Oldze w końcu udało się kupić wiejski domek. To prawda, że zrobiła to na starość i nie kupiła go w bardzo dobrym stanie. Bardzo chciała cieszyć się życiem, więc zdecydowała się nawet na remont. Remont dał staruszce tyle energii, że znów poczuła się młoda. Zrobiła wszystko, a nawet werandę! Ponieważ Olga była osobą bardzo gościnną, to po zakończeniu remontu zaczęła często zapraszać swoich przyjaciół, krewnych, byłych kolegów i koleżanki z klasy. Wszyscy goście byli zaskoczeni: jak starsza kobieta, a nawet wdowa, mogła sprawić, by wszystko było tak piękne i przytulne?!
Olga nigdy nie oczekiwała pomocy od syna, który mieszkał z żoną w innym mieście – i nie otrzymała jej. Z dnia na dzień spotkania te stawały się coraz bardziej zatłoczone i ciągnęły się czasami do późnych godzin wieczornych. Inteligentni ludzie opowiadali sobie różne historie, pili herbatę, a czasem nawet czytali wiersze. Olga zawsze była zadowolona z takich spotkań, ale ostatnio zaczęła się dziwić: „Ja tutaj zapraszam tyle gości, częstuję wszystkich czymś, a nikt nie zaprasza mnie na wizyty do nich. Nikt oprócz jednej sąsiadki – przyjaciółki. Z nią postanowiła przedyskutować tę sprawę:
– Emilka, jak myślisz, dlaczego nikt mnie nie wzywa?
– Myślę, że wszyscy myślą, że jesteś wzorem gościnności. Zrozum, ludzie myślą, że nie mogą Cię niczym zaskoczyć.
– Nie, no co Ty? Nie jestem taka. Nie będę chodziła po domach jak inspektor, prawda?
– Nie chodzi tylko o to. Teraz ludzie są inni. Wydaje im się, że aby przyjąć gości, trzeba przemyśleć wszystko w najdrobniejszych szczegółach. Oczywiście lepiej im odwiedzić Ciebie.
Emilia miała rację. Ostatnio Olga zauważyła, że ma coraz mniej siły. Nawet chodzenie do sklepu spożywczego jest czasami problematyczne. Tak, a wizyty u lekarzy stały się częstsze. Przez cały wieczór Olga zastanawiała się, jak poradzić sobie z tą sytuacją. W rezultacie wszystko okazało się proste: po prostu przestała przyjmować gości, a tym bardziej organizować spotkania.
