Wracałam z pracy, zmęczona jak zwykle, zatopiona w myślach o kolacji i jutrzejszym zebraniu. Nagle usłyszałam za sobą:
— Przepraszam! Pani Danuto?
Odwróciłam się. Przede mną stała młoda kobieta z chłopcem około sześciu lat. W jej głosie pobrzmiewała niepewność, ale wzrok miała stanowczy.
— Nazywam się Katarzyna — powiedziała. — A to pani wnuk, Mikołaj. Ma już sześć lat.
Na początku pomyślałam, że to jakiś absurdalny żart. Nie rozpoznałam ani jej, ani chłopca. Głowa dzwoniła mi z zaskoczenia.
— Przepraszam, ale… chyba się pani pomyliła? — ledwie wykrztusiłam.
Lecz Katarzyna mówiła dalej z pewnością:
— Nie, nie pomyliłam się. Pani syn jest ojcem Mikołaja. Długo milczałam, ale uznałam, że pani ma prawo wiedzieć. Nie proszę o nic. Oto mój numer telefonu. Jeśli zechce pani się spotkać — proszę zadzwonić.
I pozostawiając mnie w całkowitym osłupieniu, odeszła. Stałam na środku ulicy ze skrawkiem papieru w dłoni i czułam, jak zaciskają się pięści. Natychmiast zadzwoniłam do Jacka — mojego jedynego syna.
— Jacek, czy kiedykolwiek spotykałeś się z dziewczyną o imieniu Katarzyna? Masz dziecko?
— Mamo, no… Było. Krótko. Zachowywała się dziwnie, potem oświadczyła, że jest w ciąży. Ale nie wiem — może to wymyśliła. Po tym zniknęła. Nie jestem pewny, czy to moje dziecko.
Jego odpowiedź nie dawała mi spokoju. Z jednej strony, zawsze ufałam synowi. Wychowałam go w surowości, sama go wychowywałam, pracując na dwóch etatach, odmawiając sobie wszystkiego, by on miał lepiej. Stał się dobrym fachowcem, szanowanym w pracy, ale rodziny nie założył. Często prosiłam, by pomyślał o dzieciach, marzyłam o byciu babcią. A teraz — proszę bardzo: wnuk znalazł się sam, jak spod ziemi.
Po dwóch dniach i tak zadzwoniłam do Katarzyny. Nie zdziwiła się.
— Mikołaj ma sześć lat. Urodził się w kwietniu. I tak, nie zrobię żadnych testów. Wiem na pewno, kto jest jego ojcem. Rozstaliśmy się, gdy byłam w ciąży. Nie przyszłam wcześniej, bo radziłam sobie sama. Moi rodzice pomagają. U nas wszystko w porządku. Przyszłam tylko dla dziecka — ma prawo wiedzieć, że ma babcię. A pani — jeśli zechce — może być częścią jego życia. Jeśli nie — zrozumiem.
Odłożyłam słuchawkę i długo siedziałam w ciszy. Z jednej strony — nie mogłam odrzucić słów syna. Z drugiej — widziałam w oczach Mikołaja coś znajomego, nieuchwytnego. Uśmiech. Spojrzenie. Gesty. A może to tylko moje pragnienie, by mieć wnuka?
Tamtego wieczoru długo patrzyłam przez okno, wspominając, jak prowadzałam Jacka do przedszkola, jak jedliśmy kaszę z jednej miski, jak pierwszy raz poszedł do szkoły. Czy naprawdę mógł porzucić kobietę z dzieckiem? Czy to na pewno jego syn?
Nawet jeśli nie — czułam dziwne ciepło na myśl o Mikołaju. I straszną gorycz, że wątpię. Przecież nie żądałam dowodów, gdy urodził się Jacek. Dlaczego teraz wymagam ich od tej dziewczyny? Dlaczego nie potrafię uwierzyć sercem?
Jeszcze niczego nie postanowiłam. Nie dzwoniłam ponownie. Ale za każdym razem, gdy przechodzę ulicą, na której się spotkałyśmy, wpatruję się w przechodniów. Nie jestem pewna, czy Mikołaj to mój wnuk. Ale i nie potrafię odpuścić tej myśli. Marzenie o byciu babcią wciąż we mnie tli. Być może wkrótce i tak wykręcę ten numer. Choćby po to, by poznać chłopca, który nazwał mnie babcią.
