Pamiętam to, jakby działo się wczoraj. Jagoda przygotowywała się do tego dnia jak do święta. Wybrała nową sukienkę, upiekła ulubione ciasto męża – to z wiśniami i kruszonką, od którego Wojciech zawsze mruczał z zadowolenia. Kupiła bukiet – kremowe róże – i wyszła wcześniej. Tego dnia Helena Janowa, teściowa, zaprosiła ich na obiad. Dzień Matki, wszystko miało być idealne.
Wojciech, jak mówił, miał być na ważnym spotkaniu. Gdy więc Jagoda podjechała pod znaną pięciopiętrową blokowicę w Łodzi i zobaczyła jego samochód pod klatką, w piersi ścisnęło się jej serce.
— Dziwne… — szepnęła.
Postanowiła zrobić niespodziankę. Wyjęła klucz, cicho przekręciła go w zamku. Zdjęła buty, bosymi stopami weszła do przedpokoju, wstrzymując oddech. Z kuchni dobiegały głosy. Chciała zawołać – lecz zamarła. Mówili o niej. Teściowa i Wojciech.
— Wojtku, no posłuchaj… — mówiła Helena Janowa stanowczo. — Ten związek to błąd. Milczałam. Ale dłużej nie mogę. Ona nie jest dla ciebie. Ani pochodzenia, ani posagu. Ani wychowania, ani rozumu.
— Mamo…
— Co mamo?! Ta jej naciągnięta mina, wiecznie buja w obłokach. Ani stylu, ani smaku. Ani głowy. Pisze coś, jakby to był zawód. Kim ona jest? Poetką? Wierszami dzieci wykarmisz?
— Mamo, dość… — głos Wojciecha drżał.
— A spojrzyj na Krystynę – córkę Jadwigi Stanisławowej. Wychowana, wykształcona, piękna, mieszkanie własne, rodzice z pieniędzmi. A twoja? Co ci dała, oprócz wiecznie głodnego spojrzenia?
W Jagodzie zrobiło się lodowato. Oparła się o ścianę. Słowa chłostały jej serce jak batem. «Nikt. Przewrotna. Bez przyszłości».
— Ona jest dobra… — próbował bronić żony Wojciech. — Kocham ją…
— Miłość, miłość… Pomyśl o przyszłości. O dzieciach. Będziesz ją utrzymywał całe życie? Nic nie umie, nawet ubrać się jak człowiek.
Jagoda nie wytrzymała. Obróciła się, cicho wyszła i, nie oglądając się, powlókła się przed siebie. Zimny jesienny wiatr smagał twarz, łzy płynęły same. W głowie wirowały słowa: «nie pasuje… bez stylu… nie umie…».
Wieczór. Siedziała w kawiarni, wpatrzona w filiżankę z zimną kawą. Zadzwoniła do Wojciecha:
— Nie przyjdę. Byłam u was. Wszystko słyszałam.
— C-co?! — zbił się z tropu.
— Wszystko. Że nie pasuję. Że jestem bez talentu. Że nie jestem warta twojego nazwiska.
Cisza.
— Jagoda… No, mama… ona po prostu się martwi…
— O ciebie, czy o swoją dumę?
Rozłączyła się. Wróciła do domu późno. W milczeniu przeszła do sypialni. Wojtek próbował tłumaczyć, usprawiedliwiać matkę, ale Jagoda nie chciała słuchać.
Następne dni były chłodne – jak ulica. Unikała męża, żyła jak we mgle. A potem… pewnego ranka, przygotowując ulubioną kawę, nagle poczuła mdłości. Zakręciło się jej w głowie. Spóźniający się okres, dziwne zmęczenie…
Kupiła test. Dwie kreski.
Ciąża.
Tę, o której marzyła. Ale teraz – to był cios.
— Jestem w ciąży — powiedziała wieczorem.
Wojciech zbladł, potem się uśmiechnął:
— Prawda? To cud!
— Prawda. Tylko nie wiem… czy chcę to dziecko urodzić. Z twoją matką… z tym, co powiedziała…
PodsPodniosła wzrok i zobaczyła, jak w drzwiach stoi Helena Janowa z łzami w oczach i małym bucikiem w dłoni.
