Przesłanie na Nowy Rok: narzeczona, na którą nikt nie był gotowy
Marcin, Krzysztof i Tomek od dziecka byli nierozłączni. Choć mieli różne zawody i temperamenty, ich przyjaźń przetrwała próbę czasu. Marcin pierwszy się ożenił – nie z wielkiej miłości, ale raczej dlatego, że „tak wypadało”. Z czasem jednak między nim a Ewą zrodził się szacunek, a może nawet czułość.
Następny do ołtarza poszedł Krzysztof. Jego związek z Magdą to była prawdziwa historia miłości – gorąca, wzajemna, szczęśliwa. Żona szybko zaprzyjaźniła się z Ewą, i odtąd obie pary spędzały czas razem.
Tomek jednak wciąż był kawalerem. Nie śpieszył się do małżeństwa, żartując, że samemu łatwiej się oddycha. Ale tego Sylwestra ogłosił, że przyjedzie nie sam, lecz z dziewczyną. Po raz pierwszy od lat postanowił przedstawić wybrankę przyjaciołom.
W domu Marcina trwały przygotowania: choinka ubrana, mięso marynowane, szampan schłodzony. Krzysztof z Magdą przyjechali już z małym synkiem Kubą. Wszyscy byli podekscytowani: jaka ona jest? Ta, którą wybredny Tomek zdecydował się przyprowadzić?
— Pewnie jakaś bizneswoman z dyplomem z Cambridge — zażartował Krzysztof.
— Albo modelka z okładki — dodał Marcin.
— Mężczyźni, już starczy — zmęczyła się ich zgadywanką Ewa. — Nie ważne, jaka jest, byle był z nią szczęśliwy.
Gdy zadzwoniono do drzwi, Marcin pospieszył otworzyć. Za progiem stał Tomek… z Wiesławą.
Narzeczona Tomka zaskoczyła wszystkich. Niska, krągła, w krótkiej lśniącej spódnicy, z mocnym makijażem, przedłużonymi rzęsami i długimi, malowanymi paznokciami. Na głowie – kolorowe warkoczyki, pod płaszczem – skórzany top.
— Cześć wszystkim! Tak się cieszę, że was poznaję! — zamrugała Wiesława. — Wy pewnie Ewa i Magda?
Żony, zachowując wymuszone uśmiechy, podały jej dłoń. Całe towarzystwo wyraźnie osłupiało, lecz starało się zachować kamienne twarze. W powietrzu zawisło zakłopotanie.
W kuchni dziewczyny próbowały ją wciągnąć do pomocy. Wiesława z zapałem wzięła się za obieranie warzyw, siekanie pietruszki, tarcie buraków. Ku zdumieniu, robiła to szybko i starannie. Ewa z Magdą spojrzały po sobie – spodziewały się katastrofy, a dostały pomocnicę jak marzenie.
— A gdzie pracujesz? — ostrożnie spytała Magda.
— Jestem fotografką — odparła Wiesława. — Współpracuję z magazynami, robię reportaże. Ostatnio byłam w domu dziecka – robiłam sesję maluchom. Chciałam, by mieli piękne wspomnienia.
I to znowu zaskoczyło. Zupełnie nie pasowało do jej wyglądu. Ale największe wrażenie zrobiło to, jak Wiesława odnosiła się do dzieci. Cały wieczór bawiła się z Kubą i siedmioletnią Zosią, córką Marcina.
Gdy przyszła pora na rozpakowywanie prezentów (przyjaciele mieli taką tradycję – robili to przed północą), w pudełkach od Wiesławy znalazły się ciepłe, przemyślane podarunki – dopasowane do gustu każdego.
A następnego ranka, gdy reszta jeszcze spała, Wiesława już lepiła bałwana z dziećmi na podwórku. W domu unosił się zapach kawy, a w kuchni stały równo ustawione filiżanki.
— To skarb — szepnął Marcin do Tomka. — Trzymaj ją mocno.
— Masz szczęście — dodała Magda, z wdzięcznością wspominając choć jedną spokojną noc.
I dopiero wtedy wszyscy zrozumieli, jak bardzo się pomylili. Wygląd myli. A Wiesława okazała się tą jedyną – dobrą, szczerą, godną zaufania. Taką, o jakiej marzy każdy mężczyzna, nawet jeśli sobie tego nie uświadamia.
