Wiktor – żywiciel, którego pochłonęła jego własna dobroć
Wiktor wrócił do domu zmęczony, jak zwykle. Pchnął drzwi kuchni – i zastygł w miejscu: matka była cała we łzach.
— Mamo, co się stało? — zapytał zaniepokojony.
Odpowiedzi nie było. Tylko cisza i spuszczone oczy.
Zza rogu wyszła babcia.
— A nie mówiłam ci, Lubo, nie mówiłam, czym to się skończy? — rzuciła z wyrzutem w stronę córki.
Wiktor miał wtedy czternaście lat. Właśnie tego wieczoru stał się dorosły. Jego ojciec odszedł – do innej, do tej, która była „zawsze uśmiechnięta i na luzie”. Zostawił trójkę: Lubę, Wiktora i małą Lilę. Ani grosza, ani alimentów. Tylko cień w drzwiach.
Babcia wprowadziła się do nich następnego dnia i zaczęła dyrygować ich życiem. Mama płakała, babcia gderala, a Wiktor starał się nie przeszkadzać. Wcześnie zrozumiał: dzieciństwo to luksus, na który nie może sobie pozwolić.
Najpierw pracował przy piekarni – ciocia Ulina ulitowała się nad chudym chłopcem z oczami dorosłego. Dała mu ciepłą herbatę, drożdżówkę i trochę złotówek. Tak zaczęła się droga Wiktora – z dzieciństwa w walkę o przetrwanie.
Uczył się, pracował, dorabiał. Do wojska nie poszedł – pomogły znajomości Uliny. Stała się dla niego niemal rodziną: nie pieściła, nie litowała się, ale szanowała. Za siłę, za prostolinijność, za cierpliwość bez słów.
Do dwudziestu czterech lat Wiktor stał się mężczyzną. Prawdziwym. Lila dorosła – Wiktor był dla niej i bratem, i ojcem. Babcia, kiedyś surowa aż do krzyku, teraz podkładała mu najlepsze kąski.
Poznał miłość. Ożenił się. Wziął kredyt hipoteczny. Kupił żonie samochód. Pomagał siostrze. Zabrał mamę i babcię do siebie – bo jak inaczej? W końcu był „głową rodziny”.
Urodziły się dzieci. Najpierw jedno, potem drugie. Żona została w domu. Wiktor pracował. Bez weekendów, bez odpoczynku. Pieniędzy brakowało – brał dodatkowe zlecenia. Lato – wyjazd nad morze dla rodziny. Dla mamy – pobyt w sanatorium. Dla siostry – prezent na ślub. Dla siostrzeńców – ubrania. Wiktor był na krawędzi.
Gdy babcia umarła, nawet nie miał czasu zapłakać. Trzeba było zawieźć mamę do lekarza. Żona była zmęczona, krzywiła się. Ale Wiktor ciągnął. Wszystkich. Bez narzekania.
Aż pewnego dnia… Kupił sobie gitarę. Marzenie z dzieciństwa. Wrócił do domu. Żona prychnęła:
— Pierdoły. Po co?
Syn zażądał pieniędzy. Na wyjazd. Wiktor zapytał:
— Ile masz lat?
— Dwadzieścia jeden.
— To może czas zacząć samemu?
— Ale ja się uczę…
— Ja też się uczyłem. I pracowałem od czternastu lat!
Drzwi zatrzasnęły się. Wiktor wyszedł. Wynajął mieszkanie na dobę. Napisał wniosek o urlop. Położył się i… po raz pierwszy w życiu się wyspał.
Postanowił – teraz będzie żył. Dla siebie. Choć trochę. Choć spróbuje.
Zadzwonił do żony:
— Jedziemy na wakacje? Gdzie chcesz. W góry czy nad Bałtyk.
— Po co?
— Żeby po prostu pobyć. Razem. Jak ludzie.
— Nie. Nie mam czasu.
— Więc żegnaj.
A w domu zaczęło się. „Wiktor to drań”, „porzucił nas”, „ja mu życie poświęciłam”. Przyjaciele kręcili głowami. „Jak mogłeś, Wiktor…”
A Wiktor? Stał na szczycie Giewontu i oddychał. Po raz pierwszy naprawdę. Może i jest drańem. A może… po prostu człowiekiem, który odważył się choć raz żyć dla siebie.
