„A gdzie to ty w środku nocy? Po co dzieci pakujesz?” – zapytał. „Wychodzimy od ciebie”
Tamtej nocy Krzysztof wrócił do domu nieco wcześniej niż zwykle – zegar dopiero co pokazał wpół do pierwszej. Już chciał się spokojnie przebrać i iść spać, gdy nagle zobaczył żonę, która w pośpiechu nakładała kurtkę na ich półśniejącą młodszą córkę. Obok stał syn, pochmurny, z niezadowoloną miną. Krzysztof nie rozumiał, co się dzieje.
– Stój. Gdzie się wybierasz o tej porze? Po co dzieci budzisz? – rzucił ostro, coraz bardziej zirytowany.
– Wychodzimy. Nie mogę tak dalej żyć – spokojnie odpowiedziała Bożena, patrząc mężowi prosto w oczy. Kiedyś, nie tak dawno temu, patrzyła na nie z uwielbieniem. Teraz widziała tylko złość, pogardę i chłód.
– No to spadaj! – wrzasnął Krzysztof, kompletnie nie zwracając uwagi, jak jego krzyk przestraszył dzieci. – Komu taka z dziećmi potrzebna? Głupia jesteś!
– Zobaczymy – odparła Bożena i, nie oglądając się, wyszła za drzwi.
Pierwszy rok małżeństwa wydawał się bajką. Krzysztof nosił ją na rękach, był troskliwy, opiekuńczy, przystojny i pewny siebie. Wszystkie koleżanki zazdrościły. Tylko mama szeptała cicho: „Oj, nacierpisz się z tym przystojniakiem”. Ale Bożena machała ręką – była pewna, że z nią będzie inaczej, bo się kochają.
Gdy urodził się syn, w domu zaczęły się kłótnie. Pojawiły się niedomówienia, a w jej sercu zagnieździła się gorycz. Potem Bożena dowiedziała się, że mąż ma kochankę. Świat się zawalił, ale została. Dla dziecka, dla pozorów rodziny. Potem była druga ciąża, urodziła córeczkę. A później – częste wyjazdy Krzysztofa, bezsensowne tłumaczenia, dystans. Bożena wszystko rozumiała, ale milczała. Nie dlatego, że nie widziała prawdy, ale dlatego, że się bała. Jak odejść? Gdzie iść z dwójką dzieci? Jak żyć?
Czuła obcy zapach na jego ubraniach, słyszała przypadkowe imiona, raz nawet nazwał ją „Kasią”. Ale nie powiedziała nic. Żyła jak automat. Ranek, dzieci, praca. Znalazła pracę jako kasjerka w supermarkecie. Niska pensja, małe mieszkanie, brak pomocy. I tak ciągnęła ten wózek – bo musiała.
Pewnego wieczoru ktoś delikatnie położył bukiet na jej ladzie.
– Dla pani. Po prostu… bardzo chciałem, żeby się pani uśmiechnęła – zawstydzony powiedział klient. Marek, stały bywalec, który zawsze kupował to samo – chleb, kiełbasę, kawę.
– Marek. Pani kończy zmianę? Mogę panią odprowadzić?
Odmówiła. Potem kolejny raz. I jeszcze raz. Bożena nie wierzyła, że komuś może zależeć na kobiecie z dwójką dzieci. Jej własny mąż o nich zapomniał, nie zadzwonił ani razu od roku. A ten obcy – pytał, interesował się, troszczył.
W końcu nie wytrzymała:
– Mam dwójkę dzieci!
– Świetnie – uśmiechnął się. – To w weekend planujemy zoo.
Zaniemówiła. A on nauczył jej syna grać w warcaby, córkę – jeździć na nartach. Biegał do apteki w nocy, gdy któreś zachorowało. Bożena próbowała go odtrącić, ale on tylko się uśmiechał:
– Myślisz, że pozwolę stracić taką kobietę? Wyjdziesz za mnie?
Minęło pięć lat. Bożena jest żoną Marka. Mają czwórkę dzieci – dwójkę wspólnych i dwójkę z pierwszego małżeństwa. Wszyscy sąsiedzi mówią, jak bardzo podobne są do Marka.
– Naprawdę zaczynają być do ciebie podobni – szepcze mu nocą.
– A jak inaczej? Kocham je. Są częścią ciebie. A więc i częścią mnie.
