała mieszkanie, wyszorowała kuchnię do połysku, przełożyła wszystkie szafki i… dotarła do dokumentów Tomka.
— Wanda Kazimierzówna! — podniósł głos, gdy nie znalazł ważnej teczki. — Gdzie moje papiery?
— Wyrzuciłam — odparła beztrosko. — Pogniecione były. Wszystko posegregowałam alfabetycznie!
Tomek zatrzasnął drzwi i wyszedł.
Karolina próbowała skupić się na pracy, lecz myśli wracały do domu. Matka — uparta, mąż — zawzięty… A między nimi — ona.
Po pracy od razu wróciła. Mieszkanie było puste. Najpierw ogarnął ją strach. A potem usłyszała głosy w garażu.
I teraz siedziała, wpatrując się w nich jak w zjawę: ci dwoje, których jeszcze rano musiała rozdzielać, teraz dyskutowali o lakierach i bejcach, śmiali się jak starzy kumple.
— Mamo? — odezwała się niepewnie.
— O, przyszłaś! — Wanda promieniała. — Zobacz, jakie Tomek ma złote ręce! A ja tylko narzekałam, stara gdera…
Zdjęła z warsztatu talerz z naleśnikami:
— Patrz, usmażyłam. Szłam się przeprosić, a tu… takie odkrycie!
— Nie uwierzysz! — podskoczył Tomek. — Twoja mama zna się na starym drewnie jak nikt! A ja głowę łamałem, czym pokryć ramę, a ona — „dodaj oleju lnianego” i już lśni!
— Mamo? — Karolina patrzyła zdumiona. — Przecież ty całe życie w biurze pracowałaś…
— Tak, hobby — machnęła ręką Wanda.
— Co ty mówisz! — Tomek sięgnął po malowaną szkatułkę. — Zobacz tylko, jak odnowiła kolory! Ja bym miesiąc się z tym męczył.
— A u was na wsi takich rzeczy dużo? — ożywił się nagle.
— Pełno w stodole! Komody, toaletki, półki… Przyjedźcie, sami zobaczycie!
— No to przyjedziemy! — zwrócił się do żony. — Karolciu, jedźmy latem do mamy! Wyobraź sobie, ile można tam zrobić!
Wanda klasnęła w dłonie:
— Naprawdę? Przyjedziecie?
— Koniecznie!
Usiedli przy prowizorycznym stole nakrytym ceratą. Stały na nim naleśniki, czajnik i słoik konfitur.
— Zjemy, a potem pokażę wam jeszcze jeden sekret — mrugnęła teściowa. — Mam pomysł na dokończenie tej ramy.
Karolina patrzyła na nich — tak różnych, a tak bliskich. W piersi ściskało ją od uczuć: tak, bywa i tak… Czasem szczęście chowa się w najdziwniejszych miejscach — na przykład w starym garażu, pachnącym farbą i wiórami, gdzie teściowa i zięć znaleźli wspólny język.
