Marek wrócił z pracy w świetnym humorze. Nie zdjął nawet kurtki, jak zwykle, tylko od progu zawołał:
— Kochanie, jestem!
Ale cisza w odpowiedzi ostudziła jego zapał. Zajrzał do kuchni i od razu się zaniepokoił. Kinga siedziała przy oknie, podpierając broń dłońmi. Jej twarz była smutna, oczy zaczerwienione.
— Kinga… Co się stało? — podszedł i delikatnie usiadł obok.
— Mama była… — powiedziała z goryczą. — Znowu wyrzuty, znowu o pieniądze. Mówi, że jestem nieporządna, że żyjemy „jak w piwnicy”… A ty czemu taki wesoły?
Marek na chwilę się zawahał, potem się uśmiechnął:
— Bo mam dla ciebie niespodziankę! Musisz sama to zobaczyć. Poczekaj!
Wyszedł i po chwili wrócił z dużą sportową torbą.
— Co to?
— Otwórz. Zobacz sama.
Kinga niechętnie rozsunęła zamek błyskawiczny — i oniemiała. Torba była wypchana po brzegi gotówką.
— To… Skąd to?!
— Dziś odwiedził nas dziadek. Przyszedł prosto do pracy. Powiedział, że chce dać nam start — wszystkie swoje oszczędności, żebyśmy mieli własny dom. Na początku odmawiałem, ale nalegał. Powiedział, że jestem jedynym wnukiem.
Kinga nagle wybuchnęła płaczem.
— Jestem taka zmęczona… A ty z tym… Dziękuję ci. Dziękuję dziadkowi.
Przytulili się. Wieczorem, leżąc na kanapie, rozmawiali, jakie mieszkanie wybrać, gdzie kupić meble i jak wszystko urządzić. Szczęście było na wyciągnięcie ręki.
Na nowe wnieśli się skromnie, ale z sercem. Przyjechali bliscy, w tym mama Kingi. Była w swoim stylu: od progu oceniła remont, stwierdziła, że kuchnia „nie powala”, i od razu wręczyła „prezent” — ich stary komplet mebli.
— My wam meble damy. Jak nowe. Do sypialni i salonu — oznajmiła dumnie.
Kinga ledwo powstrzymała irytację:
— Mamo… My już zamówiliśmy nowe.
— No to chociaż mogliście powiedzieć! A co my teraz zrobimy z naszymi? Zawsze wszystko psujesz! A, i pamiętasz o płaszczu?
— Prezent już gotowy. Ale nie płaszcz.
Urażona matka wyszła bez pożegnania.
Nowy Rok postanowili spędzić we dwoje. A właściwie — we troje. Kilka dni przed świętami Kinga dowiedziała się, że jest w ciąży. Pierwszą osobą, z którą podzielili się tą nowiną, był dziadek.
Staruszek, usłyszawszy, że wkrótce zostanie pradziadkiem, wzruszył się:
— Już myślałem, że nie doczekam… Dziękuję wam, dzieci. To najlepszy prezent.
I w tej chwili, wśród zimowej ciszy, z zapachem choinki i mandarynek w powietrzu, z łzami w oczach starszego człowieka, z ciepłem i nadzieją w sercu, Marek zrozumiał — żadne cudze pretensje, odziedziczone szafy ani rodzicielskie kazania nie mają znaczenia. Bo obok niego jest jego rodzina. Jego dom. Jego szczęście.
