„Brzydzę się patrzeć na ciebie w takim stanie” — mąż poszedł spać do innego pokoju, dopóki nie „doprowadzę się do porządku”
Dziecko ma trzy miesiące. Trzy miesiące, odkąd żyję z uczuciem, że straciłam nie tylko siebie, ale i tę, którą byłam wcześniej. Nie jestem tylko mamą — jestem pralką, robotem kuchennym, pogotowiem ratunkowym, poduszką, na której zasypia mój maluch, i workiem treningowym dla reszty domowników. Bo w tej rodzinie najwyraźniej uważa się, że powinnam być przy tym jeszcze fotomodelką.
Przed ciążą naprawdę dbałam o siebie. Nie dlatego, że ktoś mnie zmuszał, ale dlatego że lubiłam to. Zadbane paznokcie, czyste włosy, gładka skóra, smukła sylwetka — byłam dumna ze swojego wyglądu. Nawet gdy brzuch już urósł, starałam się trzymać formę, pilnowałam diety, chodziłam na basen, by zachować kondycję. Nie jestem leniwą. Byłam kobietą, która kochała siebie.
Ale po porodzie wszystko się zmieniło. Jakbym nie rodziła, tylko przeszła wojenną operację. Ciało bolało, jakby przejechał po nim czołg. Szwy, nieprzespane noce, niekończący się płacz, karmienie, kolki, strach, że robię coś źle. Straciłam siebie — tak, ale nie dlatego że chciałam, tylko dlatego że dziecko pochłonęło całą moją energię, czas i siły. I nikt nie pomógł.
Mąż uważa, że po prostu „zaniedbałam się”. Że mi się „nie chce” wyglądać dobrze. Chciałabym zobaczyć jego reakcję, gdyby choć jeden dzień przeżył w mojej skórze. Jego matka, moja teściowa, w ogóle porównuje mnie do siebie: „Ja w twoim wieku i z niemowlakiem wszystko ogarniałam! I piękna byłam, i mąż zadowolony”. Tylko że ona „ogarniała”, bo zawsze miała pomoc — babcie, siostry, sąsiadki. A ja nie mam nikogo. Moja mama jest w innym mieście. Teściowa wpada „na herbatkę” raz w tygodniu na pięć minut, spojrzy na dziecko — i wychodzi z miną, jakby dokonała bohaterstwa. A mąż? On jest „zmęczony” w pracy. I tyle.
Ostatnio powiedział, że „brzydzi się” patrzeć na mnie w wypranej piżamie i z brudnym kucykiem na głowie. Że powinnam chociaż w domu „odświeżyć twarz”. Maseczka, tusz, błyszczyk — przecież to nie jest trudne. Jemu, widzisz, ciężko żyć obok kobiety, która nie dba o siebie.
To były noże. Nie — nie dramatyzuję. To było dokładnie tak. Jakby wyrwał mi serce i rozsmarował je po podłodze. Nie jestem robotem. Jest mi przykro. Boli mnie. Ja też chcę spać. Ja też chcę wziąć prysznic. Ja też chcę choć pół godziny ciszy. Ale nikt tego nie widzi. Za to wszyscy widzą: nieumalowana. No tak. Straszne.
Poszedł spać do innego pokoju. Demonstracyjnie. Jakby powiedział: „Kiedy znów staniesz się człowiekiem — wrócę”. A na razie jesteś tylko zmęczonym cieniem.
Mama powiedziała ostro: „Nie ma miłości. Koniec kropka. Rozwód”. Nie mogę. Wciąż go kocham. Mimo wszystko. Nie chcę niszczyć naszej rodziny. Nie chcę, by moje dziecko rosło bez ojca. Ale coraz częściej myślę, że może mama ma rację. Że gdyby naprawdę mnie kochał, nie patrzyłby, tylko zobaczył. Nie krytykował, tylko pomógł. Nie odwracał się, tylko przytulił. I wtedy może znów poczułabym się kobietą.
Nie wiem, co robić. Na razie po prostu żyję. Dzień za dniem. Od nieprzespanej nocy do porannego płaczu. Od krzyku dziecka do oskarżycielskiego spojrzenia męża. I tylko w najrzadszych chwilach, gdy maluch zaśnie, siedzę w ciemności i wspominam tę, którą byłam. Piękną. Uśmiechniętą. Lekką. Pewną siebie.
I pytam: czy ona kiedykolwiek wróci? A może już na zawsze zostałam tylko matką, poświęcającą wszystko dla innych, zapominającą o sobie. Życie uczy, że miłość bez szacunku i wsparcia jest jak dom zbudowany na piasku — zawsze się rozsypie.
