Byłam w dziewiątym miesiącu ciąży, kiedy przytrafiła nam się ta historia. Mój mąż pracuje jako ratownik medyczny. Była ciemna noc. Nie spałam, bo głowa mnie bolała. Mąż wrócił późno z pracy, a w jego ramionach było niemowlę. Mąż powiedział mi, że znalazł go na korytarzu i przyniósł do domu, żeby nie zamarzł. Miałam zadzwonić na pogotowie i policję. Gdy spojrzałam na dziecko, poczułam, że serce mi się ściska.
Był pięknym maleństwem, takim bezbronnym. W tym momencie poczułam, że odeszły mi wody. Mój mąż zbadał mnie i powiedział, że nie zdążymy do szpitala, będziemy musieli rodzić domu. Zadzwonił po karetkę. Dziesięć minut później urodziło się nasze cudowne dziecko. Karetka dotarła do nas po godzinie. W tym czasie mój mąż i ja mieliśmy czas na omówienie sytuacji. Rozmawialiśmy i postanowiliśmy okłamać wszystkich, że urodziłam bliźniakitego . Nikt nie sprawdzał, wszyscy zaufali mojemu mężowi, ponieważ jest ratownikiem medycznym.
Teraz mamy piękną córkę i syna. Nie wyobrażam sobie życia bez naszego wspaniałegochłopca. Łzy napływają mi do oczu, gdy pomyślę o tym, że mój mąż mógł nie mieć czasu, aby go uratować tego dnia. Teraz nasz chłopiec ma rodzinę, w której jest naprawdę kochany. Nasze dzieci mają już siedem lat. W tym roku idą do szkoły. Jestem dumna z naszych dzieci. Nawiasem mówiąc, dogadują się ze sobą zaskakująco dobrze, jakby naprawdę byli bliźniakami.
