„Ty jesteś idealnym mężem, Krzysiu”: jak jedno zdanie zniszczyło małżeństwo zbudowane na obojętności
Agata wróciła do domu z dwiema ciężkimi torbami w rękach. Ledwo przekroczyła próg, z pokoju dobiegł głos męża:
— Jesteś? Już szósta?
— Już siódma — odpowiedziała zmęczona i skierowała się w stronę kuchni.
Na stole stały trzy kubki. To znaczyło, że mieli gości – pewnie teściową, a razem z nią jej siostrę, Halinę. Agata nawet się nie zdziwiła. To już stawało się rutyną: wizyty bez zapowiedzi, komentarze o jej „niewieścich” nawykach, pełne dezaprobaty spojrzenia i ślady czyjejś obecności porozstawiane po kuchni.
— Gdzie ty tak długo byłaś? Jestem głodny — rzucił Krzysztof, nie odrywając wzroku od laptopa.
— Byłam w sklepie. Żeby wasza wysokość nie umarł z głodu — odcięła się Agata. — Ale tak w ogóle, muszę z tobą porozmawiać.
Milczał. Wtedy podeszła, przekręciła jego fotel twarzą do siebie i spokojnie powiedziała:
— Musimy się rozwieść.
Krzysztof podniósł wzrok, zdezorientowany:
— Co? Dlaczego?
— Bo dłużej tak nie można.
— Agata, może najpierw coś zjesz, a potem pogadamy? Umieram z głodu.
— Nie. Pogadamy teraz.
— No przecież wiesz, nie piję, nie imprezuję, nie szwendam się po mieście. Siedzę w domu, pracuję. Mam swoje pieniądze. Nigdy niczego od ciebie nie żądam. Czego ci brakuje?
Agata uśmiechnęła się ironicznie:
— Mieszkasz w moim mieszkaniu, nie płacisz czynszu, nie płacisz rachunków – ja za wszystko ładuję. Zakupy, sprzątanie, gotowanie – też ja. Pytanie: na co ci wystarcza tych twoich pieniędzy?
— No… kupiłem sobie sweter. Ściągnąłem aktualizację do gry. Czasem pomagam mamie i cioci Halinie – przelewam im trochę. To przecież normalne.
— Ach, normalne. Tylko że dziś rano włączyłam pralkę i poprosiłam, żebyś powiesił pranie – a ono do tej pory tam siedzi.
— No bo miałem przerwę w pracy…
— Wiesz, zmiana aktywności to też odpoczynek.
— Ale ja się na tym nie znam. Mama i ciocia Halina nigdy nie pozwalały mi podchodzić do kuchenki ani odkurzacza.
— Wiem. Bo ty „nic nie umiesz”. Bardzo wygodne, co? Słuchaj, od dzisiaj – jak będziesz głodny, idź i ugotuj. Ja nic nie będę robić. Dziewczyny zaprosiły mnie na kawę – najpierw odmówiłam, ale teraz zmieniłam zdanie. Powodzenia.
Agata wstała, powiesiła pranie, wskazała ręką w stronę kuchni i wyszła. W kawiarni, przy lampce wina, zadzwonił telefon – numer teściowej. Wyciszyła go i odwróciła ekranem do dołu.
Gdy wróciła do domu, w mieszkaniu była już Regina Marianna.
— Agata! Co ty wyprawiasz?! O czym ty w ogóle myślisz?! Rozwód?! Ty wiesz, jakiego masz mężczyznę?! Takich teraz ze świecą szukać! Nie pije, nie zdradza, skarpetek po mieszkaniu nie rozrzuca! Kobiety ci zazdroszczą!
Agata spokojnie na nią spojrzała:
— Mówisz tak, jakbyś chwaliła tresowanego psa. On nie robi nic złego – to wymieniłaś. A możesz powiedzieć, co robi dobrego? Dla mnie?
— Pracuje.
— Ja też pracuję. Tylko że oprócz tego sprzątam, pierzę, prasuję, gotuję, dźwigam ciężkie torby ze sklepu, płacę rachunki – za siebie i za niego. A on co robi?
— Przecież daje ci prezenty! Wiem! Pomagam mu je wybierać!
— Dziękuję. Teraz rozumiem, dlaczego na Nowy Rok dostałam wanienkę do stóp, a na urodziny wełniany szalik.
— A co, chciałaś złota? — warknęła teściowa.
— Nie odmówiłabym bonu do spa albo wyjazdu nad morze. Ale nie. Dostaję szalik. I brak szacunku. I wieczne „ja nic nie umiem”. Nie chcę już być jego mamą.
— No nie umie. U nas w rodzinie mężczyźni takimi rzeczami się nie zajmują.
— Właśnie. Wychowaliście go na kogoś, kto będzie czekał, aż ktoś wszystko za niego zrobi. I on jest z tego zadowolony. A ja – nie.
— Może nie od razu rozwód? Naucz go…
— Wybaczcie. Nie mam ochoty uczyć dorosłego mężczyzny, jak ma być mężczyzną. Próbowałam. Półtora roku. Więcej nie będę. Teraz spakujemy jego rzeczy – i oboje możecie iść tam, gdzie wam wygodniej. Nie jestem zła. Po prostu jestem zmęczona.
Pół godziny później pod domem czekała taksówka. Dwie torby, walizka. Krzysztof szedł z tyłu, z laptopem pod pachą.
Agata zamknęła za nimi drzwi. Usiadła na kanapie. Głęboko odetchnęła. Zapisała w kalendarzu: „Rozwód. Wolna.”
I pierwszy raz od dawna zasnęła spokojnie.
