Gorąco z miłości
Witold i Bogna właśnie wrócili z supermarketu. Obładowani torbami wnieśli zakupy do kuchni i zaczęli je rozpakowywać. Witold, pochłonięty pracą, nagle odwrócił się do Bogny i z lekkim uśmiechem powiedział:
— Bognuś, idź odpocznij. Ja coś specjalnego przygotuję… Moje ulubione danie. Gulasz!
— Umiesz robić gulasz? — Bogna zamarła, otwierając szeroko oczy ze zdziwienia.
— No tak, a co w tym dziwnego? — odparł szczerze zaskoczony.
— Nie… Tylko… — Nagle zakryła twarz dłońmi i rozpłakała się. Cicho, ale głęboko, jakby cały nagromadzony ból wylał się naraz.
Witold zbliżył się zdezorientowany, usiadł obok.
— Bognuś, co się stało?
Nie od razu znalazła słowa, ale w końcu, ocierając łzy, wyjąkała:
— Nikt… przez wszystkie te lata… nie ugotował dla mnie gulaszu. Ani razu. Mama kiedyś, dawno temu… A potem tylko ja, zawsze dla kogoś. A on… Krzysiek… tylko jadł, pił, bawił się… A ja ciągle dźwigałam ten ciężar…
Witold spuścił wzrok. Wiedział, że Bogna niedawno się rozwiodła. I wiedział, jak było jej ciężko.
Rozstanie z Krzyszkiem było nieuniknione. Zaciął się w pętlę zabaw tuż przed rodzinnym wyjazdem, nie stawił się na dworcu, gdzie czekali na niego żona i syn. Wtedy Bogna zrozumiała: koniec. Dość. Nie da się już tego znosić.
Najpierw była ulga. Noce bez trzaskania drzwiami i pijackich rozmów w kuchni. Bez hałasu lodówki o trzeciej nad ranem. Bez śmierdzących alkoholem znajomych. Cisza i wolność. Ale po pół roku ta cisza zaczęła dzwonić w uszach. Dusić.
Tak, Bogna miała syna Radka, miała pracę, miała wierne przyjaciółki. Ale brakowało najważniejszego — czyjegoś ramienia. Zaangażowania. Ciepła.
Szukając wyjścia, zwróciła się do brata Marka:
— Może znasz kogoś porządnego? Żeby bez imprez i nie wchodził z butami do duszy.
Marek uśmiechnął się:
— Jest jeden. Witold. Prosty, ale solidny. Nie Apollo, ale serce złote. Uwierz, złego bym nie polecił.
Na pierwszej randce Witold wydał się Bonie zbyt zwyczajny. Chudy, wysoki, z twarzą daleką od magazynowych ideałów. Nieuważany, ale… miał dobre oczy. Prawdziwe.
„Z czasem się polubimy” — pomyślała i postanowiła spróbować. Gorzej już nie będzie.
Pierwsze spotkania były ostrożne, nawet trochę nieporadne. A potem Witold nagle zniknął. Na tydzień. Bogna pomyślała — nie spodobałam mu się. Zawstydziła się nawet. A on pojawił się znienacka — z tortem i kwiatami.
— Wyciągnęli mnie w delegację. Przepraszam, że nie dałem znać.
Od tamtej pory zaczęli widywać się częściej. Spacerowali, rozmawiali. Radka Bogna chowała jeszcze — bała się spłoszyć to ledwie kiełkujące uczucie.
Pewnego dnia spotkali się pod sklepem. Zakupy, jak na złość, były ciężkie. Witold machnął ręką:
— Mam samochód. Wrzucimy do bagażnika.
— Samochód? A ja nie wiedziałam…
Gdy pakowali torby, podszedł do nich Krzysiek. Pijany, jak zwykle. Z wykrzywioną twarzą. Spojrzał na Witolda — i od razu zaczął drwić:
— No proszę! Znalazła sobie faceta, co? A ja, między nami mówiąc, mam prawo widywać syna!
— Były? — szepnął Witold.
— Tak… — westchnęła Bogna.
— Idź, Krzysiu — powiedziała cicho. — Nie dzisiaj.
— O, przestraszyła się! A ty, frajerze, uważaj! — rzucił Krzysiek, zataczając się, i odszedł.
Witold się powstrzymał. Dla niej.
W domu Bogna w milczeniu układała produkty. Potem usiadła na stołku i objęła się za ramiona.
— Zawstydziłaś się? — spytał cicho.
— Trochę…
— Kochasz go jeszcze?
— Nie. Te uczucia już dawno umarły. Zostały tylko żale.
— Więc wszystko jeszcze przed nami. Odpocznij, ja zrobię gulasz.
— Naprawdę potrafisz? — znów się zdziwiła.
— Oczywiście.
I znów — łzy. Ze zmęczenia. Z ulgi, że wreszcie jest ktoś, kto nie wymaga, nie wykorzystuje, nie niszczy, ale po prostu chce dla niej ugotować…
Witold krzątał się w kuchni. A Bogna zasnęła cicho w pokoju. Podszedł, poprawił jej koc, zasłonił firanki. Zatrzymał się na chwilę — i pogładził ją po włosach. Jakby dotykał czegoś świętego.
Nagle — dźwięk w zamku.
„Syn?..” — pomyślał.
Ale do drzwi wszedł Krzysiek.
Minutę później stał już z powrotem na klatce, trzasnąwszy drzwiami.
— Spróbuj tylko wrócić! — rzucił Witold. I wrócił do kuchni. Sprawdzać ziemniaki.
Po pół godzinie Bogna wyszła, przeciągając się. Uśmiechnęła się.
— Ktoś przychodził?
— Chyba ci się śniło — odparł łagodnie.
A w duchu pomyślał: „Teraz ja będę jej bronił. Zawsze”.
Tego wieczoru Bogna powiedziała:
— Chcę, żebyś poznał Radka. I… jutro wymienię zamki.
Miesiąc później wzięli ślub. Marek był szczęśliwy. Często powtarzał Radkowi:
— Masz teraz tatę. Prawdziwego. Szanuj go.
A chłopiec skinął głową.
A Witold wieczorem znów gotował gulasz. I nie mógł uwierzyć, że prawdziwe szczęście zaczyna się tak prosto. Od miłości, od dobroci… i od zwykłego gulaszu.
