Dzisiaj znów ją zobaczyłam.
— Synku…
— Proszę tak do mnie nie mówić. Nie jestem pani synkiem. Nazywam się Krzysztof.
— Krzysztof… Krzysiu… Synku!
Wanda Stanisławowa podniosła głowę i spojrzała na mężczyznę stojącego przed nią. W jej głosie była prośba, nadzieja i rozpacz, ale Krzysztof stał nieruchomo, jakby słowa matki w ogóle do niego nie docierały.
— Prosiłem, żeby mnie tak nie nazywać.
— Ale ja jestem twoją matką! Twoją prawdziwą matką!
— Za późno o tym przypominasz.
Krzysztof patrzył na kobietę siedzącą na ławce i przypominał sobie dzieciństwo. Wspomnienia były bolesne, mimo że od ostatniego spotkania z matką minęło już ponad trzydzieści lat. Trzydzieści lat! Prawie połowa życia, i wydawało się, że już nigdy się nie zobaczą, nie zamienią słowa. A jednak los zadecydował inaczej.
Dwa dni temu zadzwonił nieznany numer. Najpierw nie chciał odbierać, myśląc, że to oszuści lub natrętny telemarketer. Ale coś podpowiedziało mu, że to nie byle jaki telefon.
— Słucham — powiedział krótko i stanowczo.
W słuchawce usłyszał szum, a potem niepewny kobiecy głos.
— To ja… cześć.
— Kto? — zapytał, czując, jak gardło ściska mu się ze wzruszenia. — Proszę mówić!
Serce zamarło mu w piersi, gotowe wyskoczyć. Chciał natychmiast się rozłączyć, ale zamiast tego mocniej przycisnął telefon do ucha.
— To ja… twoja mama.
W oczach pociemniało mu. Pierwszy odruch – rzucić słuchawkę, zablokować numer. Ale po głębokim wdechu odpowiedział:
— Nie mam matki. Pomyliła się pani.
Słowa wyleciały z niego same, gorączkowe i niekontrolowane. Rozłączył się i długo wpatrywał w ekran, odpędzając wspomnienia, które nagle go zalały. Miał nadzieję, że więcej nie zadzwoni. Ale się mylił.
Telefon znów zadzwonił. Matka była uparta, i teraz nie miał już wątpliwości, że to ona. Wanda Stanisławowa zawsze osiągała to, czego chciała. Jeśli postanowiła porozmawiać z synem, nie odpuści.
— Powiedziałem już wszystko — odparł szorstko, choć w środku kipiał. — Niech pani więcej nie dzwoni.
— Tylko jedna rozmowa! Tylko raz! Wysłuchaj mnie, tylko tyle!
— Skąd pani ma mój numer? — zapytał, nadal mówiąc do niej per „pani”. Dla niego była obcą kobietą. Wykreślił ją ze swojego życia dawno temu.
— Dała ciocia Zosia, moja siostra.
Krzysztof skrzywił się. Wiedział, że ciotka Zofia nigdy by tego nie zrobiła, ale matka musiała ją jakoś przekonać. Albo tak zmęczyć, że w końcu uległa.
— Nie chcę się z panią spotykać — powiedział. — Nie widzę w tym sensu.
— Dla mnie ma! — nalegała kobieta w słuchawce. — Tylko raz, synku!
W końcu się zgodził. Wiedział, że jeśli odmówi, matka przyjdzie pod drzwi, zaczepi jego dzieci, będzie męczyć żonę. Lepiej było poświęcić pół godziny, niż później uciekać przed jej natręctwem.
Wanda Stanisławowa zniknęła z życia syna, gdy miał dziewięć lat. Przez miesiące siedział przy oknie u ciotki, czekał, płakał. Wierzył, że wróci.
— Wróci! — krzyczał, rozcierając łzy po twarzy. — Ona mnie kocha!
— Krzysiu, twoja matka nie kocha nikKrzysztof odszedł, pozostawiając Wandę samą na ławce, bo w końcu zrozumiał, że czasem największą łaską jest po prostu odejść.
