Nałożyłam sobie na talerz trzy kotlety — mój mąż wpadł we wściekłość i oświadczył, że powinnam schudnąć.
Sześć lat małżeństwa, troje dzieci. Najstarszy, Bartek, ma pięć lat, córeczka Zosia — trzy, a najmłodszy, Jasio — zaledwie pół roku. Nazywam się Kasia, mam trzydzieści sześć lat. Zawsze marzyłam o silnej rodzinie i dzieciach, i wydawałoby się, że wszystko mam — ale ostatnio czuję, jakbym traciła sama siebie.
Z Tomkiem poznaliśmy się, gdy miałam już prawie trzydzieści lat. Wszystkie koleżanki dawno nosiły obrączki, wychowywały dzieci, rozmawiały o szkołach i kredytach, a ja wciąż nie mogłam spotkać swojego człowieka. Praca — dom — praca. Tak wyglądało moje życie.
Aż pojawił się on — wysoki, pewny siebie, kiedyś sportowiec, teraz — kierownik działu. Nigdy nie myślałam, że mogę mu się spodobać. Ale okazywał zainteresowanie, zapraszał na spotkania, pytał o moje pasje. A gdy poprosił, żebym poznała jego matkę, zrozumiałam, że to na poważnie.
Jego mama — najłagodniejsza kobieta świata. Od razu mnie polubiła, nazwała „słoneczkiem” i popchnęła Tomka do oświadczyn. Pobraliśmy się, byłam szczęśliwa. Po dziewięciu miesiącach urodził się Bartek, a ja poszłam na urlop macierzyński. Potem była Zosia, a teraz Jasio. Od tamtej pory nie wróciłam do pracy. Cały mój czas pochłaniały dzieci i dom.
Bartek chodzi na taniec i zajęcia plastyczne, Zosię uczę sama w domu. Uważam się za dobrą matkę. Jest jednak jedno „ale” — przytyłam. Bardzo. Ważę teraz około osiemdziesięciu kilogramów, choć kiedyś było to tylko czterdzieści dziewięć. Wcześniej znajdowałam czas, by dwa razy w tygodniu chodzić na siłownię. Teraz mam trójkę maluchów i znalezienie chwili dla siebie jest niemal niemożliwe.
Próbowałam kilka razy ćwiczyć w domu — ledwo zaczynałam, a już któryś prosił o picie, inny chciał do toalety, a trzeci domagał się noszenia. Bywają dni, kiedy ledwo mam siłę wstać z łóżka, co dopiero myśleć o treningach.
Tomek na początku żartował: nazywał mnie „pączusiem”, „moim misiem”. Wydawało się, że to go nawet rozczula. Ale potem przestał. Zaczął tylko patrzeć na mnie i wzdychać. A później pojawiły się pretensje.
W zeszłym tygodniu usiedliśmy do obiadu. Nalałam sobie trzy nieduże kotlety — byłam głodna, od rana nic nie jadłam. Nagle on zabrał mi dwa z talerza, rzucił z powrotem na patelnię i powiedział zimno:
— Musisz schudnąć. Widziałaś siebie?
Zamarłam. A on dodał:
— Jeśli zakocham się w innej, to będzie twoja wina. Przecież potrzebuję kobiety, przy której chcę być. A ty… no, sama wiesz.
Te słowa uderzyły mnie jak policzek. Spuściłam wzrok, zacisnęłam usta. W głowie krążyła myśl: „Może ma rację… Pewnie rzeczywiście zaniedbałam się. Jestem brzydka, zmęczona. Już nie jestem atrakcyjna…”
A przecież ja też marzę — o wizycie u kosmetyczki, manicure, masażu, choćby o kawie w kawiarni. Ale nie mamy ani czasu, ani pieniędzy. Wszystko idzie na dzieci, zajęcia dodatkowe, czynsz, raty kredytów, ubrania dla męża — w końcu jest kierownikiem, musi wyglądać odpowiednio. Pomagamy też jego mamie — ma małą emeryturę. Dla mnie nie zostaje nic.
Czasami stoję w przymierzalni, przymierzam coś i płaczę. Bo nic nie leży tak, jak powinno. Czuję się brzydka i niepotrzebna.
Mąż zarabia nieźle, ale pieniędzy wiecznie brakuje. A ja nie mam własnych dochodów — nie pracuję. Jestem jak w pułapce: nie mam czasu, by wrócić do pracy, i nie mam siły, by wyrwać się z tego koła.
Boję się, że odejdzie. Widzę, jak patrzy na inne kobiety — szczupłe, zadbane, pełne energii. Staram się. Naprawdę. Ale nie mam możliwości być „idealną”. Cały mój dzień to gotowanie, pranie, prasowanie, usypianie dzieci, wycieranie nosów i przewijanie.
Czasem myślę, że gdyby nie teściowa, dawno by już spakował walizki i wyszedł. Ona zawsze mówi: „Tomek, masz wspaniałą żonę, dobrą matkę. Nie masz prawa niszczyć rodziny przez kilka kilogramów więcej”.
Wczepiłam się w te słowa. Żyję nadzieją, że ktoś go opamięta. Że przypomni sobie, za co mnie pokochał. Że to wszystko jest tylko etapem. Że jeszcze wrócę do siebie. Ale teraz… po prostu się boję.
Czasem marzę, żeby obudzić się w ciele tamtej Kasi — szczupłej, radosnej, pewnej siebie. A potem budzę się o trzeciej nad ranem, bo płacze Jasio. I znowu — pieluchy, butelki, kaszki…
Jestem zmęczona. Przestałam czuć się kobietą. Jestem tylko funkcją. Matką. Gospodynią. Cieniem.
I coraz częściej w głowie kołacze się ta sama myśl: „A jeśli naprawdę odejdzie?”.
W życiu nie chodzi tylko o to, by spełniać oczekiwania innych. Czasem trzeba zatrzymać się i zapytać siebie: czego ja naprawdę chcę? Bo jeśli nie będziesz dla siebie ważna, nikt inny też nie będzie.
